Digibron cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Digibron te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Digibron.

Bekijk het origineel

Labours prachtige opmaat voor de verkiezingen

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie
Print this document

Labours prachtige opmaat voor de verkiezingen

In het eendraditige Blackpool vielen ook vage velschillen in toonzetting te beluistere

7 minuten leestijd

LONDEN - Vorig jaar beschuldigde premier Major zyn opponent Tony Blair ervan de kleding van de Conservatieven te hebben gestolen. Major sprak in overdrachtelyke zin. Hij bedoelde dat Labour zich onder Blair politieke denkbeelden heeft eigen gemaakt waarvan hij meent dat die uitsluitend in de garderobekast van de Conservatieven thuishoren.

Wie de afgelopen week het partijcongres van Labour bezocht, zou hebben kunnen denken dat Major het indertijd letteriijk bedoelde. In Blackpool: geen open sandalen, geen paarse corduroybroeken, weinig baarden, zelden truien, nog minder zelden vettige T-shirtjes, en eindelijk kostuums die er niet uitzagen alsof zij zojuist per treinlading door Oost-Europa waren geschonken.

Labours partijstrateeg Peter Mandelson ging zelfs zo ver dat hij tijdens een radio-interview al sprekend van broek wisselde, omdat hij de foute aanhad - de studio met stomheid slaand.

En een columnist in de (rechtse) The Daily Telegraph meent te hebben waargenomen dat ook de jonge Labour-vrouwen er veel appetijtelijker uitzien dan een aantal jaren geleden,

„Wat dat betreft heeft Labour zijn achterstand op de Conservatieven weggewerkt”, zo luidt zijn conclusie. De Hot Totty gaat tegenwoordig in

het roze gekleed en niet langer in het conservatieve blauw. Het zou best eens een van de geheime wapens van New Labour kunnen worden om meer aanhang te winnen. Immers, is de overweging van de huidige Conservatieve deputy-minister Michael Heseltine in de jaren vijftig ooit niet geweest om Conservatief te worden, omdat in die partij de vrouwen aantrekkelijker waren?

Succesvol

Hoe dan ook, het appèl dat Tony Blair voortdurend doet op jong en geestdriftig, kreeg op het partijcongres ook in die zin gestalte. Kan Blair echter het land net zo veranderen als hij dat met Labour heeft gedaan? Voor Blackpool was dat nog een vraag, na Blackpool niet meer.

Geen enkele politieke commentator durfde een week geleden te voorspellen dat de succesvolle Blair-show van vorige nazomer voor een tweede jaar zou worden geprolongeerd. Tijdens zijn wachtperiode voor regeringsverantwoordelijkheid waren er’het afgelopen jaar wat haarscheurtjes zichbaar geworden, Blair zou te vroeg hebben gepiekt. Het voomitzicht van Downing

Street 10 deed in Blackpool echter wonderen voor de partijdiscipline. Het was soms angstaanjagend voor wie het oude Labour-kamp nog had gekend. Het congres keurde niet een van de voorstellen van de partijleiding af die de basis vormen voor de concrete beloften waarmee Labour de verkiezingen ingaat. Elke inch van Blairs optreden was die van een partijleider in controle en van een nieuwe premier in afwachting.

Zelfs de conservatieve pers -en het merendeel van de Britse kranten is conservatief- kan er niet omheen: dit was het meest geslaagde Labourcongres in jaren en een prachtige opmaat voor de verkiezingen dit voorjaar.

Lessen in regeren

Zo groot is het vertrouwen in een goed verkiezingsresultaat, dat leden van het schaduwkabinet colleges volgen over wat hun te wachten staat als zij hun plaatsen op hun respectieve departementen zullen innemen. Deze lessen in regeren, de omgang met ambtenaren, het doordrukken van het eigen beleid tegenover een onwillige bureaucratie, worden gegeven door onder anderen Gerald Kaufman, een van de weinigen binnen Labour die nog minister zijn geweest en die nog voldoende bij de pinken zijn. Die periode is dan ook al meer dan zeventien jaar geleden.

Voor die eenheid op het partijcongres kan -afgezien van de druk van de komende verkiezingen- nóg een verklaring worden gegeven, In vroeger jaren probeerden de partijleden op hun jaarlijkse vergadering zelf het politieke programma te formuleren en in te vullen; onder Blair is dat systeem van verwarde, verwarrende en woedende discussies verlaten.

