Digibron cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Digibron te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Digibron.

Bekijk het origineel

Schudding tussen hoop en vrees

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie

Schudding tussen hoop en vrees

Uit het leven van Pieneman, Benjamin en Van Vliet

4 minuten leestijd

HOUTEN - Wederwaardigheden en rampen, ze zijn des vromen lot, waar ook nog eens vlees en wereld bijkomen. Het is de rode draad in vrijwel alle levensbeschrijvingen die de laatste tijd in groten getale van de drukpers rollen. Een nieuw boekje van J. Mastenbroek stelt dan ook vast: „Het leven van Gods volk gaat doorgaans niet over een weg, bezaaid met rozen”.

”Dierbaar in Zijn oog” bevat de bijeengesprokkelde levensverhalen van drie mensen. Ze werden eerder geplaatst in De Saambinder, het kerkelijk weekblad van de Gereformeerde Gemeenten. Het is een tamelijk willekeurige bundeling van verhalen over drie totaal verschillende personen. De één was boerenknecht, later oefenaar en vervolgens predikant. De tweede was Armeens zendeling die door goed en kwaad gerucht zijn weg ging en de derde was een ledeboeriaan die kerkelijk nergens onderdak vond en zondags op zijn boerderij het overjarig koren las.

Een bar bont kerkelijk geheel waarin één getuigenis echter meer dan samenbindend is: „Gods opzoekende liefde in het leven van Zijn gunstgenoten”.

Pieneman

De eerste wiens leven beschreven wordt, is ds. C. Pieneman. In een ernstig gesprek met een welgestelde boer wordt de jonge, losbandige Cornelis Pieneman stilgezet. Later zou hij die gebeurtenis zelf beschrijven als „de eerste vrucht van de overtuiging in mijn ziel”. Hij poogt zichzelf in een aangename gestalte te brengen door ”vijf schoften” op een dag te werken.

„Maar hij komt er steeds maar weer achter dat zijn verblijf in het ”verbeterhuis” maar van korte duur is. Er breekt een tijd in zijn leven aan dat hij, volgens eigen zeggen, op één dag misschien wel honderd maal bekeerd en weer honderd maal onbekeerd was”.

Er ontstaat begeerte om „niet alleen op de gezelschappen van Gods volk met de moeden een woord ter rechter tijd te spreken, maar om deze arbeidook eerlang in een gemeente te mogen verrichten”. Pieneman houdt in 1888 zijn eerste preek en wordt enkele maanden later bevestigd tot oefenaar in Opheusden. Met deze gemeente voegt Pieneman zich bij de Gereformeerde Gemeenten onder het kruis.

Ds. A. Janse uit Kampen bevestigt hem in de volle bediening van Woord en sacrament.

Ds. Pieneman werd nog geen vijftig jaar, diende in zijn korte, arbeidszame leven maar liefst vijf kerkverbanden.

Tijdens een dienst in Dirksland liep hij een longontsteking op die een einde aan zijn leven maakte. „Slechts zestien maanden duurde zijn dienstwerk in de gemeente van Dirksland. Naar menselijke maatstaven een te korte periode, doch de Heere heeft Zich ook hierin niet vergist, want Hij vergist Zich nooit en in de korte tijd dat ds. Pieneman in Dirksland werkzaam mocht zijn, heeft hij niet vergeefs gepreekt”.

Benjamin

Ds. D. J. Benjamin is de tweede die Mastenbroek beschrijft. Hij werd geboren in de Turkse provincie Kurdistan. Zijn ouders waren meer bekommerd over het zielenheil van hun zoon dan over de plaats die hij in de maatschappij zou gaan innemen. Het maakt op David Jacob niet de minste indruk en hij leefde naar het goeddunken van zijn eigen hart.

Later zou Benjamin daar zelf over schrijven: „Ik gevoelde niet dat de Heere iets met mij voor had. Maar Zijne wegen zijn hoger dan onze wegen. De had mijn eigen weg gekozen, doch God had het anders beschikt; het was Zijn wil en eeuwig voornemen van mij een verkondiger van Zijn geliefden Naam te maken én voor mijn arm, in duisternis verkerend volk, én voor de Koerden”.

Benjamins levensverhaal is grillig, vol wisselvalligheden, ontberingen en teleurstellingen, vol vijanden en binnenpraters, vol kruis en druk en „schuddingen tussen hoop en vrees”.

Op 18-jarige leeftijd raakte Benjamin het pak der zonde kwijt en twee jaar later werd hij dienaar des Woords.

„Zijn levensverhaal leert ons, bevestigt ons”, schrijft Mastenbroek, „dat de Heere de Zijnen nooit zal begeven of verlaten, in dure tijd en hongersnood”.

Van Vliet

Het derde en laatste hoofdstuk heet ”Uit het leven van J. van Vliet”. Van Vliet was een ledeboeriaan die zeer belezen was in de oudvaders, die een grote kring van vrienden om zich heen had verzameld, maar die kerkelijk nergens aansluiting vond. Hij was geen predikant, geen ouderling, maar een gezelschapsmens die een bundel stichtelijke meditaties schreef.

Aan het einde van zijn leven schreef Van Vliet: „Onze ruste is in deze wereld niet. Wat is deze wereld anders als een akker van arbeid en moeite, een school der ijdelheden, een vreeze der bedreigerijen, een doolhof van dwalingen, een onvruchtbare woestijn, een steenachtig land, een onstuimige zee, een verslindende beke, een dal der tranen, vol van allerlei ellende”.

”Dierbaar in Zijn oog” is een eenvoudig maar ook vaardig geschreven boek over drie adamskinderen, alledrie van dezelfde lap gescheurd, alle driebediend uit de borggerechtigheid van Christus. „De gedachtenis van deze rechtvaardigen zij tot zegen”.

N.a.v. ”Dierbaar in Zijn oog”, door J. Mastenbroek,- uitg. Den Hertog, Houten; 1996; 102 blz., ƒ 24,90.

Dit artikel werd u aangeboden door: Reformatorisch Dagblad

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van maandag 6 januari 1997

Reformatorisch Dagblad | 16 Pagina's

Schudding tussen hoop en vrees

Bekijk de hele uitgave van maandag 6 januari 1997

Reformatorisch Dagblad | 16 Pagina's

PDF Bekijken