Digibron cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Digibron te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Digibron.

Bekijk het origineel

„Wanneer houden we reünie?”

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie
Print this document

„Wanneer houden we reünie?”

Terugkeer evacués verloopt even ordelijk als de ontruiming van de polders

6 minuten leestijd

LAND VAN MAAS EN WAAL/NIJMEGEN - Een stationcar vol frites, frikadellen en kroketten. In Druten wil cafetariahouder H. van der Aa zaterdagmorgen om 11.00 uur de frituurpannen weer op temperatuur hebben. Hij behoort tot de eerste 'watervluchtelingen' die terugkeren naar hun woningen in het Land van Maas en Waal.

„Ik ben verschrikkelijk blij om weer terug te zijn”, klinkt het uit de grond van zijn hart. Met beide armen schuift hij een bord over de tekst 'gesloten', dat vijf dagen lang herinnerde aan het gedwongen vertrek van de cafetariahouder.

Op de vlucht voor het dreigende water heeft Van der Aa vorige week de meeste spullen hogerop gebracht. „Wij moesten rekening houden met 20 tot 50 centimeter water. Ik heb nog overwogen om achter te blijven, maar met een vrouw en twee kinderen neem je geen risico. Wij zijn naar een bungalow van Center Parcs bij Nijmegen gegaan. Nee, we zijn niet in het zwembad geweest. We konden geen water meer zien”.

De terugkeer van de evacués komt zaterdag langzaam op gang. De zon is nog niet op als burgemeester d'Hondt van Nijmegen in het stadhuis een persconferentie wil geven. Maar zijn introductie van de mensen achter de tafel wordt ruw onderbroken door televisiebeelden. Via het NOS-journaal maait minister Dijkstal van binnenlandse zaken het gras voor de voeten van de Nijmeegse crisisburgemeester weg. Niet d'Hondt maar Dijkstal mag het volk van het Land van Maas en Waal en de Ooijpolder vertellen dat ze terug naar huis mogen. Zoetzuur zegt de burgemeester dat hij weinig meer kan toevoegen aan de woorden van de minister.

In het tafereel komt opnieuw pijnlijk naar buiten dat Dijkstal op een boude manier de coördinatie van de watersnoodramp naar zich toe wil trekken. Niet provinciaal maar landelijk wordt de show gestolen. De frustratie van menig bestuurder in de provincie. In het gemeentehuis van Druten zegt burgemeester A. Aelberts schouderophalend: „Ach, succes kent nu eenmaal vele vaders”.

De burgemeester van Druten roert bedachtzaam zijn koffie in een plastic bekertje. Hij kijkt met gemengde gevoelens terug op de 'waterweek'. Het moet hem van het hart dat „het nooit zover had hoeven te komen”. Aelberts: „Het had niet nodig moeten zijn bevolking te evacueren. Wij roepen al jarenlang: doe nu eens wat aan de de dijken. De plannen en het geld liggen klaar, maar dan zijn er die ellenlange procedures. Ik heb alle begrip voor de aspecten van natuur en milieu, tenslotte zijn wij hier als rentmeester. Maar als overheid moet je ook zorgvuldig omgaan met de veiligheid van de mensen”.

„Na het hoogwater tijdens de Kerst in 1993 is een delegatie van kamerleden bij ons op bezoek geweest”, zegt Aelberts cynisch. „Nou, ze dronken een glas, deden een plas en lieten alles zoals het was. In Den Haag leeft men bij de waan van de dag. Het is nu zaak de aandacht vast te houden. De bevolking zal niet accepteren dat er weer niets gebeurt”.

Naar huis

In de Nijmeegse Jan Massinkhal staat het hoofd van de terugkerende evacués zaterdag niet naar politiek. Ze willen maar een ding: naar huis. Al denken de talrijk rondrennende kinderen daar anders over. Hun plotseling begonnen vakantie wordt even abrupt weer afgebroken. „De kinderen willen eigenlijk helemaal niet weg”, zegt Marijke van Rosmalen uit Beek, moeder van een jongen en een meisje. Juist vandaag zou het hun dag worden met clown Okkie in de hoofdrol. Marijke: „Ze kregen hier zo veel aandacht en er werd van alles georganiseerd. Dat wordt thuis weer wennen”.

