Digibron cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Digibron te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Digibron.

Bekijk het origineel

Okko in het ziekenhuis

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie
Print this document

Okko in het ziekenhuis

6 minuten leestijd

Okko zit helemaal alleen bij papa in de auto. Hij heeft een kleine koffer op zijn schoot. In dat koffertje zit zijn nieuwe pyjama. Mag hij uit logeren?

Nee, dat zeker niet, Okko moet vandaag naar het ziekenhuis. Zijn amandels moeten geknipt worden. Dat zal de dokter straks doen. Okko voelt steeds naar zijn maag. Zijn maag knort zo. Dat komt omdat er helemaal geen eten in zit. Helemaal niets! Dat mag niet. De dokter heeft dat zelf tegen hem gezegd toen hij vorige week bij de dokter moest komen.

Papa rijdt naar het ziekenhuis toe. Het ziekenhuis is groot; er zijn veel gangen en kamertjes. Papa neemt Okko mee naar een zuster. Die zuster heeft een mooie, witte jurk aan. Ze zegt: „Dag Okko, ben je d'r al? Kom maar eens mee". Ze laat Okko een kamer zien waar nog meer kinderen zijn. Ze zegt: „Nu mag jij je pyjama aandoen en daarna ga je maar met dit speelgoed spelen, straks kom ik jou wel halen".

Okko trekt zijn pyjama aan. Hij geeft papa een dikke kus, en nog één. Papa zegt: „Dag Okko, wees maar flink, mama komt straks bij je als je amandels geknipt zijn. Dag lieve Okko"... En dan loopt hij weg...

Nu speelt Okko met het speelgoed. Net zo lang tot de zuster hem komt halen. De zuster neemt hem mee naar een kamertje. Okko mag bij de zuster op schoot zitten. Hij krijgt een zwart kapje op zijn neus. En hij moet zuchten..., diep zuchten...

Okko denkt: Bah... wat stinkt dat kapje!

En... hij valt in slaap. Hij merkt er niets van dat de dokter zijn amandels knipt. Hij merkt er ook niets van dat hij op een bedje gelegd wordt. En dat zijn bedje weggereden wordt naar een andere kamer.

In diezelfde kamer liggen nog meer kinderen op bedjes. Al die kinderen slapen nog. Maar als ze wakker worden, huilen ze omdat hun keel pijn doet. Okko wordt ook wakker. Au... au..., wat doet zijn keel zeer. En bah... er zit ook bloed in zijn mond. Bah.., wat vies is dat. Okko huilt een beetje. Hij denkt: Waar is mama, ik wil bij mama wezen.

Daar komt de zuster aan. Zij heeft ijsjes bij zich. Alle kinderen krijgen er één. Dat is lekker, maar het doet ook zeer.

Och, wat is er een gehuil in de kamer. Sommige kinderen huilen maar door. Gelukkig komen er nu veel papa's en mama's binnen. Die kunnen de kinderen wel troosten.

Okko kijkt naar de deur. Wanneer komt zijn mama? Het duurt wel lang. Komt mama niet?

Jawel hoor. Mama wil graag snel komen, maar ze heeft steeds pech! Eerst moet ze wachten bij de brug. Er varen wel vier boten ónder de brug door. Dan moet mama wachten bij het station, er moet eerst een trein voorbij rijden.

Hè hè, eindelijk kan mama verder gaan. Ze rijdt hard, héél hard. Ze denkt: Ik wil vlug bij Okko zijn. En ze rijdt nóg harder. Oei, oei... veel te hard! Er rijdt ook een politieauto op de weg. In die auto zitten twee politieagenten. Die pohtieagenten zeggen elkaar: „Hé, die mevrouw rijdt veel te hard! Dat mag niet, dat is gevaarlijk, die mevrouw zullen we eens even pakken". En, broem... broem... broem... De politieauto rijdt heel hard achter mama aan. Ze halen mama in. Ze doen het licht aan, dat bovenop hun auto zit. In dat licht kun je lezen: STOP.

