Digibron cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Digibron te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Digibron.

Bekijk het origineel

Butler in de onderwereld

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie
Print this document

Butler in de onderwereld

8 minuten leestijd

Justitie bestond, de Bossche Organisatie, was volgens de butler in werkelijkheid een diffuus samenwerkingsverband tussen McC, bijgenaamd De Lama, en de Nederlanders Ger B. (de rooie). Matje van D. (goldy lock) en Ties V. (de dikke). In juni 1991 was de politie er in elk geval stellig van overtuigd dat het Nederlandse trio op grote schaal hasj in- en uitvoerde.

Snel

„De drugs kwamen met duizenden kilo's tegelijk in vrachtwagens vanuit Marokko, Libanon en Turkije naar ons land", vertelt Andriessen, de spijtoptant van de Bossche Organisatie.

Na een volgende trek aan een filtersigaret legt hij uit hoe de drugs, verder werden gedistribueerd. In een klein konvooi van drie auto's gingen wekelijks partijen van 250 kilo onderweg naar de Belgische zeehavens Zeebrugge of Oostende. De drugs waren vacuüm verpakt in dozen Van 25 kilo. Vanuit Amsterdam via Utrecht en Den Bosch naar de grens met België. „Er reed altijd één auto voor en één auto achter mij, niet opvallend, maar wel heel snel. We hadden walkie talkies met een bereik van vijf kilometer. Bij de grens kreeg ik een seintje als het veilig was. Als zou worden geprobeerd om mij tegen te houden, moest een van de andere auto's de aandacht van de politie afleiden. Ik liep altijd de grootste risico's, maar kreeg daar ook voor betaald. McC. had mij gezegd een vurwapen mee te nemen, maar dat wilde ik gewoon niet. In het begin was het wel spannend, maar daarna werd het routine. Zoals je een keer per week bij Albert Heijn een karretje boodschappen haalt, reed ik met een paar dozen in de auto. Het was m'n werk, ik deed het met plezier. Als ik de stuff weg bracht, had ik in de auto een lekker muziekje aan".

Dozen hasj

Andriessen vervolgt: „Wij zochten chauffeurs die bekend waren op de route naar Engeland. Het liefst met een bordje TIR op de auto, want die worden binnen Europa bij grensovergangen niet gecontroleerd. Wij hadden zelf de apparatuur om de wagens te verzegelen. Ik kende hen niet, ze werden door een ander geregeld. Er werd hen gewoon gevraagd of ze wat wilden verdienen. Ze kenden de risico's. Op een parkeerplaats voor de haven laadde ik de dozen hasj gewoon in een wachtende vrachtauto. Simpel. Je zegt tegen zo'n chauffeur niet „Sterkte" of zo. Als de chauffeur met zijn vrachtwagen op de boot was, belde ik een van onze mensen een code door op een semafoon". Op weg terug naar Amsterdam drukte Andriessen het gaspedaal van de verlaagde BMW 535i diep in tot de auto met meer dan 210 kilometer per uur over de snelwegen joeg. De volgende morgen kookte de butler weer een eitje voor De Lama, stofzuigde hij diens luxe woning en lapte hij de ramen.

Vrouwen

Veel tijd van de handelaren ging volgens Andriessen heen met besprekingen over nieuwe drugstransporten en transacties. Tussen de deals door gaven zij zich over aan uitspattingen. Ze stuurden hun dienstwillige butler uit op cocaïne en vrouwen. Andriessen: „Het geld geeft een kick. Veel geld ging gewoon op aan vrouwen. Er werd met geld gesmeten. iendeleiders vrij wegens procedurefout

in aller ijl onderduiken
VUGHT (ANP) - De reglopDlltfe de gekke", vmdl Van Hoorn Tienduizenden guldens per avond op een seksparty in een kasteel. De flessen champagne werden kapot gegooid tegen de muren. Onder de kerstboom lagen de duurste cadeaus: diamanten ringen, leren jassen. Met 50.000 gulden een casino binnengaan en eruit komen met niets". Andriessen, manusje van alles, was tevreden met zijn deel: een auto van anderhalve ton -„een plaatje van een wagen"en wekelijks enkele duizenden guldens. „Ik heb m'n hele huis aangekleed. Mijn schoonmoeder had het niet zo ruim, in plaats van drie zakken tuinaarde liet ik een hele vrachtwagen grond komen. De staanplaats van de caravan betaalde ik twee seizoenen vooruit. Voor mijn vriendin kocht ik alles wat ze mooi vond. We gingen uit eten, kochten kleren, een mooi bankstei en veel speelgoed voor de kleine".

Ponden

Uit deze krant van woensdag 5 januari 1994.

De opbrengsten van de drugshandel kwamen in slordige bundels Engelse ponden naar Amsterdam. Tassen vol, meestal in kleine coupures. Andriessen nam de drugswinsten in Zeebrugge of van het bedrijf verder uit te bouwen. Men was daarom blij met de sollicitatie van doctorandus Van Santen.

Tijdens het gesprek toonde de sollicitant niet alleen zijn bul maar overtuigde hij de bedrijfsleiding bovendien van zijn bekwaamheden als manager. Verschillende jaren had hij bij andere bedrijven een leidinggevende positie bekleed. Ondertussen had hij ook een universitaire studie gevolgd omdat hij nog meer carrière wilde maken. Hij had echt zin in de aangeboden functie. Het enige bezwaar was dat het salaris van 16.000 gulden per maand wat aan de lage kant was.