De politieke lijn van de partij wordt binnenskamers voorgekookt. Met name voor de linkervleugel is dat een onverteerbare zaak, omdat de methode afbreuk zou doen aan de partijdemocratie, Clare Short maakte er een paar maanden geleden al opmerkingen over. Ze sprak van duistere figuren rond Blair en doelde onder anderen op Peter Mandelson (die van de broek). Een paar dagen daarna werd ze naar de lagere regionen van de partijhiërarchie gedegradeerd. Blair is daar niet kinderachtig in, zoals uit zijn snelle reactie donderdag bleek, toen het Labour-hogerhuislid barones Turner of Camden het opnam voor een omstreden beroepslobbyist, die links en rechts met geld verkiezingscampagnes had gesteund. Binnen een paar uur na haar uit

spraken in een interview was zij hogerhuislid af, In tranen vluchtte ze in de nachtelijke uren uit Blackpool, Clare Short is uit ander hout gesneden. Ook in Blackpool kon ze weer haar mond niet houden en zei dat de politiek werd gedomineerd door klonen, die geen eigen mening hadden en alleen maar napraatten wat de leiding hun had voorgezegd. Het enthousiasme voor haar optreden was beduidend geringer dan verleden jaar: het congres vond de nieuwe weg van Blair prima.

Programma

Heel veel uit het regeerprogramma, waarvan een uittreksel met de vijf hoofdpunten de komende dagen naar 400,000 Labourleden wordt gestuurd, was de afgelopen maanden al bekend geworden. De volksraadpleging die in Schotland zal worden gehouden over een eigen parlement. De nieuwe wegen voor bestrijding van de criminaliteit. De aanpak van de werkloosheid. De grote aandacht voor -zoals Blair zei- „scholing, scholing en nog eens scholing”. De toetreding tot de Europese munt in het beginstadium, indien de Britse economie dit toestaat.

Toch vielen zelfs in het eendrachtige Blackpool tussen de opvattingen van de schaduwminister van buitenlandse zaken, Robin Cook, en het officiële partijstandpunt over de Europese zaak vage verschillen in toonzetting te beluisteren, die mogelijk kunnen wijzen op toekomstige problemen als er een Blair-regering tot stand komt. Het was een van die haarscheurtjes waarvan de politieke commentatoren vorige week nog hadden gedacht dat ze duidelijker aan het oppervlak zouden komen, maar die door de efficiëntie van de congresmachine werden weggepoetst.

Het meest emotionele moment ontstond toen niet een politicus, maar een actievoerster het podium betrad. Binnen vijf minuten nadat Ann Pearston aan het woord was gekomen, zaten talrijke congresgangers met tranen in hun ogen. Toch had haar pleidooi een politieke lading. Zij wil een totale uitbanning van alle vuurwapens,

Ann Pearston is huisvrouw en komt uit Dunblane, het Schotse plaatsje dat in het wereldnieuws kwam toen Thomas Hamilton met vuurwapens ‘een school binnendrong en zeventien jonge kinderen doodschoot. Ze vertelde dat Hamilton oorkleppen had gedragen tegen het lawaai van de schoten en tegen de angst- en pijnkreten van de leerlingen, „Hij schoot op kinderen en onderwijzers alsof het doelwitten waren - sommigen werden door zeven kogels getroffen - sommige schoten werden van dichtbij afgevuurd in de lichamen’ van de gewonden”. Ze kreeg een staande ovatie. De ontroering golfde door de zaal.

En heel even leek het alsof de Wintertuin van Blackpool zich naar de Verenigde Staten van Amerika had verplaatst, waar regisseurs van partijcongressen zich tot ware meesters in het losmaken van gevoelens hebben ontwikkeld.

Vuurpijlen

Het laatste woord op het partijcongres viel toe aan de tweede man van Labour, John Prescott, Het verschil in de manier van optreden tussen hem en Tony Blair kon niet groter zijn.

Waar Blair zich inhield en als toekomstig staatsman zich zelfs niet verwaardigde om grapjes ten koste van premier John Major te maken, schoot Prescott zijn vuurpijlen af. Ook dat vond de zaal prachtig, want in zijn retoriek weerklonk de echo van de werkvloer.

En hoewel nog slechts een minderheid in Blackpool zich “working class” zal noemen, wordt die taal nog steeds verstaan, Prescott richtte zijn aanval met name op de morele kwaliteiten van de Conservatieven, „Voor de Tories staat moraliteit gelijk aan niet gepakt worden”. En over dr. Bri an Mahwirtney, de Conservatieve partijvoorzitter, zei hij dat deze altijd met doctor wil worden aangesproken, „Wel, hij is de enige dokter die ik ken, die iedereen ziek maakt. En na de verkiezingen? Dan is zijn naam dr. Who”, Dat was ouderwets vuurwerk. Heel even kleurde de lucht boven Blackpool rood.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van zaterdag 5 oktober 1996

Reformatorisch Dagblad | 32 Pagina's

Labours prachtige opmaat voor de verkiezingen

Bekijk de hele uitgave van zaterdag 5 oktober 1996

Reformatorisch Dagblad | 32 Pagina's

PDF Bekijken