Digibron cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Digibron te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Digibron.

Bekijk het origineel

Nubiërs dromen van verdronken land

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie
Print this document

Nubiërs dromen van verdronken land

Minderheid in Egypte moest wijken bij bouw van Assoeandam

4 minuten leestijd

BALANA, Nieuw-Nubië |Het eldorado dat Nubië heet, jis dikwijls het gespreksonderjwerp van de mannen in het [koffiehuis van Balana. Als ze zwygen onder het genot van ide waterpijp, dromen ze van [hun geboortedorp.

.. Van het eldorado is niets over. Tientallen dorpjes, de palmbossen, de waterwielen, de huizen, de moskeeën, de heuvels waar de overleden voorouders rusten, ze liggen begraven onder de tientallen meters water van het Nasser Meer.

Het land is verdronken, maar het Nubische volk bestaat nog. Toen in 1970 de Hoge Assoeandam voltooid was en de Nijl ten zuiden van die dam het Nijldal vulde, verplaatste Gamal Abdel Nasser 36.000 Nubiërs naar het Nijldal ten noorden van de dam, bij Kom Ombo.

De sociale wetenschappers zorgden ervoor dat Egypte de Nubiërs "en bloc" verhuisde. De families die in het door water bedolven Balana woonden, hebben woningen gekregen in een nieuw dorp, dat ook Balana heet. Maar what's in a name... Het oude Balana was een droomdorp, het nieuwe Balana is een dump. In het woestijnzand aan de oostoever van de Nijl staan de kale huisjes in de brandende zon. Er groeit niets, en het enige dat 'schaduw' geeft zijn de foeilelijke elektrische draden die van paal naar paal hangen.

Elektriciteit had het oude Balana niet, maar mooi was het er wel, volgens Nawal el-Missiri Nadim. Ze werkt voor het Social Research Center van de Amerikaanse Universiteit in Cairo. „Als de Nubiërs praten over hun verloren paradijs, overdrijven ze niet. Het was een extreem mooi gebied, met de Nijl, de bomen, de huizen. Het had een heel rijke cultuur en er waren vaak schitterende feesten", aldus Nawal al-Missiri.

Isolement

Veel tijd en moeite werd besteed aan het verfraaien van het Nubische bestaan, zegt Nawal. „De vrouwen hadden veel vrije tijd en gebruikten die om hun huizen mooi te maken. Het was een heel net, schoon volk. Ze waren arm, ja, maar alles was volmaakt. Je zag geen bed met een gewoon laken, er werden alleen zeer fijn geborduurde lakens gebruikt".

„We hadden alles bij de hand", vertelt een oude Nubische vrouw in weekblad al-Ahram. „We haalden het water uit de (toen nog schone) Nijl, we haalden het eten van het land. Ook hadden we bijna geen geld nodig, en toch waren er geen armen in Oud-Nubië". De koeien, de waterwielen, de landgoederen werden gemeenschappelijk beheerd, de maaltijden werden samen klaargemaakt en samen genuttigd.

De Nubiërs konden • deze eigen cultuur eeuwenlang vasthouden, omdat ze altijd geïsoleerd van Egypte hebben geleefd. Niet alleen was Nubië niet op het elektriciteitsnet van Egypte aangesloten, er waren ook geen goede wegen naar Assoean, het zuidelijkste puntje van Arabisch Egypte.

In Oud-Nubië spraken de mensen hun eigen taal, maar veel jongelui kunnen de taal nu nog met moeite verstaan. Ze wonen in het Arabische Egypte en gaan naar scholen waar alleen in het Arabisch wordt lesgegeven.

Negatief

De oude mannen van Balana zijn uiterst negatief over de Egyptische autoriteiten, en verwijten de regering in Cairo dat die niet alleen het oude Nubië door het water heeft vernietigd, maar dat die ook de Nubische cultuur probeert uit te roeien door de Nubische talen te veronachtzamen. Zelfs in dorpjes als Balana, waar alleen Nubiërs wonen, wordt de Nubische taal niet onderwezen op school.

Voor 1970 waren al veel Nubiërs uit hun land van melk en honing vertrokken naar de vleespotten van Cairo. Omdat ze zich in Egypte als vreemde eenden in de bijt voelden, stichtten ze in Cairo hun eigen sociale clubs, die nog steeds bruisen van Nubisch leven.

Gomaa Ali Mahdi leidt de Algemene Nubische Club, dicht bij het centrale Tahrir Plein in het hart van Cairo. „Mensen komen naar de club om de tradities niet kwijt te raken en om af en toe de eigen taal nog te spreken", zegt Gomaa.

Pressiegroep

„Onder de Nubiërs in Cairo zal het gebruik van de eigen talen wel verdwijnen, maar we hebben allemaal familie bij Kom Ombo, en we willen met hen kunnen blijven praten", zegt Gomaa. „We geven daarFoto Lineair om ook lessen in de Fadika- en Motaki-talen".

Een belangrijke rol die de clubs in Cairo spelen, is ook die van politieke pressiegroep. In de jaren zestig beloofde Cairo aan de Nubiërs in Oud-Nubië een nieuwe woning bij Kom Ombo, maar ook voor de in Cairo wonende Nubiërs zou een huis bij Kom Ombo worden ge

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van donderdag 13 januari 1994

Reformatorisch Dagblad | 23 Pagina's

Nubiërs dromen van verdronken land

Bekijk de hele uitgave van donderdag 13 januari 1994

Reformatorisch Dagblad | 23 Pagina's

PDF Bekijken