Een jongen komt met een Vlaamse Reus in een parkietenkooi voorbij. Adressen worden uitgewisseld. „Wanneer houden we reünie?” Er is water, maar nu uit., de ogen. „Zo’n ramp brengt je nader tot elkaar”, zegt Marijke van Rosmalen. Wonen en slapen in de enorme sporthal heeft ze als positief ervaren. Het eten was goed. „Omdat je de hele dag niets hebt te doen, eet je maar raak”.

Cor van Tuil wacht op de bus naar Druten. Woensdagavond om negen uur werd hij door de politie uit zijn huis gehaald en naar de sporthal in Nijmegen gebracht. „De heb hier drie nachten gezeten, letterlijk. Van slapen kwam het niet, te veel mensen en verder een ongemakkelijk bed”. Thuis in Druten zal de eerste gang naar boven zijn. „Het bad vol laten lopen en er een uur in gaan liggen”.

Asielzoekers

Mensen die ’s nachts niet konden slapen en met iemand wilden praten, konden terecht bij Rob van Wely, coördinator van de nachtploeg in de Jan Massinkhal. Van Wely: „Een mevrouw vertelde midden in de nacht dat zij zich nu kon voorstellen hoe asielzoekers zich moeten voelen”. Van de 500 bedden in de Massinkhal werden er in de topnacht 300 beslapen. Sommige mensen kregen „psychisch een knak” anderen beschouwden het verblijf „als een weekje Center Parcs”, aldus Van Wely.

De 500 bedden, dekens en matrassen worden afgevoerd door Veluwse militairen. Langzaam wordt de groene vloer van de sporthal weer zichtbaar. Op de grond liggen een sjaal, een kleurplaat, slingers. In de kantine krijgen negen mensen uit Tiel te horen dat ze nog niet naar huis mogen, maar worden overgebracht naar een ander opvangcentrum. Straks worden ze opgehaald. Twee van hen doden de tijd met een spelletje Mens erger je niet.

Geen chaos

De verwachte verkeerschaos in het Land van Maas en Waal blijft uit. De terugkeer verloopt even ordelijk als de overhaaste evacuatie. Er is veel blauw op straat om toezicht te houden. „Wij hadden verwacht dat er vanmorgen vroeg een lange file zou staan”, zegt hoofdagent C. Smids. In het gemeentehuis van Druten hapt hij de vitamines uit een sinaasappel. „Iedereen is kennelijk rustig aan het inpakken en heeft het advies eerst boodschappen te doen opgevolgd”.

Smids en zijn collega B. Peper, beiden geëvacueerd geweest, zijn ervan overtuigd dat de evacuatie noodzakelijk Was. „Het was hier echt gevaarlijk. Er stond een westenwind die het rivierwater tegen de dijk beukte. De verwachting was dat de wind nog verder zou toenemen. Gelukkig is die verwachting niet uitgekomen en is het water snel gaan zakken. Laat niemand klagen over de evacuatie, het water had evengoed op zolder kunnen staan”.

Dat wordt beaamd door mevrouw Huisman in Puiflijk die onmiddellijk na thuiskomst de vlag hijst. „Voor ’t zelfde geld was het water wel gekomen”, zegt ze, daarmee de noodzaak tot evacuatie onderstrepend. Mevrouw Huisman coördineerde in een bejaardencentrum in Nijmegen de opvang van het Drutense gemeentepersoneel.

„De eerste twee dagen waren wel spannend. Iedereen vroeg zich af of het water zou komen. Het was opvallend dat de ouderen vaak lakonieker reageerden dan de jongere evacués. Maar ja, sommigen onder hen hadden ook al de overstroming van 1926 meegemaakt en toen waren ze drie maanden van huis. Er zijn heel wat tranen gelaten. Ik heb veel moeten troosten”.

In de Jan Massinkhal probeert een evacué zich goed te houden. Maar dat lukt niet. Twee keer tranen in een week. Toen ze het huis uit moest en nu weer. Ze geeft de hulpverlener een hand. „Meneer, bedankt en nooit meer tot ziens.”

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van maandag 6 februari 1995

Reformatorisch Dagblad | 18 Pagina's

„Wanneer houden we reünie?”

Bekijk de hele uitgave van maandag 6 februari 1995

Reformatorisch Dagblad | 18 Pagina's

PDF Bekijken