Bekijk het origineel

Blanke Zuidafrikanen nemen de benen

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie
Print this document

Blanke Zuidafrikanen nemen de benen

Zwarte meerderheidsregering voor menigeen een angstdroom

5 minuten leestijd

JOHANNESBURG - Het is weer zover. Net als in de rumoerige jaren '84-'86 overwegen duizenden blanke Zuidafrikanen of het niet tijd wordt het land te verlaten en naar Australië, Engeland, Canada of Amerika te emigreren.

In het midden van de jaren tachtig, toen zwart Zuid-Afrika massaal de straat op ging, aan de lopende band zogenaamde halskettingmoorden plaatshadden en de regering het ge- weid beantwoordde met het uitroepen van de noodtoestand, kozen dui' zenden blanken het hazepad. Hetzelfde gebeurt nu, zij het in iets mindere mate.

Maar de reden voor het vertrek van honderden blanken naar elders is verschillend. Nu ziet men de contouren van een zwarte meerderheidsregering opdoemen, een angstdroom voor menigeen. Als men vraagt naar de reden voor die angst, dan wijst men slechts op de zwarte landen in Afrika, die inderdaad geen bemoedigend en vertrouwenwekkend beeld geven.

Wanorde, corruptie, economisch wanbestuur en juridische willekeur behoren er tot de normen van het dagelijks leven. En ook al probeert de grootste zwarte politieke groepering, het- ANC, de blanken te verzekeren dat het in Zuid-Afrika anders zal gaan... men gelooft het niet.

Vandaar het voornemen van veel blanken om Zuid-Afrika voorgoed de rug toe te keren. Dit verschijnsel doet zich niet alleen voor bij blanken die indertijd uit Europa naar ZuidAfrika zijn geëmigreerd maar ook bij geboren en getogen Zuidafrikanen wier wortels diep teruggrijpen in de geschiedenis van het land.

Incident

Goede kennisen van bovenstaande correspondent, beiden oprechte Zuidafrikanen, hebben de knoop doorgehakt. Hij geeft zijn uitstekend betaalde baan op, ze verkopen hun riante villa in een 'dure' buurt in Johannesburg en vertrekken binnenkort naar Australië om er helemaal van voren af aan te beginnen. Kinderen hebben ze niet, dus dat maakt de trek oostwaarts er wat gemakkelijker op.

Voor deze mensen biedt de toekomst weinig of geen perspectief meer omdat zij bang zijn dat ze hun hele manier van leven zullen moeten aanpassen aan Afrikaanse normen en gewoonten, die de hunne niet zijn. Deze mensen zijn absoluut geen racisten en koesteren zelfs sympathie voor het ANC. De man is al jaren actief in het Verenigd Democratisch Front UDF en de vrouw is lid van de "Black Sash", een organisatie van vrouwen die vanaf het begin van de apartheidspolitiek tegen dit beleid in^ woord maar vooral in daad hebben geprotesteerd.

Twee gebeurtenissen hebben bij hen de doorslag gegeven. Tijdens hun zomervakantie, afgelopen december, aan een van de stranden bij de badplaats Durban (een strand waar ze elk jaar naartoe gingen) werden zij op een dag overrompeld door een grote menigte zwarte badgasten die het strand letterlijk in bezit namen. De vrouwen zwommen in hun ondergoed, de mannen gewoon met alle kleren aan. Luiers van baby's werden in de branding uitgespoeld en tegen een uur of drie was ongeveer de helft van de menigte behoorlijk aangeschoten door de grote hoeveelheden bier die vanaf de vroege ochtend waren verorberd. Tegen half vier begonnen de gevechten.

Dat is op sommige stranden bij Durban steevast het geval. De politie houdt er rekening mee dat de zaak uit de hand loopt, zodat zij tegen die: tijd in de middag altijd een extra groep agenten in gereedheid houdt. Om een uur of vier vielen de eerste gewonden. De politie greep toen in, waarop de hele menigte zich niet alleen tegen de (blanke en zwarte) politie keerde maar ook tegen de blanke strandgasten. Chaos was het gevolg. Veel gewonden, arrestaties en grote ergenis bij onze twee vrienden, die dit nog nooit eerder hadden meegemaakt op 'hun' strand omdat de stranden van Durban tot voor kort "slegs vir blankes" waren.

Huis

Het tweede incident dat ons echtpaar deed besluiten de biezen te pakken gebeurde vlak na hun thuiskomst. Hun zwarte huishoudster, die al tien jaar bij hun woonde, verklaarde op een gegeven moment dat hun huis nu van haar was, tenminste, zodra het ANC aan de macht zou komen. „Kijk maar, hier staat het", zei ze. En ze haalde een gestencilde brief te voorschijn, waarop stond: „Dit huis is nu van ... (naam in te vullen), die het ANC de laatste zes maanden elke maand dertig Rand heeft betaald om zich van het eigendom te verzekeren", getekend: een onduidelijke handtekening met tussen haakjes (ANC). Praten hielp niet: het huis was van haar zodra het ANC de teugels in handen had. Dezelfde avond gesloten onze vrienden dat er voor hun geen toekomst lag in het Nieuwe Zuid-Afrika.

Zo zijn er honderden blanken. De ambassades van Canada en Australië worden overstelpt met aanvragen voor immigratie van mensen die eveneens bang zijn voor de (zwarte) toekomst.

Er zijn natuurlijk miljoenen meer die er niet zo over denken en ervan overtuigd zijn dat president De Klerk zijn land niet zal 'weggeven'. Maar bij de overgrote meerderheid van de blanke bevolking bestaat grote onzekerheid en angst, in meerdere of mindere mate.

Er is een groep blanken die voor geen geld meer weg hoeven. Dat zijn de teleurgesteld teruggekeerde emigranten van de jaren tachtig die in Australië, Canada, Engeland of Nederland niet konden aarden en, gedreven door heimwee, terug naar Zuid-Afrika gingen. Zij zeggen nu: „Hier blijven we, want het is hier nog altijd duizend keer beter dan daar en ook al wordt Mandela morgen president, wij zijn niet meer weg te branden".

En wie er net zo over denken, zijn de honderden Oosteuropese emigranten die op dit moment in Zuid-Afrika neerstrijken. Na de grauwheid van hun bestaan in hun geboorteland komt dit zonnige, wijdse land over als paradijselijk. En aangezien Oosteuropeanen niet bevooroordeeld zijn tegenover mensen van een ander ras begrijpen zij de angst van blank, Zuid-Afrika (nog) niet. Zij zijn de beste pleitbezorgers van dit land.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van zaterdag 5 mei 1990

Reformatorisch Dagblad | 26 Pagina's

Blanke Zuidafrikanen nemen de benen

Bekijk de hele uitgave van zaterdag 5 mei 1990

Reformatorisch Dagblad | 26 Pagina's

PDF Bekijken