Bekijk het origineel

Turken onwetend van écht geloof

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie
Print this document

Turken onwetend van écht geloof

Evangelisatiewerk protestanten knoopt aan bij algemeen godsbesef

5 minuten leestijd

ISTANBUL - „In Turtóje heerst ofiBcieel godsdienstvrijheid. Maar het probleem is dat mensen de wet niet altijd kennen. Het gelïemt wel dat er iemand gear-; resteerd wordt, maar de rechtsprocedure is gelulddg zodanig dat ze direct weer vrykomen. Je staat in je recht, omdbt er godsdienstvrijheid is. Maar in de praktijk sta je op de zwarte lijst”.

Volgens Bert van Kempen, werkzaam als evangelist in Turkije, heeft deze situatie te maken met het feit dat Turkije een soort overgangsgebied tussen West en Oost is. Er is vrijheid, maar je moet voorzichtig zijn, zo typeert hij de huidige situatie. „Turken voelen zich snel bedreigd door minderheden. Turkije is een jonge staat, pas in 1923 gesticht. Men vindt nogal eens dat minderheden roet in het eten gooien”.

Argwanend

Als het gaat om christenen is er volgens de evangelist een historische reden om argwanend te zijn. „De islam is duidelijk politiek georiënteerd en vermengt in wereldwijd verband gemakkelijk het politieke en het godsdienstige. Beide zijn voor de islam één geheel. Hoewel in Turkije staat en godsdienst officieel gescheiden zijn, is de gedachte van die eenheid bij 20 procent van de bevolking overheersend aanwezig en bij de rest sluimerend. Men denkt dat godsdienst en staat dan ook bij de andere kerken in eikaars verlengde liggen. Daarom is men bang voor een staat in de staat en ziet men kerken vaak als politieke bolwerken”.

Van Kempen wijst in dit verband op de Armeens-Orthodoxe Kerk en de Grieks-Orthodoxe Kerk. De Armeniërs worden als een vijand gezien, die in het verleden samenspande met de Rijssen, terwijl Turken in het verleden ook regelmatig met de Grieken hebben gevochten. „Kortom, Turkije heeft vaak de gedachte van een politiek christendom; in hun situatie ook niet helemaal ten onrechte”. Klein getal Het aantal protestanten blijft zeer klein. Landelijk gezien schommelt het tussen de 300 en 1000, en dat op een bevolking van 65 miljoen inwoners. Volgens de statistieken is 99 procent van de bevolking officieel moslim, maar in de praktijk vormen de echte moslims bij elkaar zo’n 20 procent. Men noemt zich vaak moslim, al is men seculier ingesteld.

Er zijn volgens Van Kempen verschillende spanningsgebieden in Turkije, zoals tussen Turken en Koerden, tussen soenieten en alawieten en tussen fundamentalistische moslims en de meerderheid die Turkije in seculier vaarwater wil houden. „De stichter van de Turkse staat, Kemal Atatürk, heeft de scheiding tussen kerk en staat ingesteld en het leger moet die scheiding garanderen. Veel seculieren hebben daarom hun hoop op het leger geves tigd. Zakenlui en media zijn overwegend seculier ingesteld. De meerderheid van de Turkse bevolking heeft ook op wereldlijke partijen gestemd”. .

Polarisatie

Van Kempen constateert in Turkije een enorme polarisatie, die voor de kerk evenwel een gunstige voedingsbodem betekent. „De rehgieuzen worden religieuzer en de seculieren worden seculierder. Die instabiliteit heeft gelukkig een honger gecreëerd naar het Evangelie. Seculiere Turken gaan zich meer spitsen op het Westen, dat zij vereenzelvigen met’ het christendom. Helaas staat het Westen ook gelijk met vrije seks, materialisme en drank, maar ze komen toch bij de christelijke wortels terecht, bij de boodschap van Christus. Terwijl men in het Westen nauwelijks gelooft in het bestaan van God, is dat in Turkije bijna vanzelfsprekend”.

In het afgelopen jaar zijn er in Turkije steeds meer Nieuwe Testamenten verspreid, voornamelijk door Turken die zelf tot geloof zijn gekomen. Het Nieuwe Testament is immers legaal, evenals evangelisatiemateriaal, zoals boeken, video’s en traktaten.:„Het materiaal is door de censuur gekomen, omdat er nu eenmaal godsdienstvrijheid is. De praktijk is wel zo dat, wanneer we evangeliseren, we het materiaal vooraf aan de veiligheidspolitie laten zien, om de indruk te vermijden dat we illegaal werken”, aldus Van Kempen. „Zelfs via de televisie weet men van het bestaan van protestanten. Die uitzendingen vinden meestal plaats op een negatieve manier. Ook de politiek is goed op de hoogte. En, ach, een groep van maximaal 1000 is ook niet gevaarlijk te noemen”.

Achtergrond

De meeste protestanten in Turkije hebben een islamitische achtergrond. Ze hebben hun geestelijk tehuis gevonden in de ongeveer vijftien tot twintig kerken, die overwegend in de steden te vinden zijn. „Op het platteland is hun positie moeilijker. Daar is, als iemand tot geloof komt, de druk van familie en gemeenschap veel groter. Maar ook in de steden gebeurt het wel dat iemand een baan verliest als hij christen wordt. Voor christenen is het een heel praktisch probleem om een goede huwelijkspartner te vinden. De keus is zeer beperkt”.

Het verschijnsel van de ‘ex-moslim’ wordt meer en meer geaccepteerd, constateert Van Kempen. Het evangeliseren kan aanknopen bij het algemene godsbesef van veel Turken. „Het probleem bij moslims is echter dat zij zich niets bij God kunnen voorstellen. God is de God die ver weg is, een onbekende macht, maar wie God is, is de vraag, want men kent Hem niet! Ook zondenbesef is er bij moslims nauwelijks. De mens is volgens de islam van nature goed. Dat is natuurlijk zelfbedrog, want men weet ook in Turkije wel beter. Van de mannen gaat 80 tot 90 procent rustig naar een prostituee, terwijl vrouwen voor hun huwelijk geen seksuele omgang mogen hebben. Men denkt heel gespleten. Volgens de koran raakt de zonde God niet. Dat is daarentegen wel de boodschap van de Bijbel”.

Van Kempen vindt het hard nodig om in Turkije het Evangelie te brengen. „Toen Paulus in Klein-Azië was, woonden daar op dat moment nog geen Turken. Die zijn pas in de elfde eeuw gekomen. Turken hebben dan ook weinig van het echte christendom gezien. In de kruistochten zagen ze alleen het zogenaamde christendom. Het Turkse volk heeft nog nooit de gelegenheid gekregen om waarachtig christelijk geloof te zien. Er komt nog een tijd dat Turken het Evangehe echt zullen horen. Voor de wederkomst van Christus zal zich hier een kerk vestigen. Daarvan ben ik overtuigd”.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van zaterdag 19 juli 1997

Reformatorisch Dagblad | 28 Pagina's

Turken onwetend van écht geloof

Bekijk de hele uitgave van zaterdag 19 juli 1997

Reformatorisch Dagblad | 28 Pagina's

PDF Bekijken