Digibron cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Digibron te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Digibron.

Bekijk het origineel

Leven bij de dag in Beiroet

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie
Print this document

Leven bij de dag in Beiroet

Nog maar 150.000 inwoners in Libanese hoofdstad

4 minuten leestijd

BEIROET - In de vijf maanden dat christelijke en Syrische troepen ellcaar nu vrijwel dagelijks beschieten, heeft 90 procent van de inwoners van Beiroet de stad verlaten.

„We leven ondergronds, als ratten. Aan de angstige dagen en nachten lijkt in de schuilkelders geen eind te komen. We kunnen het niet lang meer verdragen", zegt Salwa Ashkar, een 22-jarige maronitische katholieke vrouw, eigenares van een schoonheidssalon in het christelijke Oost-Beiroet.
Aan beide kanten van de Groene Lijn, die de Libanese hoofdstad in tweeën deelt, ziet Beiroet eruit als een soort maanland.schap. Overal verwoeste flatgebouwen, waar het krioelt van de plunderaars. Het leven is er voor iedereen ellendig, voor christenen zowel als moslims.
„We zakken steeds dieper weg". zegt Mahmoud Shami, een werkloze ingenieur. „Ik probeer weg te komen", zegt de 24-jarige Shami. „Naar elk land dat me maar een visum wil geven, het kan me niet schelen waar".
Ziekenhuizen raken door hun medicijnen heen. De stad heeft geen elektriciteit of water. Net als de meeste gebouwen is het presidentiële paleis van de christelijke bevelhebber generaal Michel Aoun, op een heuvel in de voorstad Baabda, in een ruïne veranderd.

Bunkers

De naar schatting 150.000 inwoners van Beiroet die nog over zijn houden zich op onder de in puinhopen veranderde straten, in bunkers en ondergrondse parkeergarages. In de hallen van flatgebouwen wordt gekookt op geïmproviseerde fornuizen. De mannen proberen zoveel mogelijk hout en ander brandbaar materiaal te verzamelen en de vrouwen verdelen het schaarse voedsel. 
Iedereen is wanhopig. Na veertien jaar burgeroorlog rest de inwoners van Beiroet niets meer dan leven bij de dag. Elke dag is er een. Radiostations melden tussen de advertenties voor whisky en haarlak op welke stadsdelen aanvallen worden uitgevoerd. De politie, die al bijna is vergeten dat ze er eigenlijk is om de wet te handhaven, registreert pijnlijk nauwkeurig de schade die dagelijks wordt aangericht.
De politie schat dat sinds de nieuwste gevechtsronde tussen de christenen en de Syriërs op 8 maart uitbrak, meer dan 1,3 miljoen van de 1,5 miljoen inwoners de stad zijn ontvlucht. Zodra de beschietingen even minder worden, ziet men bewoners van het islamitische westelijke deel van de stad uit de schuilkelders komen, hun auto's volstouwen en in zuidelijke richting vertrekken. Sommigen kunnen terecht bij familie, maar tienduizenden zien zich gedwongen bij de snelweg langs de kust te bivakkeren, net als in 1982, toen het Israëlische leger Beiroet belegerde en ze ook al moesten vluchten.

Christelijk deel

Maar zij zijn nog goed af vergeleken met de christenen in Oost-Beiroet. Hun enclave, 800 vierkante kilometer groot, is zowel aan de noord-, de zuid- als de oostkant omgeven door de Syriërs en hun bondgenoten. Zij kunnen alleen ontsnappen via de zee. Maar om schepen richting Cyprus te bereiken, moeten ze wel langs een Syrische blokkade. Dat lukt niet iedereen.
Een christelijk paar verloor kort geleden zijn twee dochters, toen de veerboot die hen naar het schip de Santa Maria zou brengen, dat op en neer vaart naar Cyprus en elke nacht een eind uit de kust van Libanon voor anker gaat, door de Syriërs onder vuur werd genomen. Veel christenen zijn gevlucht naar de betrekkelijk veilige skiplaatsen Faraya, Harajel en Ashkout in de bosrijke bergen in het centrale deel van Libanon. Maar het verblijf daar is duur: een tweekamerappartement kost ruim 3600 gulden per maand. Sommigen houden vol en wonen nog in Beiroet. Vaak moeten ze wel, omdat ze nergens naar toe kunnen, of omdat ze geen geld hebben om weg te komen. Sommigen hebben het gewoon opgegeven en wachten het einde lijdzaam af.

Kapper

De Armeen Gaby bij voorbeeld is er nog. Hij heeft al vijftien jaar een kapperszaak in de kelder van het Commodore Hotel. Vroeger had hij honderden klanten per maand, nu is hij blij als het er twaalf zijn. Zijn beste klanten zijn de dertig Syrische soldaten die in het hotel zijn ondergebracht. „Meestal betalen ze me niet", zegt Gaby. „Maar wat kan ik doen? Ik kan nergens heen". 
De cafés in Beiroet, eens de trefpunten van buitengewoon gefortuneerde sjeiks, zijn dicht. Er zijn immers geen klanten en er is elektriciteit noch water. Een enkel restaurant in de Hamrastraat, de belangrijkste winkelstraat, die eens bruiste van het leven, is soms open als het schieten even is opgehouden. 
Maar er zijn er niet veel die voor een kopje koffie het risico willen  nemen midden in de volgende beschietingen terecht te komen. Overheidsgebouwen, banken en  bedrijven zijn gesloten. De overheid functioneert helemaal niet meer. Niemand krijgt nog salaris uitbetaald, de scholen zijn al maanden dicht. Ouders onderwijzen hun kinderen thuis, maar vaker nog in de schuilkelders.
Generaal Aoun zit ondergedoken in zijn bunker, twee verdiepingen onder het presidentieel paleis, dat dagelijks door de Syriërs onder vuur wordt genomen. „Ze proberen elke dag om ons te verjagen, maar we zijn er nog steeds", zegt Aouns woordvoerder, Simon Khoury.


Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van donderdag 17 augustus 1989

Reformatorisch Dagblad | 16 Pagina's

Leven bij de dag in Beiroet

Bekijk de hele uitgave van donderdag 17 augustus 1989

Reformatorisch Dagblad | 16 Pagina's

PDF Bekijken