Digibron cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Digibron te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Digibron.

Bekijk het origineel

ZakkenroUertjes in de Apenheul

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie
Print this document

ZakkenroUertjes in de Apenheul

Twee gitzwarte kralen kijken je slim aan, dan zakken de oogjes weer dicht

5 minuten leestijd

Op het laatste stukje van de wee naar de Apenheul hoef je je niet te vervelen. Behalve veel mooie bloemen staan er een hele serie borden langs het pad. „Apen zijn uitekookte zakkenrollers... noep en medicijnen heel goed opbergen! ; ,^Apen zijn razendsnelle diefjes... Daarom ook zelf niet eten of snoepen". Dat weten we dan ook weer. „Zouden ze de kauwgom ook uit je mond halen?" vraagt een mevrouw. De Apenheul in Apeldoorn is het enige park in de hele wereld waar zo veel apen zomaar vrij tussen de mensen rondlopen, Nee, niet Alle soorten kun je tegenkomen op het pad. Slingerapen zitten bijvoorbeeld veilig achter het hek of in een kooi. Gorilla's zou je zeker liever ook niet van dl te dichtbij ontmoeten? Wees gerust, ze wonen op een eilandje en apen kunnen niet zwemmen. Vanaf een bankje langs de kant kun je de bakbeesten van dieren op je gemak bekijken.

Een gorilla zit trouwens niet eens op een eiland, omdatie zo gróót is. „Het gaat meer om het karikter van de apen", legt meneer Mager van aé Apenheul uit. „Sommige kleinere soorten kun je beter ook niet te dicht bij mensen laten komen. Als ze een heleboel lawaai horen, geaaid worden of kinderen zien rennen, worden ze bang en vallen je aan. Andere aapsoorten, zoals wolapen of doodshoofdaapjes, kÜmmen snel in een boom als er zoiets gebeurt, en gaan daar zitten schelden. Die zijn dus niet gevaarlijk".

Appels met handjes

Toch moet je wel uitkijken als je gaat "aapjes-kijken". Zakkenrolletjes blijven het. Ook de aardigste apen. Daarom staat er bij de ingang van het park een meneer bij wie je je tas kunt achterlaten. Wil je die per se toch meenemen, dan mag je een speciale Apenheultas lenen, waarin je je eigen tas goed kunt opbergen .

Laten wij onze tas maar achterlaten. Pen en papier, kunnen die wel mee? Proberen maar. Het eerste stukje van de wandelroute is rustig. Geen aap te zien. Dan, om een bocht, staat een groepje mensen en kinderen. Ze kijken allemaal naar een boom. De takken van die boom hangen een beetje krom. Net alsof er allemaal grote, dikke appels aanzitten. Je snapt het zeker al? Die 'appels' hebben kleine, zwarte handjes, die stevig om de takken klemmen; En op die handjes ligt een klein lief kopje. De oogjes zitten stijf dicht. Een boom vol slapende apen.

Je kunt haast niet stoppen met kijken. Sommige aapjes liggen languit op hun zij, bovenop een dunne tak. Andere zitten op de ene tak en hebben hun armen om een volgende tak geslagen. Hun kopjes liggen er tegenaan. Weer andere apen hebben hun snuit diep in hun zachte staart verstopt. Als je vlak onder een aapje gaat staan dat met z'n gezicht naar beneden en z'n achterwerk omhoog ligt te slapen, gaan zijn oogjes langzaam open. Twee gitzwarte kralen kijken je slim aan. Dan zakken de ogen weer dicht.

Vies

We lopen langzaam verder. Wat kriebelt daar langs je been? Een apestaart. De eigenaar vliegt over het pad en springt tegen een boom op. Apen worden de beste klimmers van de wereld genoemd. Dat ze dat zijn, kun je wel zien. Boven ons hoofd zitten twee dikke langstaarten op een hangladder. Waar kijken ze zo naar? Oei, ik zie het al. Een mevrouw onder de twee deugnieten staat met een heel vies gezicht bruine vlekken uit haar • trui te boenen. „Nou dames en heren, kijk maar niet zo blij, want zo leuk is het niet", zegt ze boos tegen de mensen om haar heen. Dan kijkt ze nóg bozer naar de twee apen boven zich. Maar die trekken zich er niks van aan.

„Nou Kenny", zegt de mevrouw tegen haar zoon, „Kijk om je heen en onthoud alles goed, want 't was voor het laatst dat ie hier was. Dat snap je zeker wel". Met twee vingers pakt ze haar fototoestel op. „Nou, da's tenminste schoon gebleven"...

Vlooienbandje

In de Apenheul wonen niet alleen 4pen. Een kalfje, een dwerggeit en een hangbuikzwijn üggen dicht tegen elkaar aan. Het varken snurkt, het ;eitje doezelt en het kalf maalt. e mag ze aaien, want naast het hek staat een bordje: "Hier inklimmcn". Twee dingen mogen in de Apenheul absoluut

Apen worden de beste klimmers van de wereld genoemd. niet. Dat is eten (behalve op plaatsen die daarvoor zijn) en voeren. Er zijn apen die niet tegen sommige soorten voedsel kunnen. Als het toch binnenkrijgen, worden ze heel erg ziek.

Je komt ook nog heel r4re dieren tegen in Apeldoorn. Neusbeertjes, die lijken op een beer, maar een lange neus hebben die ze overal insteken, en dan nog Katta's, soort apen zonder apengezicht, en otters, keizersnorrebaardaapjes en prairiemarmotten. Ga er in de herfstvakantie zelf eens kijken. Je verveelt je vast niet. Evenmin als de apen. Druk dat die zijn! Misschien zouden ze trouwens heel wat minder te doen hebben als ze allemaal een vlooienbandje droegen,.. Openingstijden van de Apenheul zijni April t/m juni; dagelijks 9.3017.00 uuri dagelijlu juli t/m augustus) september en oktoberi 10.00 17.00 uur. Van november tot en . met maart is de Apenheul gesloten. De toegangsprijs is 13,50 gulden, kinderen tot en met 3 jaan gratis) kinderen van 4 tot en met 11 jaai 9 gulden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 30 september 1994

Reformatorisch Dagblad | 28 Pagina's

ZakkenroUertjes in de Apenheul

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 30 september 1994

Reformatorisch Dagblad | 28 Pagina's

PDF Bekijken