Winstdeling

Renaco, overbluft door hetgeen drs. Van Santen vertelde, verhoogde onmiddellijk het salaris: „Als u bij ons wilt komen werken dan is het mogelijk dat wij u 18.000 gulden per maand zullen betalen. Daarbij krijgt u ook een auto van de zaak. Daarnaast is een jaarlijkse winstdeling bespreekbaar, een uitkering van minimaal 30.(M)0 gulden.

Van Santen hoefde niet lang na te denken en accepteerde het aanbod. Erg lang werkte hij echter niet bij Renaco want na tien maanden kreeg hij ontslag op staande voet. De ontslagbrief werd gericht aan de heer Van Santen en niet, zoals men zou verwachten, aan drs. Van Santen.

„Geachte heer Van Santen", begon het epistel, „wij zijn er achter gekomen dat u ons tijdens het sollicitatiegeOostende in ontvangst van geldkoeriers die de oversteek over het Kanaal hadden gemaakt. Het geld werd ook wel overgevlogen door een privé-piloot, die het op een klein Belgisch vliegveld uit handen gaf. McC.'s bediende kreeg er soms pikzwarte handen van als het geld eerst uit een reserveband moest worden gewurmd. „Van die briefjes van 1 pond werd je gek", zegt Andriessen, die het geld sorteerde, de vouwen gladstreek en het in stapeltjes van 2000 pond naar de bank bracht.

Hij schuift een plastic koffiebeker opzij en steekt een nieuwe sigaret op. „Hoeveel drugsgeld ik heb gewisseld, zou ik echt niet kunnen zeggen. Het was een heleboel. Bij het grenswisselkantoor op het Centraal Station in Amsterdam stelde niemand vragen als ik twee, drie keer per dag 20.000 pond kwam wisselen. Het geld zat niet in een koffertje, maar gewoon in mijn zak. Het was net alsof je een broodje kaas ging kopen".

Zaktelefoons

Inmiddels was in de zomer van 1991 in Brabant-Noord een regionaal rechercheteam begonnen aan het onderzoek naar de Bossche Organisatie. Het team luisterde enkele tienduizenden telefoongesprekken af, maar werd gehinderd omdat de drugshandelaren vaak auto- en zaktelefoons gebruikten. Het dossier over de Bossche Organisatie zou uitgroeien tot zo'n 9000 pagina's.

Het team onderhield contacten met politie en douane in vele landen. Rechercheurs reisden door heel Europa om bewijzen te verzamelen tegen de kopstukken van de drugsbende. Door de inzet van een observatieteam konden partijen hasj worden onderschept en koeriers worden opgepakt in Engeland en Duitsland.

De drugsorganisatie begon een verrassende onderneming: de import van hasj uit Jamaica. Deze drugsconnectie leidde in het voorjaar van 1992 al bijna tot de arrestatie van Andriessen, die met zijn vriendin, hun kind en twee koffers drugs op Schiphol landde. Wil je wat verdienen? luidde het aanbod van de Bossche Organisatie aan jonge koeriers. Op vrijdag weg en de volgende week donderdag weer terug. Op Jamaica was de douane sprek heeft bedrogen. U beweerde te voldoen aan onze eis, namelijk dat u aan de universiteit was afgestudeerd en u heeft ons uw bul laten zien. Wij zijn er echter achtergekomen dat u ons een vervalste bul heeft getoond. Ons vertrouwen in u is hierdoor zodanig geschokt dat wij besluiten u op staande voet te ontslaan. U kunt uw biezen pakken en we willen u nooit meer zien".

Rechter

Van Santen pakte inderdaad zijn biezen maar Renaco's wens om hem nooit meer te zien, ging bepaald niet in vervulling. Men trof elkaar weer bij de kantonrechter want Van Santen liet het er niet bij zitten. Het ontslag op staande voet werd bij de rechter aangevochten. Voor de rechter stelde Van Santen dat hij wel degelijk was afgestudeerd. Hij kon weliswaar geen bul tonen maar deze zou zijn achtergebleven bij de personeelsfunctionaris van Renaco na het sollicitatiegesprek. Toen de vertegenwoordiger van Renaco dat ontkende, werd Van Santen door de rechter in de gelegenheid gesteld alsnog een afschrift van de bul te tonen. Daartoe moest hij maar aan^ de universiteit waar hij was afgestudeerd, een verzoek indienen.

De desbetreffende universiteit kon echter geen gegevens over Van Santen vinden, laat staan dat men een afschrift van de bul kon produceren. Tijdens een tweede rechtszitting werd een en ander door Van Santen meegedeeld aan de rechter. „Maar edelachtbare, ik ben toch niet gek. Ik weet toch zeker dat ik vier jaar college heb gelopen en dat ik mijn studie met succes heb afgerond".

Waarop de rechter Van Santen nogmaals in de gelegenheid stelde het bewijs te leveren. „U zult dan toch minimaal betalingsbewijzen voor het coUegeld kunnen overleggen. Daar heeft u de universiteit niet voor nodig, u kunt deze vinden in uw eigen administratie. U krijgt nog een maand de tijd om op die manier een begin van bewijs te leveren".

Zielig

Tijdens deze derde rechtszitting vertelde Van Santen een zielig verhaal: „Edelachtbare, ik heb geen betalingsbewijzen kunnen vinden. Dat klopt ook wel want mijn vori

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van zaterdag 8 januari 1994

Reformatorisch Dagblad | 30 Pagina's

Butler in de onderwereld

Bekijk de hele uitgave van zaterdag 8 januari 1994

Reformatorisch Dagblad | 30 Pagina's

PDF Bekijken