Digibron cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Digibron te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Digibron.

Bekijk het origineel

Overspannen verwachtingen

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie
Print this document

Overspannen verwachtingen

3 minuten leestijd

Het rapport "De bedrijvige school" dat gisteren is gepresenteerd, verdient een grondige bestudering.  Inderdaad is in dit rapport „een visie op het onderwijs van de toekomst" te lezen, zoals de ondertitel luidt. Trouwens, gezien de hooggeleerde deskundigen die van de commissie deel uitmaakten, mag ook niet anders verwacht worden. Op het gebied van de structuur van het onderwijs zijn er in het rapport zinvolle noties te vinden. Niet per definitie moet een grote(re) basisschool van ten minste enige honderden leerlingen, of een brede scholengemeenschap met maximaal duizend leerlingen als principieel onaanvaardbaar worden betiteld.
Het is beter het "onaanvaardbaar" te bewaren voor zaken die werkelijk het principe raken, en dat is de reisafstand tussen huis en school niet. Zo zouden nog meer suggesties te noemen zijn die verdienen opgevolgd te worden.
Het is betreurenswaardig dat de deskundigen de verzuiling in het onderwijs als het ware genegeerd hebben. Misschien hebben ze die wel als een feit beschouwd waaraan geen woorden verspild moesten worden. Immers, artikel 23 van de grondwet spreekt over de vrijheid van richting en van inrichting van het onderwijs heldere taal.
Dit klassieke grondrecht had niet ongenoemd mogen blijven in dit rapport. 
Maar naast al het positieve dat over dit rapport valt te zeggen, is er één gegeven dat de realiseerbaarheid van de voorstellen ernstig ondermijnt. Door dit feit zal het rapport worden toegevoegd aan de in de loop der jaren gegroeide stapel van waardevolle, maar niet uit te voeren rapporten, nota's en notities.
De commissie koestert namelijk overspannen verwachtingen over de school en haar leerkrachten. Daardoor worden aan de school taken opgelegd waaraan zij nooit ofte nimmer kan voldoen. Want volgens de commissie moet de school de gevolgen opvangen van de individualisering en de daarmee gepaard gaande gezinsontwrichting.

De school moet min of meer het gat opvullen dat ouders die hun plicht niet verstaan in de opvoeding van hun kinderen, laten ontstaan. Daarbij moet de school ook nog eens zelf die kinderen als individuen in het leerproces begeleiden. De leerkracht moet naast lesgever, ook begeleider en bestuurder van het leerproces worden.
In feite sanctioneert de commissie de inmiddels groeiende praktijk. Inderdaad fungeert de school in toenemende mate in de belevingswereld van kinderen als het laatste statische houvast. Buiten de school is voor veel kinderen de wereld, ook thuis, een chaos van vrijblijvendheid en egoïsme. Kinderen, die juist zo'n behoefte hebben aan vastigheden, worden buiten de school geplaatst voor keuzes waar ze gezien hun leeftijd nog lang niet aan toe zijn.
Het is een illusie te veronderstellen dat de school hét instituut is dat de vangnet-functie kan vervullen waardoor leerlingen in psychisch opzicht niet 'verongelukken'. Daarvoor zijn de leerkrachten niet toegerust. Maar het past ook niet bij het karaktervan de school. De school is primair een leerinstituut en dat hoort ze ook te blijven. Alle andere eisen die gesteld worden, gaan de spankracht van de school te boven. Het is te betreuren dat de commissie in het rapport zo'n overdreven idealistisch beeld schetst van de mogelijkheden die een school heeft. Maar er valt nog meer van te zeggen.
Haarscherp analyseert de commissie deze moderne tijd, waarin het 'ego' centraal staat. Bovendien draagt zij in "De bedrijvige school" een middel aan om kinderen toe te rusten om te kunnen functioneren in deze tijd. Door woordkeus en voorstellen laat de commissie zien dat ze de tijdgeest min of meer positief waardeert.
Nergens Is een pleidooi te vinden voor herstel van het gezin als de kern van de samenleving, inclusief de daarbij behorende gezagsrelatie tussen ouders en kinderen. Pas na dit herstel kan er echt zinvol over een nieuwe functie van de school gesproken worden, zonder dat er overspannen verwachtingen worden gekoesterd.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van zaterdag 26 augustus 1989

Reformatorisch Dagblad | 22 Pagina's

Overspannen verwachtingen

Bekijk de hele uitgave van zaterdag 26 augustus 1989

Reformatorisch Dagblad | 22 Pagina's

PDF Bekijken