Mama schrikt, ze gaat langzamer rijden, nog langzamer en ze stopt zomaar aan de kant van de weg. De politie-auto stopt ook. De agenten lopen naar mama toe. Ze vragen: „Mevrouw, waarom reed u zo hard?" „Omdat ik naar Okko toe moet", zegt mama. „Okko hgt in het ziekenhuis". „O, mevrouw", zeggen de politieagenten. „O, mevrouw, wat doet u gevaarlijk. Als u zo hard rijdt, kunt u zelf wel een ongeluk krijgen. En dan moet u zelf in het ziekenhuis liggen". Mama knikt, ja, zij weet het wel, zij mag niet zo hard rijden, dat is verboden.

Een van de politieagenten pakt een boekje, hij schrijft erin. Hij zegt: „Mevrouw, u krijgt een bekeuring, u moet geld betalen". O, die arme mama, nu krijgt ze ook nog een bekeuring. Ze moet haar naam zeggen en haar adres. De agent schrijft het allemaal in zijn boekje. O, wat vindt mama dit allemaal vervelend, maar ja, ze heeft het eerlijk verdiend.

Na een poosje mag mama weer verder rijden met de auto. Maar ze rijdt nu niet meer zo hard, nee, ze rijdt langzaam en voorzichtig. Eindelijk, ja, daar is het ziekenhuis — Hè hè.

Snel loopt mama door de gangen. Ze doet de deur open, wie ligt daar op een bedje? Okko! Wat is hij blij dat hij mama ziet. Hij huilt ook een beetje. Hij zegt: „Mijn keel doet zeer mama". Mama troost' hem, ze zit gezellig bij zijn bed. Ze leest voor uit een boekje. En ze houdt zijn hand vast. Soms geeft ze hem wat te drinken, dat doet wel zeer, maar het moet toch van de zuster.

Na een lange poos komt de dokter. Hij praat met alle papa's en mama's. Hij zegt: „De kinderen mogen nu allemaal weer naar huis". O, dat is fijn! Okko krijgt zijn kleren weer aan. De pyjama komt weer in de koffer. Zo, klaar is hij. Mama geeft de zuster nog een hand en bedankt haar dat ze zo goed voor Okko gezorgd heeft.

Daar gaat ze naar de auto toe. Okko kan best zelf lopen hoor. Nu rijden ze samen naar huis. Okko heeft het koffertje weer op schoot. Na een poos rijden zegt Okko opeens: „Mama, ik heb zo'n honger". Och ja natuurlijk heeft Okko honger, hij heeft de hele dag nog niet gegeten!

Mama zegt: „Ik zoek direct een winkel op Okko en ik koop gauw iets lekkers voor jou". Okko kijkt naar links en rechts, waar is een winkel? Ja daar, hoera. Mama stopt en ze parkeert de auto. Dan gaat ze de winkel binnen. Okko is benieuwd wat zijn mama voor hem zal kopen. Het mag zijn keel natuurlijk niet zeer doen.

Daar komt zijn mama weer te voorschijn met... lekkere yoghurt in een bakje. Mmmm, lekker, dat kan Okko fijn opdrinken, mmmm. Als het op is, rijden ze weer verder. Opeens zegt mama: „Ik heb een verrassing voor jou, Okko. Thuis in de kamer ligt een klein cadeautje op jou te wachten". Ha... dat is fijn.

Okko wordt nieuwsgierig, wat zal die verrassing zijn? Hij zegt: „U moet hard rijden mama, héél hard, dan zijn we gauw thuis". Maar mama doet het niet, nee hoor, besUst niet.

Waarom doet ze het niet? Dat weten jullie vast wel, of niet soms?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 30 september 1988

Reformatorisch Dagblad | 26 Pagina's

Okko in het ziekenhuis

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 30 september 1988

Reformatorisch Dagblad | 26 Pagina's

PDF Bekijken