Bekijk het origineel

Regen na zonneschijn

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie

Regen na zonneschijn

Waarom Andalusië gedesillusioneerd raakte in de Spaanse politiek

7 minuten leestijd

Geen stad in Spanje heeft zo'n lange periode van voorspoed gekend als Sevilla. Zes eeuwen bloeide er de koopvaardij. Sevilla was de uitvalsbasis voor de negotie op de Nieuwe Wereld. Zilver en goud werden in overvloed aangevoerd. Het tij is echter gekeerd, al mocht Sevilla vorig jaar de glorie van weleer smaken. Een momentopname van de hoofdstad van Andalusië aan de vooravond van de verkiezingen.

In de statige zaal van het stadhuis blikken streng ogende heren van boven hun kanten patriciërskragen naar beneden. Burgemeester Alejandro Rojas-Marcos de la Viesca verbloost er niet onder. In zijn vertrek, waar deftig groen pluche overheerst, hangt een aangename stilte. Buiten joelt een meute stakende ambtenaren, variërend van agent tot brandweerman. Als er een urgent telefoontje naar boven komt met de mededeling dat de oproerkraaiers het rijzige pand aan de Plaza Nueva dreigen binnen te dringen, decreteert Zijne Excellentie met zachte, doch besliste stem. De blauw geüniformeerde bewakers dienen de massieve deuren te sluiten voor het plebs.

Normaal

„Dit is een normaal tafereel", verklaart Alejandro Rojas-Marcos met een vriendelijke glimlach. „Zo vlak voor de verkiezingen probeert men het onderste uit de kan te halen. Ik moet me nog bedenken of ik de toegezegde dialoog met de vakbondsdelegatie zal laten doorgaan".

De vroede vader van Sevilla is sinds juni 1991 burgemeester. Hij heeft nog twee jaar te gaan. Alejandro Rojas-Marcos vertegenwoordigt de Andalusische Partij (PA), en doodt dezer dagen de tijd met een intensieve, slopende verkiezingscampagne.

Met negen zetels maakt de PA samen met de Volkspartij (PP), acht zetels, de dienst uit in de stad Sevilla. Tot voor hun aantreden hebben de socialisten (PSOE) het acht jaar voor het zeggen gehad in de gemeente. Thans zit de PSOE in de oppositiebanken.

Papieren tijger

op regionaal en provinciaal niveau beschikt de PSOE in Andalusië echter nog over een niet te onderschatten achterban. Van de zestig Andalusische zetels in de nationale Cortes (parlement) zijn er tweeënveertig bezet door socialisten. Tweede is de Partido Popular, terwijl de regionalisten nummer drie op de ranglijst zijn.

De Andalusische Regionalisten zijn, in tegenstelling tot hun overtuigd nationalistische broeders in Baskenland en Catalonië, gematigd. „Wij zijn niet separatistisch. We willen geen eigen staat", aldus Rojas-Marcos.

„Maar we vinden hier in Andalusië wel dat we dezelfde rechten als de Basken en Catalanen moeten hebben. Dat is nu niet het geval. De regionale autonomie van Andalusië is een papieren tijger. We dringen er in Madrid op aan dit te veranderen".

Andalusië mag dan, met Baskenland, Catalonië en Galicië, tot de vier meest geprivilegieerde autonome regio's „met historische rechten" behoren, de praktijk wijst anders uit. „Wij steunen het integratieproces van Europa, maar we hebben geen daadwerkelijke inspraak in de onderhandelingen binnen de Gemeenschap. Daarvoor moet Andalusië een hoge prijs betalen. Visserij en landbouw leverden al aanzienlijk in. Het cohesiefonds voor het arme Europese zuiden is bepaald op zijn, plaats", gaat de burgemeester verder. ge werklozen bedraagt er 36 procent. Van alarmerend gehalte is het druggebruik.

Jongeren met spuit en injectienaald vormen geen uitzonderingen in de binnenstad. „Het achterliggende jaar heeft Sevilla voordeel gebracht - er is fors geld gestoken in de viering van de vijfhonderdjarige ontdekking van Amerika. De infrastructuur van de provincie behoeft niettemin ook een drastische impuls", vertelt Rojas-Marcos.

„Toegegeven, Sevilla verkeerde vorig jaar in een euforie. Ik zeg niet dat de stemming in 1993 die van de anticlimax is. Je kunt toch niet de hele tijd sprinten, zonder een pauze in te lassen?"

Centrum-links

Rojas-Marcos zegt het niet met zoveel woorden; de nalatigheid in Madrid heeft echter binnen de Partido Andaluzista bepaalde figuren een meer furieuze houding doen innemen. Hun geduld met de hoofdstad raakt op. Daarnaast is de animositeit jegens het naar zelfbeschikking strevende Catalonië latent voelbaar in Andalusië.

Sevilla is de hoofdstad van Spanjes grote zuidelijke regio Andalusië. De streek is bekend vanwege de olijfolie, het fruit, de onmiskenbaar Moorse invloed in de bouwstijl, de verzengende hitte van overdag en de prettige koelte van de avond.

