Digibron cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Digibron te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Digibron.

Bekijk het origineel

Rotterdammer Paul van Ass is nu eigenaar Oostduits metaalbedrijf

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie
Print this document

Rotterdammer Paul van Ass is nu eigenaar Oostduits metaalbedrijf

Mebia in Ossendorf produceert ruim 50 containers per maand

6 minuten leestijd

BERKEL EN RODENRIJS/OSSENDORF - De overneming van bedrijven van de Duitse Treuhandanstalt is niet alleen afhankelijk van de geboden prijs. Zaken als garantie voor behoud van arbeidsplaatsen, investeringsprogramma's en milieu-overeenkomsten blijken vaak veel meer de doorslag te geven.

Dat merkte de Rotterdammer Paul van Ass (31), die in de loop van vorig jaar met de| Treuhand onderhandelingen startte over de mogelijke aankoop van het metaalbewerkingsbedrijf Mebia in Ossendorf, een gehucht dicht tegen de Poolse grens aan, onder de rook van de grote metaalfabriek EKO Stahl in Eisenhüttenstadt, het voormalige Stalinstadt. De Treuhandanstalt privatiseert en saneert in opdracht van de Duitse regering het voormalige Oostduitse staatsbezit.

Toen Van Ass vorig jaar ongevraagd het kantoor van de Treuhand in Frankfurt/Oder binnenstapte om te praten over Mebia, had men in eerste instantie geen tijd voor hem. Naderhand werd hem te kennen gegeven dat hij een ondernemingsplan moest indienen en een bod diende af te geven. Al spoedig bleek dat Van Ass niet de enige was die belangstelling voor Mebia had. Een serieuze Duitse kandidaat was ook met de Treuhand in gesprek. Dit Bremense bedrijf leverde Mebia echter staal tegen een hogere dan de marktprijs. Met dat argument op tafel wist Van Ass de intenties van deze kandidaat als betrouwbare partner snel te ontzenuwen, waarna hij de onderhandelingen met de Treuhand vlak voor Kerst vorig jaar met succes wist af te ronden.

Garantie

De overeenkomst hield in dat Van Ass enkele tonnen voor de overneming op tafel moest leggen. Verder moest hij de werkgelegenheid van ten minste 40 werknemers garanderen met een boete van 30.000 mark voor iedere werknemer die toch ontslagen zou worden. De Treuhand nam de bedrijfsschuld van 1,3 miljoen mark over, terwijl Van Ass zich verplichtte binnen vier jaar de ernstig vervuilde grond bij het bedrijf schoon te maken. Een operatie die ook enkele tonnen gaat kosten. Een deel valt echter samen met de voorziene uitbouw van een produktiehal „zodat die kosten toch al gemaakt moesten worden en nu als een investering kunnen worden beschouwd".

Eind vorig jaar wist Van Ass zich dus eigenaar van een metaalbewerkingsbedrijf met 72 man in dienst, dat geen enkele ervaring had met marktgericht produceren en kon rekenen op een verlies over 1991 van ruim acht ton. Wel werd tijdens het bewind van de Treuhand de produktie al sterk gericht op containerbouw op bestelling in iedere vorm en afmeting.

Een onbezonnen avontuur of een doordachte stap naar behoud en uitbreiding van dit bedrijf met toekomstmogeljkheden? Uit een gesprek met Paul van Ass blijkt dat van enige onbezonnenheid geen sprake is maar dat ook een doordachte stap niet geheel ontbloot is van risico's.

Liftgewichten

De jonge Rotterdammer bezat al het metaalbedrijfje Sideron in Berkel en Rodenrijs, waar met negentien mensen onder meer contragewichten voor liften worden geproduceerd. „Een zo beperkte markt dat wij de op één na grootste producent in Europa zijn", relativeert Van Ass. Bovendien zette hij vorig jaar een vestiging op in Antwerpen, waar men zich bezighoudt met staal-trade: het bij elkaar brengen van vraag en aanbod op de staalmarkt. „Een succes, zodat daar nu al zeven man werken".

