Digibron cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Digibron te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Digibron.

Bekijk het origineel

Overleg over risicodekking bij rampen

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie
Print this document

Overleg over risicodekking bij rampen

Problemen door hoog water vergroten druk op overheid en verzekeraars

5 minuten leestijd

DEN HAAG - Wie dat wenst, kan zich tegen de financiële gevolgen van allerlei soorten tegenspoed verzekeren. Niet voor niets vormen de assuradeurs een omvangrijke en florerende bedrijfstak. In hun pakket zit echter geen polis met recht op een vergoeding bij een natuurramp. Maar inmiddels zoeken zij samen met de overheid naar ook een vorm van risicodekking op dit terrein.

Voor de verzekeringsmaatschappijen heeft de noodsituatie die vorige week het rivierengebied trof -zij het in veel minder ernstige mate dan aanvankelijk werd gevreesd- geen consequenties. De aandeelhouders zullen het een geruststellende gedachte vinden: de winsten van deze sector lijden niet onder het hoge water. Verhaal op de desbetreffende concerns is voor niemand mogelijk. Kosten die samenhangen met een overstroming of een aardbeving komen voor ieders eigen rekening. Gedupeerden kunnen in een dergelijke omstandigheid alleen hopen dat de regering een speciale voorziening treft.

Onbeheersbaar

Bij de financiële ondernemingen in ons land bestaan ook geen plannen om afzonderlijk een polis op de markt te brengen die bescherming biedt tegen de schade van natuurgeweld, vertelt woordvoerster Wilma van Wensem van het Verbond van Verzekeraars, gevestigd in Den Haag.

De leden van deze overkoepelende belangenorganisatie achten de risico’s die voor henzelf kleven aan een dergelijk produkt simpelweg te groot. Ze zijn onbeheersbaar. Elke berekening van bijvoorbeeld de kans hoe vaak een ramp in deze sfeer valt te verwachten, is volstrekt onbetrouwbaar. Hetzelfde geldt voor een inschatting van het eventueel uit te keren bedrag. Dat kan in ieder geval een enorme omvang aannemen en daarmee een onaanvaardbare aanslag betekenen op de reserves.

Geen overeenstemming

Maar ondertussen rijst steeds meer de vraag of burgers toch niet de gelegenheid moet worden geboden zich op een of andere manier in te dekken tegen de gevolgen voor hun portemonnee van bedoelde calamiteiten. De aardbeving die in de vroege ochtend van 13 april 1992 het zuiden trof, met name de omgeving van Roermond, gaf de eerste aanzet tot die discussie. De wateroverlast van eind 1993, in vooral het stroomgebied van de Maas in Limburg, versterkte die. De jongste gebeurtenissen voeren de druk uiteraard verder op.

De verzekeraars hebben na de aardbeving gezamenlijk een notitie geschreven met gedachten over oplossingen voor het probleem van financiële schade die voortvloeit uit natuurrampen. Dat rapport boden zij eind 1992 de overheid aan. Het stond en staat voor hen namelijk vast dat die een belangrijke rol dient te spelen bij de aanpak van dit vraagstuk. Besprekingen met het ministerie van financiën leverden echter geen resultaat op.

Na de wateroverlast waarmee diverse dorpen en steden kampten rond Kerst 1993, riep de regering de verzekeraars bij zich voor hervatting van het overleg. In april vorig jaar strandde dat weer. Een nieuwe onderhandelingsronde startte in oktober 1994. Mevrouw Van Wensem: „Het onderwerp had wat rust nodig, tot op zeker ogenblik iedereen ervoor voelde de draad op te pakken. Er zat inmiddels ook een ander kabinet. De geesten waren weer fris”.

Samen met vertegenwoordigers van de overheid is door de betrokken branche vervolgens een inventarisatie gemaakt van de mogelijkheden en van de praktijk in het buitenland. Overeenstemming bestaat er nog steeds niet. Aanstaande vrijdag gaan alle betrokken partijen opnieuw met elkaar in conclaaf.

Twee opties

Mevrouw Van Wensem vertelt dat er twee opties ter tafel liggen. De eerste duidt zij aan als een „poolconstructie” (pool is het Engelse woord voor pot). De overheid en de verzekeringsconcerns richten gezamenlijk een pool op, een instelling met een onafhankelijk opererende beheerder. Het publiek kan bij haar op vrijwillige basis een polis afsluiten.

De assuradeurs hebben voorgesteld dat zij zich voor 50 miljoen gulden garant stellen als op enig moment tot uitkering moet worden overgegaan. Zij bepleiten een toevoeging van zo’n 200 miljoen van de zijde van de overheid. Die wil tot dusverre haar garantie beperken tot 80 miljoen en dat vinden de commerciële gesprekspartners veel te weinig. Naarmate er langer premie is betaald en rampen uitblijven, zit er meer geld in de pot en behoeven beide participanten minder bij te leggen als de nood aan de man komt.

Een nadeel van deze opzet is het kleine draagvlak. Het ligt immers voor de hand dat alleen de mensen langs de rivieren zich verzekeren. De premie-inkomsten zullen dus gering zijn. Ook weet vooralsnog niemand hoe te handelen als de schade het totale garantiebedrag overtreft.

Fondsvorming

Het tweede model vertoont gelijkenis met het systeem in Frankrijk. In die variant betaalt iedereen met een opstal- of inboedelverzekering bovenop de normale premie een extra bijdrage. De opbrengst daarvan verdwijnt in een fonds. De overheid verklaart een gebeurtenis tot een nationale ramp, waarna er een beroep mag worden gedaan op de via die heffing ingezamelde middelen. „Dat is dus geen echte verzekering. Niemand bezit een polis met uitkeringsrechten. Het betreft een verplichte vorm van solidariteit. Er vindt fondsvorming plaats met behulp van de infrastructuur van de verzekeringsmaatschappijen”, aldus de woordvoerster van het verbond van die bedrijven

Wat er uiteindelijk uit de bus rolt, durft zij niet te voorspellen. Zelfs óf er binnen afzienbare tijd een regeling komt, blijft ongewis; al neemt na de recente crisis de maatschappelijke druk om nu snel knopen door te hakken fors toe. Het optreden van drie calamiteiten binnen een betrekkelijk korte periode toont aan dat ons land zeker niet is gevrijwaard van grootschalige natuurrampen en veel mensen willen in een dergelijke situatie niet ook nog eens financiële zorgen aan hun hoofd hebben.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van dinsdag 7 februari 1995

Reformatorisch Dagblad | 18 Pagina's

Overleg over risicodekking bij rampen

Bekijk de hele uitgave van dinsdag 7 februari 1995

Reformatorisch Dagblad | 18 Pagina's

PDF Bekijken