Sprinten

Hoewel Rojas-Marcos de Andalusische PA typeert als een centrum-Hnkse partij, vindt hij het stedelijk bondgenootschap met de centrum-rechtse PP volstrekt legitiem. „Beiden stellen immers het belang van Sevilla voorop", zegt de burgemeester. De problemen waarmee Sevilla kampt, zijn talrijk. Het percenta

Wat Sevilla tot de meest Si)aanse stad bestempelt, is de geweldig rijke, zinderende folklore. In het algemeen vinden Andalusiërs dat hun traditie uitstekend kan worden gecombineerd met de vooruitgang. Dat is een reden waarom het socialisme van Felipe Gonzdlez in de Andalusische bodem wortel schoot. Andalusië is het land van de landarbeider en de visser. Niet, zoals Catalonië, een bastion van de zelfbewuste bourgeois. Daarom is Een oproep tot stemmen bij vorige verkiezingen. het regionalisme van Andalusië links georiënteerd, dat van Catalonië rechts.

In Buena Vista, vlak bij Sevilla, groeide Gonzdlez op. Later bezat de premier een advocatenpraktijk in Sevilla. Gezien deze achtergrond is het denkbaar dat de sociaUsten van Gonzalez morgen de verkiezingen winnen, voorspelt Sevilla's burgemeester, die zijn boodschapper bericht dat zijn gast via de achterdeur het raadhuis dient te verlaten wegens de veiligheidssituatie op de stoep.

De afgevaardigde van de aan de PSOE gelieerde vakbond UGT, Fernando Tejeiro, doet aldaar bereidwillig uit de doeken waarop het geagiteerde gedrag van de werkweigeraars berust.

Hij wijst op de vierhonderd ambtenaren -hoofdzakelijk poUtiemannen en brandweerlieden- die gehoor gaven aan de stakingsoproep. „We eisen een salariscompensatie van 4,5 procent. Als we die niet krijgen, breiden we de acties uit", verklaart hij, terwijl onder luid gejuich een ledenpop in de lucht wordt gehesen die Alejandro heet.

Tejeiro is „de om zich heen grijpende corruptie en de inefficiëntie" beu. Hij is niet de enige. Reisadviseur José Garrido Llamas denkt er net zo over. ,Jk weet niet of ik morgen ga stemmen (ik moet wel omdat ik anders ruzie krijg met mijn vrouw). Het is moeilijk een overwogen keus te maken. De socialisten zijn verraders, de Volkspartij is mij te rechts, op de Grroenen stem ik niet want ik ben geen vegetariër. Verenigd Links bestaat uit Foto RD notoire communisten en de regionalisten vind ik te extreem, te fundamentalistisch. Er blijft dus weinig anders over dan zelf een partij op te richten".

Om zijn ludieke klaagzang te besluiten: „Als ik miljonair was, vertrok in naar Wales, naar Schotland of naar Nederland. Jullie hebben tenminste kaas en voldoende water..."

Kritischer

Ook mevrouw Maria Justina Sarabia Viejo karakteriseert de politieke toestand als „verwarrend". Justina Sarabia is als hoogleraar Latijnsamerikaanse geschiedenis verbonden aan de universiteit van Sevilla. Zij is een extroverte dame, alleengaand, van naar middelbaar neigende leeftijd en woonachtig op Naranco 10. „Een straat, zo gewoon, dat de PTT er de postbezorging geregeld verzuimt".

De maatschappelijke betrokkenheid van de bevolking is de laatste jaren beslist toegenomen, zo weidt de hoogleraar uit over Sevilla. ,>Ien is beduidend kritischer geworden en men neemt niet meer klakkeloos aan wat de politiek voorschrijft". Zelf leest Justina Sarabia alles wat los en vast zit om op de hoogte te blijven van de ontwikkelingen in de samenleving. ,jk zeg soms tegen mijn moeder: lees eens wat anders dan ABC (de krant die zich uitspreekt voor de PP, MvB). In Spanje kun je niet blindvaren op één dagblad, radiostation of tv-kanaal. Ze worden namelijk stuk voor stuk in meer en mindere mate gedomineerd door politieke partijen".

Desillusie

Mijnïerend haalt de Sevillaanse prof zich de jaren die volgden op de dood van Franco voor de geest. ,JDe meest boeiende tijd van het hedendaagse Spanje". Dertien jaar na het eclatante succes van de PSOE, herkent Justina Sarabia zich niet langer in de socialisten, „die geen sociaHsten meer zijn".

,J)e desillusie heeft toegeslagen in Spanje. Zij heeft de ideologieën naar de horizon verdrongen. Het gaat ons nu om de Realpolitik. Wie ruimt de crisis op, maakt de werkloosheid ongedaan en dicht de kloof tussen arm en rijk? Deze kloof is in Andalusië te breed en te diep voor een natie die nota bene de 21e eeuw binnentreedt".

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van zaterdag 5 juni 1993

Reformatorisch Dagblad | 28 Pagina's

Regen na zonneschijn

Bekijk de hele uitgave van zaterdag 5 juni 1993

Reformatorisch Dagblad | 28 Pagina's

PDF Bekijken