Digibron cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Digibron te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Digibron.

Bekijk het origineel

Cursus voor VIP's: de auto als wapen tegen ontvoering

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie
Print this document

Cursus voor VIP's: de auto als wapen tegen ontvoering

Voertuig is de zwakste schakel in beveiligng

5 minuten leestijd

EINDHOVEN - Directeur E.Eliasar van de stichting Car Training Center (CTC) in Eindhoven bereidt top-managers en hun chaufeurs voor op ontvoeringen en overvallen. Zij worden getraind om hun auto onder alle omstandigheden voor honderd procent onder controle te houden.

In handen van deze cursisten wordt de auto een wapen dat effectief kan worden gebruikt om zichzelf  in extreme noodsituaties te redden. Hen wordt geleerd ontvoerders te ontwijken en aan hen te ontsnappen. De cursisten worden vele malen tijdens de training van CTC klemgereden, de klassieke ontvoeringsmethode.

Doelgroep
Een CTC-cursus houdt, aldus Eliasar, meer in dan alleen slippen en 'scheuren'. „Dat vind je dus terug bij de slechte cursussen. Wij gaan veel verder dan alleen autorijden". Cursisten worden volgens Eliasar ook psychologisch voorbereid op een ontvoering, zodat zij weten wat wel en niet kan met een auto. Eliasar: „Dat kan best problemen geven. Een chauffeur heeft altijd schadevrij moeten rijden en heeft in geen twintig jaar een kras gemaakt. Ineens wordt van hem verwacht dat hij dat in een fractie van een seconde vergeet, dat hij de auto als wapen gebruikt".
Deze "protective driving-cursus" is volgens Eliasar niet alleen bedoeld voor directeuren en hun chauffeurs. Naar zijn mening komt al het bedrijfspersoneel dat zich per auto verplaatst in aanmerking om een weekje in zijn trainingscentrum door te brengen. Eliasar: „Je hoeft tenslotte ook niet de directeur van een bank te pakken om geld uit de kluis te krijgen. In mijn ogen is al het personeel, van A tot Z, even belangrijk. Het zou een bedrijf geen goed doen wanneer het een lager geplaatste werknemer in de steek laat als deze wordt ontvoerd in plaats van een top-functionaris".
De stichting CTC is in de jaren zeventig opgericht door enkele anti-slipinstructeurs, onder wie de huidige directeur Eliasar. De antislipcursus is nog altijd de basis van het CTC-programma. CTC biedt deze week zijn diensten aan op de internationale beveiligingsbeurs Security '87 in Utrecht.

Klantenkring
Over zijn klantenkring is Eliasar zeer gesloten. Het noemen van namen zou hun privacy teveel schaden. Wel wil hij kwijt dat zij afkomstig zijn uit de internationale zakenwereld. Enige honderden cursisten uit Nederland, België, Duitsland, Frankrijk, Oostenrijk, Spanje, maar ook Zuid-Amerika, de Verenigde Staten en Israël, zijn bij CTC gespecialiseerd in autorijden onder alle denkbare omstandigheden, want het voertuig is de zwakste schakel in de beveiliging, aldus Eliasar. Behalve top-managers en hun chauffeurs, leiden de instructeurs van CTC ook chauffeurs van geld- en waardetransporten op.
Niet elke kandidaat is even welkom bij CTC. Cursisten die zich aanmelden worden via een particulier netwerk van veiligheidsfunctionarissen gescreend. CTC houdt op deze wijze de onderwereld buiten de deur.

Nevenactiviteiten
Behalve met haar hoofdactiviteit protective driving houdt CTC zich bezig met risico-analyses, voertuigbepantsering, beveiliging van VIP's en het verhuren van gespecialiseerde chauffeurs. De VIP-beveiligers zijn volgens Eliasar geen knokkers. Op vuurwapengeweld hebben zij ook geen antwoord, want deze particuliere beveiligers zijn ongewapend. Het motto van de Belgische beveiligingsonderneming waarmee CTC samenwerkt, geeft aan welke filosofie achter de VIP-beveiliging steekt: "De prijs van de vrijheid is waakzaamheid". Een CTC-brochure beschrijft deze bewakers als persoonsbeveiligers, die naast een perfecte gezondheid en een uitstekende conditie, kennis van de moderne talen hebben. De. instructeurs en persoonsbeveiligers genoten opleiding en praktijkervaring in het bedrijfsleven, bij de commandotroepen, het korps mariniers, land- en luchtmacht, marechaussee en politie.