Om meer risicospreiding te bereiken, besloot Van Ass uit te kijken naar de mogelijkheid om meer waarde uit toegevoegd produkt aan zijn activiteiten te koppelen. Eerst richtte hij zijn blik op Polen, maar taalproblemen en politieke risico's deden hem al snel besluiten dichter bij huis te kijken. „Ik heb bij een Duits staalbedrijf gewerkt en spreek de taal vloeiend. Het lag voor de hand in het oosten van Duitsland rond te kijken, waar nogal wat te koop is". De keuze van Mebia is het gevolg van de ligging dichtbij de staalfabriek EKO Stahl.

Die kan staal leveren zonder dat er sprake is van transportproblemen. Bovendien is eenvoudig te voorzien in geschoolde metaalbewerkers: EKO Stahl staat op het punt om geprivatiseerd te worden en dat zal onherroepelijk met een golf van ontslagen gepaard gaan. „Maar uiteraard moeten we eerst Mebia op poten blijven houden voordat we over uitbreiding gaan denken". Foto's ANP

Mebia heeft de grauwe aanblik die zo kenmerkend is voor bedrijven in het oosten van Duitsland. Vervallen gebouwen, ouderwetse machines en sterk vervuilde grond vallen meteen op. Al in geen 20 of 30 jaar is in het bedrijf geïnvesteerd. Op het bedrijfsterrein staat een zandstraalmachine die nooit gebruikt is. Onder het voomialige regime kreeg het bedrijf op een bepaald moment die machine toegewezen, ook al kon Mebia dat ding helemaal niet gebruiken. Toch werd de zandstraler geaccepteerd in de hoop dat ding ooit weer eens te kunnen ruilen tegen lasapparatuur, die het bedrijf wel nodig had.

Al snel na de hereniging werd de toenmalige directeur, die te veel contacten met de Stasi had, de laan uitgestuurd. Zijn opvolger had al zoveel van bedrijfsvoering begrepen dat hij de produktie probeerde te concentreren op containerbouw. „Maar zaken als break-even en produktiviteit waren nog helemaal onbekend. We zijn nu druk bezig die begrippen in te voeren".

Van Ass berekende dat het breakeven- punt op een produktie van 48 containers ligt terwijl met de huidige logistiek en techniek een produktie van 55 stuks mogelijk moet zijn. De bedrijfsleiding zei maar tot een produktie van 30 stuks te kunnen komen. Maar bij die produktie bleken 2000 arbeidsuren min of meer in de lucht te hangen. Mebia blijkt in januari, met nog alle 72 medewerkers in dienst, een produktie van 42 stuks te hebben bereikt. „Dat is nog wel dertien te weinig maar we gaan de goede kant op", zo concludeerde Van Ass toen. In februari lag de produktie nog wat hoger. Van Ass heeft er alle vertrouwen in dat de zaak gaat lopen.

Het personeel staat nog wat argwanend tegenover de ondernemende Nederlander. Staalbouwmeester Bernhard Menzel constateert dat er nog grote problemen bestaan bij de verhoging van de produktie. Bovendien heeft Van Ass een nieuw prestatiesysteem ingevoerd waardoor de meeste werknemers er in loon op achteruitgaan. „Het vertrouwen in Herr Van Ass moet zich nog ontwikkelen", aldus Menzel uit wiens houding duidelijk valt op te maken dat de actievonk van de nieuwe eigenaar nog niet op hel personeel is overgeslagen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van dinsdag 10 maart 1992

Reformatorisch Dagblad | 14 Pagina's

Rotterdammer Paul van Ass is nu eigenaar Oostduits metaalbedrijf

Bekijk de hele uitgave van dinsdag 10 maart 1992

Reformatorisch Dagblad | 14 Pagina's

PDF Bekijken