Digibron cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Digibron te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Digibron.

Bekijk het origineel

„Waar zijn al die kamerleden?”

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie
Print this document

„Waar zijn al die kamerleden?”

Begeleidster groepsbezoeken vindt vooral het onverwachte leuk

4 minuten leestijd

DEN HAAG - Ruim dertig scholieren, allemaal voorzien van een witte bezoekerssticker, stommelen de publieke tribune van de Tweede Kamer op. Een kamerlid blikt vanuit de zaal schuin

Dat zijn volgens Caroline van der Zalm, medewerkster van de afdehng Bezoekers en Informatie van de Tweede Kamer, de meest gestelde vragen bij groepsbezoeken. Caroline ontvangt sinds 19S2 groepen in het kamergebouw en komt steeds weer voor verrassingen te staan. „Het leuke van dit werk is dat het zo onvoorspelbaar is. Geen enkele groep is hetzelfde, geen dag is gelijk”.

Over gebrek aan belangstelling heeft de Tweede Kamer niet te klagen. In 1996 vonden zo’n 100.000 mensen de weg naar het kamergebouw. Bijna driekwart daarvan werd rondgeleid door de Stichting Bezoekerscentrum. Deze stichting richt zich op de toeristische kant van het Binnenhof. Bezoekers die zich bij deze stichting aanmelden, krijgen onder meer een rondleiding door de Ridderzaal. De vergaderzaal van de Tweede Kamer krijgen zij alleen te zien tijdens niet-vergaderdagen, in lege toestand dus.

Ruim 25.000 bezoekers worden ontvangen door de afdeling Bezoekers en Informatie, ofwel door Caroline van der Zalm en haar twee collega’s. Zij leiden hun gasten uitsluitend rond op vergaderdagen en zijn erop gericht het functioneren van de Tweede Kamer uit te leggen.

Parmantig stripfiguurtje

Caroline begint haar programma, dat bij elkaar zo’n anderhalf uur duurt, in de ‘filmzaal’, een ruimte op de begane grond van het kamergebouw waar een Icorte voorlichtingsfilm, “Kamerlid 151” getiteld, getoond kan worden. Zit tend op de originele groene bankjes die vroeger in de oude vergaderzaal van de Tweede Kamer stonden, volgen de bezoekers het filmpje. Beelden van kamerleden, griffiers en commissievergaderingen flitsen voorbij terwijl kamerlid 151, een parmantig stripfiguurtje, over het witte doek wandelt en uitleg geeft.

Daama begeeft het gezelschap van scholieren, bejaarden, plattelandsvrouwen of de plaatselijke afdeling van een partij zich onder leiding van de altijd enthousiaste Caroline naar de publieke tribune, om een heus kamerdebat bij te wonen. Eenmaal daar aangekomen blijkt dat het voorlichtingsfilmpje zijn werk slechts gedeeltelijk gedaan heeft. „Allerlei dingen die in de film uitgelegd zijn, worden gewoon nog een keer gevraagd”.

Salaris

„Welk salaris heeft een kamerlid?” „Waarom zijn er maar zo weinig ka raerleden in de zaal?” „Die kamerleden luisteren helemaal niet naar de voorzitter. Ze laten Bukman maar praten!” „Waarom wordt er nog gebruikgemaakt van stenografen; je kunt het toch ook op een bandje opnemen?” Geduldig en met gedempte stem gaat Caroline op de vragen en opmerkingen in.

Niet altijd weet ze direct het ant woord. Zoals onlangs, toen gevraagd werd waarom de linkse partijen eigenlijk links genoemd worden. Ook de vraag wanneer de VVD is opgericht en door wie kon de medewerkster rondleidingen niet uit het hoofd beantwoorden. „Maar dat soort dingen zoeken we zo snel mogelijk op”.

Een van de boeiende kanten aan haar baan is volgens Caroline dat elke groep weer verschillend is. „Met jongeren leg je op een andere manier contact dan met ouderen. Het begin van de dag is anders als het einde. Van jongelui die met de bus uit Friesland zijn gekomen en die het Mauritshuis en Panorama Mesdag al achter de rug hebben, kun je natuurlijk weinig energie en concentratie meer verwachten”.

Applaudisseren

De kamerleden en de voorzitter zijn eraan gewend dat op drukke vergaderdagen en vooral tijdens het dinsdagse vragenuurtje („een echte topper voor bezoekers”) op de publieke tribune de ene na de andere groep binnenkomt en vertrekt. Dat gaat onvermijdelijk met enige onrust gepaard. „Dat is geen enkel probleem”, zegt Caroline, „maar als een bezoeker begint te applaudisseren omdat hij een kamerlid ziet dat bij hem in de buurt woont, moet ik hem even vermanen”.

Wie bezoekers ontvangt in het kamergebouw moet goed kunnen improviseren. „Het komt voor dat je met een groep op de tribune komt en dat de voorzitter net de vergadering schorst. Dat is dan heel vervelend. Bukman heeft dat soms ook door en blikt dan naar boven met een gebaar van “Sorry, ik kan er niets aan doen’”’.

Maar een echte gastvrouw is niet voor één gat te vangen. „Je kunt altijd gaan kijken of er nog een commissievergadering aan de gang is”. Desnoods brengt Caroline de jongelui naar het knoppenbord: een paneel met portretten van kamerleden. „Als ze op het knopje met de naam Bolkestein drukken, licht zijn portret op. Dat vinden ze heerlijk”.

Dit is het tweede interview in een serie over ambtenaren die werkzaam zjn in het gebouw van de Tweede Kamer.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van dinsdag 8 juli 1997

Reformatorisch Dagblad | 14 Pagina's

„Waar zijn al die kamerleden?”

Bekijk de hele uitgave van dinsdag 8 juli 1997

Reformatorisch Dagblad | 14 Pagina's

PDF Bekijken