Argeloos
De reeks van ontvoeringen van welgestelde Nederlanders laat zien dat deze zakenmensen gemakkelijk zijn te overmeesteren. Zij schenken in het algemeen te weinig aandacht aan hun veiligheid. De Amsterdamse zakenman M. Caransa werd in 1977 moeiteloos na een bridgeavondje door zijn kidnappers opgepakt op het hoofdstedelijke Prof. Tulpplein. De ontvoerders van Toos van der Valk haalden haar in 1982 geruisloos uit haar woning. Bierbrouwer Heineken en zijn chauffeur Doderer vielen argeloos in handen van hun overvallers. Ahold-topman G. J. Heijn vertrok gemoedereerd achter het stuur van zijn donkerblauwe Audi 200 turbo naar de tandarts en is vermoedelijk klemgereden en overmeesterd.
De ontvoering van de Ahold-topman brengt Eliasar tot de uitspraak: „Als de heer Heijn bij ons een rijopleiding had gevolgd, zou hem dit niet zijn overkomen. Klemrijden is in ons trainingsprogramma een oefening die de meeste aandacht krijgt".

Veiligheidsbewustzijn
Het veiligheidsbewustzijn binnen bedrijven loopt sterk uiteen, aldus Eliasar. In het algemeen schat de zakenwereld het risico van een ontvoering heel laag in. Kleinere bedrijven redeneren in de trant van „Waarom moeten wij onze mensen beveiligen? Aan ons wordt toch niet gedacht". Eliasar: „Er is beslist geen eensluidende lijn. Bedrijven waar je het niet van verwacht laten hun personeel deze cursus volgen, terwijl andere zaken, die er heel duidelijk voor in aanmerking komen, er niet van willen weten".
„Als er iets gebeurt is er onmiddellijk geld. Verder denkt men, het zal zo'n vaart wel niet lopen. Deze specialistische cursus kun je niet verkopen met een vlotte babbel, ik ben ook geen verkoper. Een klant die geïnteresseerd is, komt naar ons toe".

Veiligheidsdiensten
In het bedrijfsleven zijn het volgens Eliasar met name de veiligheidsdiensten die een honderd procent beveiliging nastreven. Dat doel weten zij niet altijd te bereiken. Eliasar: „Zij streven perfectie na. Die honderd procent halen zij nooit, maar als je daar vanuit gaat, hou je misschien toch 75 procent over. Veel directeuren en top-managers zijn op hun kantoor goed beschermd tegen indringers, maar zeggen dan: „Ik wil ook m'n privéleven houden".
Als zij thuis of op de tennisbaan zijn of naar de tandarts gaan, vergeten zij hun beveiliging. Op het ogenblik dat de man thuis wordt afgezet, denkt hij niet meer aan zijn veiligheid. Wat ik veel hoor is: „Aan mijn privélijf wil ik geen polonaise".
Dat kan ik mij op zich wel voorstellen, want top-managers hebben toch al nauwelijks een privéleven en dat gaat door allerlei veiligheidsmaatregelen helemaal naar de Filistijnen. Je houdt niets over".
„De vraag is: Tot hoe ver ga je? Of je beveiligt jezelf goed of je doet het helemaal niet. Een tussenoplossing bestaat niet. Er is in dezen geen middenweg.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van dinsdag 22 september 1987

Reformatorisch Dagblad | 12 Pagina's

Cursus voor VIP's: de auto als wapen tegen ontvoering

Bekijk de hele uitgave van dinsdag 22 september 1987

Reformatorisch Dagblad | 12 Pagina's

PDF Bekijken