Digibron cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Digibron te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Digibron.

Bekijk het origineel

Veelzeggend

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie
Print this document

Veelzeggend

4 minuten leestijd

Het viel te vrezen dat het paarse kabinet, niet meer geremd door een af en toe nog enigszins behoudend CDA, ingrijpende veranderingen zou aanbrengen in het familierecht. Dat familierecht gaat immers altijd nog uit van het huwelijk als de normale samenlevingsvorm van man en vrouw, binnen welk verband ook kinderen geboren worden en opgroeien.

De laatste decennia is de situatie in ons land echter aanzienlijk veranderd. Velen zijn van mening dat de wetgeving daar fundamenteel aan moet worden aangepast. Zo is zelfs serieus voorgesteld om het huwelijk helemaal af te schaffen. Anderen pleitten ervoor dat het mogelijk moet worden dat ook homoseksuelen een huwelijk aangaan. In leder geval zou een homoseksuele relatie dezelfde rechten moeten krijgen als een normaal huwelijk.

Zover is staatssecretaris Schmitz met haar nota over de leefvormen niet gegaan. Maar een aantal voorstellen betekenen toch een ingrijpende verandering in de verkeerde richting.

Zo wil zij een eind maken aan de huidige regeling waarbij de kinderen van een echtpaar de achternaam van de vader krijgen. Dat is een vorm van ongelijkheid die in haar ogen nodig uit de weggeruimd moet worden. Maar wat dan wel? Allemaal de achternaam van de moeder is eveneens ongelijkheid.

De kinderen zelf laten kiezen geeft ook problemen. Als ze pas geboren zijn kunnen ze nog niet kiezen en een keuze op zes- of achtjarige leeftijd kan moeilijk als weloverwogen worden beschouwd. Dus moet de keuze bij de ouders liggen. Maar wat te doen als die het niet eens kunnen worden?

Door het vorige kabinet is voorgesteld om dan maar te loten. Dat vindt de huidige staatssecretaris toch al te gek. Vandaar dat zij nu met het voorstel gekomen is om in principe het kind de naam van de moeder te geven.

Nu moeten we ten aanzien van deze achternamendiscussie niet te gauw met zwaar principieel geschut werken, alsof hier getornd zou worden aan fundamentele scheppingsordeningen. Want achternamen zijn er ‘van den beginne’ niet geweest. In Nederland kreeg pas in de napoleontische tijd iedereen een achternaam.

Wel is het zo dat het voeren van een gemeenschappelijke naam door man, vrouw en kinderen de gezinseenheid naar bulten symboliseert. Dat heeft zeker zijn waarde. En waar de man bijbels gesproken hef hoofd is van de vrouw, is het ook normaal dat zijn achternaam als familienaam wordt gebruikt.

Het nieuwe regeringsvoorstel gaat veel meer uit van de individualisering en emancipatie. Als twee mensen het op prijs stellen om een huwelijk te sluiten is dat best maar hun afzonderlijke identiteit blijft voorop staan. Volgens de staatsecretaris verdient het ook de voorkeur als ze elk hun eigen naam blijven voeren. Dat is voor de vrouw ook veel gemakkelijker bij een eventuele scheiding. En waarom zouden de kinderen automatisch de achternaam van hun vader krijgen? Zo’n patriarchaal systeem past niet meer in deze tijd.

Vandaar dat er argumenten genoeg zijn om de nieuwe regeling af te wijzen en wanneer die straks van kracht geworden is, in de praktijk niet toe te passen. Men blijft immers vrij om alle kinderen de achternaam van hun vader mee te geven.

Op andere punten roept de nota nog veel en veel grotere bezwaren op. Zo komt er een registratiemogelijkheid voor ongehuwd samenwonenden, zelfs voor homoparen. Weliswaar blijven er bepaalde verschillen met het huwelijk bestaan, maar daarmee wordt toch een soort surrogaathuwelijk gecreëerd, dat men zelf kan sluiten en zelf kan ontbinden al naar gelang het het beste uitkomt.

Ten aanzien van de adoptie komt de staatssecretaris de homobeweging niet geheel tegemoet Adoptie van een kind door een homopaar blijft onmogelijk. Wel kan een van hen als ‘alleenstaande’ een kind adopteren. Maar dat kan alleen maar plaatsvinden ten aanzien van Nederlandse kinderen.

Voor kinderen uit het buitenland (en de meeste geadopteerde kinderen komen van buiten Europa) gelden strengere normen. Als in Nederland adoptie door homoparen mogelijk zou zijn, zouden veel landen niet meer mee willen werken aan het beschikbaar stellen van adoptiekinderen.

Zo moeten we helaas constateren dat alleen dankzij de invloed van andere (soms zelfs niet-christelijke) landen de adoptie van kinderen door homoparen in Nederland wordt tegengehouden. Dat is inderdaad veelzeggend!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 8 september 1995

Reformatorisch Dagblad | 28 Pagina's

Veelzeggend

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 8 september 1995

Reformatorisch Dagblad | 28 Pagina's

PDF Bekijken