Digibron cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Digibron te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Digibron.

Bekijk het origineel

Washington tornt alleen tegen Teheran op

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie

Washington tornt alleen tegen Teheran op

3 minuten leestijd

Washington draait Teheran de duimschroeven aan. Bijna een week geleden kondigde president Clinton een totaal Amerikaans embargo aan op de handel met de Islamitische Republiek Iran. De motivering van de president klonk helder alleen dit zware drukmiddel zou de erfgenamen van wijlen ayatollah Khomeini nopen hun nucleaire ambities én steunverlening aan terroristische organisaties buiten de landsgrenzen op te geven.

De tweede stap van het Witte Huis was een oproep aan de bondgenoten en andere „bevriende mogendheden” om dit voorbeeld te volgen. Welnu, tot op heden vangt Washington daarmee bot De Europese Unie (EU) vreest een radicalisering van het mollah-regime in Teheran in geval van een internationaal isolement Zij zoekt het atomaire islamistische gevaar te keren door een „kritische dialoog”... En Teherans potentiële én daadwerkelijke leveranciers van nucleaire technologie en materiaal, Rusland en China, zijn tuk op dollars.

De aanscherping van Amerika’s pressie op Iran heeft deels ook een binnenlandse reden. Een wetsvoorstel van de Republikeinse senator Al D’Amato om niet alleen alle commerciële betrekkingen met Teheran met de ban te slaan, maar evenzeer alle buitenlandse firma’s: die van de Perzische econon.ie profiteren van de eigen markt te weren, drijft president Clinton danig in het nauw, dwingt hem tot handelen.

Het Witte Huis moest dus het voortouw nemen en begon, logisch genoeg, in eigen huis. Eerdere signalen naar de overzijde van de Atlantische Oceaan om de Iraniërs vooral geen „gevoelige goederen” (vanuit militair perspectief) te leveren, kwamen de Amerikanen steevast op het verwijt te staan zelf evenmin vies te zijn van lucratieve (olie) contracten met de voorvechters van de wereldwijde islamitische revolutie. Naar verluidt derven Amerikaanse maatschappijen via Europese dochterondernemingen (olieafzet!) drie a vier miljard dollar op jaarbasis door Clintons strafmaatregel.

Teherans officiële reactie op de algehele Amerikaanse handelsboycot laat zich raden: zijn nucleaire projecten dienen slechts voor burgerlijk gebruik en geld voor het subsidiëren van een mondiaal terrorisme heeft het land eenvoudig niet De mollahs wassen, kortom, de handen in volkomen onschuld.

Insiders kritiseren ondertussen de naïeve, puur commercieel geïnspireerde houding van de EU. Tot op heden heeft haar „kritische dialoog” niet eens geleid tot het elementaire doel voortaan zelf verschoond te blijven van Iraanse terreuracties. In de afgelopen zes jaar opereerden Teherans moordcommando’s in Oostenrijk, Frankrijk, Duitsland, Italië en Zwitserland. Doelwit waren opposanten in ballingschap. En alle westerse diplomatieke interventies en protesten ten spijt handhaven Rafsanjani (president) en Khamenei (geestelijk leider) het religieuze doodvonnis tegen de auteur Salman Rushdie.

Deze waarnemers, onder wie Europeanen, bevelen exact de maatregel aan van senator Al D’Amato. Eenmaal gesteld voor de keuze tussen handel met Washington of met Teheran, zullen de meeste Europese én Japanse ondernemingen de dollar boven de rial prefereren.

Wellicht speelt er nog een derde, niet genoemd, element in Washingtons strategie contra Teheran. Het gaat de Iraanse bevolking momenteel bar slecht Recente spontane onlusten, bloedig onderdrukt onderstrepen de heersende misère. Met een gigantische buitenlandse schuld van 35 miljard dollar (17 miljard naar eigen opgave) kan het regime in Teheran letterlijk elke dollar goed gebruiken, een dreigende sociale explosie afwenden. Een kwestie dus van inbinden buitenshuis.

Echter, ook voor deze overweging geldt dat zij pas enig effect kan sorteren wanneer Amerika’s bondgenoten en „bevriende mogendheden” het embargo overnemen. En wat dat betreft hoeft Teheran zich helaas nog niet echt zenuwachtig te maken. Anderzijds een extra aansporing voor de States zich als verantwoordelijke wereldmacht te manifesteren. In Brussel, Moskou en Peking.

Dit artikel werd u aangeboden door: Reformatorisch Dagblad

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van zaterdag 6 mei 1995

Reformatorisch Dagblad | 32 Pagina's

Washington tornt alleen tegen Teheran op

Bekijk de hele uitgave van zaterdag 6 mei 1995

Reformatorisch Dagblad | 32 Pagina's

PDF Bekijken