Digibron cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Digibron te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Digibron.

Bekijk het origineel

KERK - EN - WERELD

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie

KERK - EN - WERELD

4 minuten leestijd

Verdwaling

De Raad van Kerken bidt in Rotterdam deze maand voor eenheid van christenen. De aanwezigen zingen tijdens de dienst ”de proeve van een nieuwe vertaling” van de geloofsbelijdenis van Nicea.

Het concilie van Constantinopel aanvaardde in 381 de in 325 door de synode van Nicea vastgelegde confessie. Natuurlijk was niet ieder het daarmee eens. Iedere ketter heeft zijn letter. Toch gold Vian toen af: wie echt christelijk is, onderschrijft het oecumenische symbool van Nicea. Samen met de Twaalf artikelen en de Geloofsbelijdenis van Athanasius. Echt oecumenisch, inderdaad. Echt iets voor de Raad van Kerken.

Meer dan zestien eeuwen later verscheen de ”proeve van een nieuwe vertaling” van ‘Nicea’. De poging bewijst hoe een nieuwe vertaling een grote verdwaling kan betekenen. Ik hoorde die uitdruklking op een toogdag van de Gereformeerde Bijbelstichting in Tivoli in Utrecht.

Iemand kan over Nederlandse bijbelvertalingen allerlei onderscheiden gedachten koesteren. Maar ter zake van deze nieuwe uitgave? Ik durf voor deze proeve het woord ”verdwaling” inderdaad te gebruiken. In alle vriendelijkheid natuurlijk.

Alexander en Arius

Wat gebeurde er toch in die Klein-Aziatische stad, een paar eeuwen na Christus geboorte? Bisschop Alexander van Alexandrië en zijn presbyter Arius hadden ruzie. Ouderling Arius legde sterke nadruk op het mens-zijn van de Heere Jezus. Hij noemde Hem de eerstgeschapene aller creaturen. Zeker, Hij was Gods Zoon. Maar door aanneming, door adoptie. En niet van eeuwigheid.

Rechtzinnige godgeleerden wilden daar ook toen al niets van weten. Als Jezus niet echt van nature God was hoe zou dan Zijn goddelijke natuur de menselijke natuur kunnen ondersteunen in Zijn vreselijk lijden? Arius, zo stelden zij, zet de zaligheid van Gods kerk op losse schroeven, ons eeuwig behoud op het spel.

De Heere Jezus, zo zei het eerste concilie, was ”homo-ousios”, van één Wezen met God de Vader. Aldus het antwoord waarmee de ambtsdragers de twist trachtten te beslechten. En daarmee veroordeelden zij op grond van Gods Woord de leerstelHng van ouderling Arius.

De besluiten van de synode in 325 kwamen overigens meer overeen met de Bijbel dan die van de internationale vergadering van 787 in dezelfde stad over de rechtmatigheid van de beeldenverering.

Grenzen aan de oecumene

”Eén van Wezen met de Vader”, dus niet gelijkend op of gelijk aan, dat was de kern, het vormt het cruciaïe punt in de Geloofsbelijdenis van Nicea. En daarmee gaf Nicea feitelijk de grenzen aan van de oecumene.

Daar dient een belijdenisgeschrift nu eenmaal voor. De confessie wordt geboren. Als methode om jongeren de kern van het christelijk geloof bij te brengen. Of om aan de wereld duidelijk te maken wat de kerk gelooft. Of om dwalingen te weerleggen. En dat alles natuurlijk in een van Gods Woord, als de hoogste bron van waarheid, afhankelijk en afgeleid gezag.

Zo stond er nóg een heel belangrijk woord in het symbool van Nicea. Het woord ”filioque”. De ambtsdragers hadden dat in 325 vergeten. De synode van Toledo voegde het er in 589 toe. Dat Latijnse woord betekent ”en van de Zoon”. Het ging erom dat de kerk beleed dat de Heilige Geest niet alleen van de Vader, maar ook van de Zoon uitgaat. De kerken van het Oosten stemden daarmee niet in. En mede wegens deze reden ontstond in de elfde eeuw een wereldwijde scheuring.

Dat ”filioque” hangt samen met het ”homoouisos”. Want God de Heilige Geest kan natuurlijk niet uitgaan van iemand die toch ten diepste mens is, al heet Hij ook Gods Zoon.

Raad van Kerken

Wat mag nu toch de Raad van Kerken hebben verricht, zodat ik stout over ”verdwaling” durf te spreken? Onze Nederlandse oecumenici lieten dat woord ”filioque” vervallen. Daarmee bagatelliseren zij een heel belangrijk dogmatisch verschilpunt in onze kerkgeschiedenis. Eigenlijk zeggen zij na zoveel eeuwen dat die scheuring in de elfde eeuw eigenlijk niet nodig was.

Ik laat daarop de dogmatiek van prof. dr. J. van Genderen en prof. dr. W H. Velema antwoord geven. „Als de Geest niet van de Zoon uitging, zou Christus Hem niet kunnen zenden”. (Johannes 15:26 en 16:7; Handelingen 2:33)

Nieuwe vertaling? Grote verdwaling.

Dit artikel werd u aangeboden door: Reformatorisch Dagblad

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van zaterdag 11 januari 1997

Reformatorisch Dagblad | 36 Pagina's

KERK - EN - WERELD

Bekijk de hele uitgave van zaterdag 11 januari 1997

Reformatorisch Dagblad | 36 Pagina's

PDF Bekijken