Bekijk het origineel

Schrikbeeld

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie

Schrikbeeld

4 minuten leestijd

Igor en Marina Semjonov staat maar één schrikbeeld voor ogen: terug naar Israël. „Dan ga ik vijfjaar de gevangenis in", zegt hij. Natasha Pingasov heeft de gedachte gewoon uit haar hoofd gebannen en Elena Zubrinsky weet zeker dat het nooit zal gebeuren. „Ik ga niet levend terug", verklaart ze.

In het Eindhovens asielzoekerscentrum Beatrixoord wachten zij op de uitslag van een gerechtelijke procedure. Met honderdvijftig andere Russische joden zijn ze vanuit Israël naar Nederland gekomen in de hoop hier asiel te krijgen. Daar ziet het voorlopig niet naar uit. Het ministerie van justitie heeft hun verzoek afgewezen. Aanstaande maandag dient het kort geding tegen hun uitzetting en als ze dat verliezen, moeten ze het land uit.

Igor en Marina emigreerden in april dit jaar van de Sowjet-Unie naar Israël. Zij is Russisch, hij is jood. Geen flauw idee hadden ze van wat hen daar te wachten stond. In ieder geval zou het er veel beter zijn dan in eigen land. Maar dat pakte anders uit. Voor 600 gulden per maand konden ze een klein appartement huren in een achterbuurt in Tel Aviv.

Hun dochtertje van acht werd getreiterd en geslagen. Als kind van christenouders droeg ze een kruisje. „Dat hadden we in onze onvoorzichtigheid niet afgedaan. Op school kreeg ze onmiddellijk straf". Het duurde niet lang of het meisje durfde zich niet meer op straat te vertonen. Toen de Semjonovs tegen betaling van veel geld het land uit konden, bedachten ze zich geen moment.

Anderen hebben soortgelijke ervaringen. Ze voelden zich in Israël als melaatsen behandeld. „Je hebt drie soorten mensen in Israël", klagen ze. „Eerst heb je de joden die in het land geboren zijn, dan heb je Palestijnea. en als je alles gehad hebt, komen de immigranten". verschijnsel is niet nieuw. Vele duizenden joden gebruikten Israël in de afgelopen jaren alleen maar als doorgangshuis naar de Verenigde Staten. Sinds dat land een stop heeft aangekondigd en niet meer dan 40.000 joden per jaar binnenlaat, wijken velen noodgedwongen uit.

Ook op het hoofdkantoor voor Joods Maatschappelijk Werk in Amsterdam ziet men de asielzoekers als gelukzoekers. Joden die rechtstreeks van de Sowjet-Unie naar Nederland gaan, kunnen rekenen op begeleiding van het bureau bij de juridische procedure, maar dat geldt niet voor deze groep asielzoekers. „Zij hebben al asiel in Israël gekregen", zegt een woordvoerder. een taalcursus en een geldbedrag. Ook kunnen ze een lening aangaan, die ze binnen vijf jaar terug moeten betalen. De verwachting is dat de komende jaren nog minstens een miljoen Russen zullen volgen. Dat betekent dat het inwoneraantal van Israël met circa een derde zal stijgen.

„Velen van hen komen hiernaartoe om economische redenen. Daarom zijn ze vaak zwaar teleurgesteld als er geen baan voor hen blijkt te zijn of als ze een baan beneden hun opleidingsniveau moeten accepteren", zegt Yehuda Weinraub van het Joodse Agentschap in Jeruzalem. Zijn organisatie zorgt voor het transport en de opvang van immigranten.

Een bijkomend probleem iS dat veel Russische immigranten een middelbare of hogere opleiding hebben gevolgd. Het aantal intellectuelen is daardoor met sprongen gestegen. Als de huidige trend zich doorzet, bestaat de Israëlische bevolking binnen de kortste keren voor 15 procent uit academici. Dat is drie keer zoveel als het percentage in de Verenigde Staten. Voor lager opgeleiden is in Israël nog wel werk te vinden maar voor artsen, ingenieurs en wetenschappers ligt dat beduidend moeilijker. In een "oeipan" (Hebreeuwse talenRussiche joden die vanuit Israël naar Nederland zijn uitgeweken. V.l.n.r.: school) niet ver van Jeruzalem bestudeert Michael Korsky (36) ijverig een woordenlijst. Hij is nog maar twee maanden in Israël; daarvoor was hij ingenieur in Armenië. Om de economische malaise en de komende hongerwinter te ontvluchten, trok hij met vrouw en kinderen weg uit de Sowjet-Unie. Evenals bij de asielzoekers in Eindhoven speelde bij hem op de achtergrond de angst voor pogroms tegen joden mee.

In Israël is Michael al druk op zoek geweest naar werk, maar hij beseft dat het moeilijk zal zijn om als ingenieur aan de slag te raken. Zijn vrouw, die ook ingenieur is, heeft dezelfde ervaring. „We zullen een andere baan moeten zoeken. Misschien dat we op den duur weer verder trekken. Eerst moeten we onze lening terugbetalen", zeggen ze.

Israël als thuisland spreekt hen nauwelijks aan. „We zijn wel joden, maar dat gevoel is diep weggezakt. In de Sowjet-Unie was het beter dat je je identiteit zo veel mogelijk verborgen hield", vertelt Michael.

Veel immigranten hebben inmiddels met een mindere baan genoegen genomen. Elektronica-ingenieurs repareren televisietoestellen, artsen doen dienst als verpleegkundigen en muziekleraren staan achter een ijsco-kar. Vaak nemen ze het werk over van Palestijnen, die van oudsher de lager betaalde banen hebben.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van zaterdag 23 november 1991

Reformatorisch Dagblad | 30 Pagina's

Schrikbeeld

Bekijk de hele uitgave van zaterdag 23 november 1991

Reformatorisch Dagblad | 30 Pagina's

PDF Bekijken