Bekijk het origineel

„We zijn aan de dood ontsnapt

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie
Print this document

„We zijn aan de dood ontsnapt

Explosie bij Ochtens bedrijf richt ravage aan op camping

4 minuten leestijd

OCHTEN - Ze hadden zich de start van hun vakantie beslist anders voorgesteld. Een oorverdovende explosie bij eierproductenbedrijf WEKO maakte gistermoren tegen negenen wreed een einde aan dat idee. De gasten op de Ochtense camping ‘t Zand, aan de overkant van de weg, zijn het enkele uren na de paniek roerend met elkaar eens: „We zijn aan de dood ontsnapt”.

Het in fris rood, wit en blauw geschilderde pand van WEKO Eiproducten is vanaf de A15 duidelijk te zien. Het bedrijf ligt net buiten de kern van Ochten. De gestage stroom mensen van en naar het dorp wijst de weg naar de plaats des onheils. ’ t Is inderdaad de moeite van het bezichtigen waard. Waar eens de gevel stond, gaapt nu een groot gat. Het laadperron en het plein ervoor liggen bezaaid met brokstukken: pallets, golfplaten, dakbedekking, planken, balken en eiertreetjes. Alsof er een bomaanslag is gepleegd.

Opgelucht

Maar het was geen bom. Directeur J. Kortlever verklaart aangeslagen dat een chemische reactie in een vat reinigingsmiddel dat boven de sorteerafdeling stond, de enorme chaos heeft teweeggebracht. Veel l eer zinnigs dan dat het vermoedelijk om waterstofperoxide gaat, kan hij er niet over zeggen. „Het vreemde is dat die stof totaal niet ontploffingsgevaarlijk is”. Even later blijkt dat het de wel explosieve vloeistof glyrbxil betreft, een verboden voedingsontsmettingsmiddel.

Hoe het ook zij, Kortlever is vóór alles opgelucht dat er geen gewonden, of nog erger, doden zijn gevallen. „Voor deze schade zijn we verzekerd. Mensen zijn echter van onschatbare waarde”. Over de verdere gang van zaken wil de directeur alleen nog kwijt dat „verschillende experts alles zullen afhandelen”. Inclusief de schade bij de buren.

Want die is er! De vakantiegangers zijn uren na de klap nog beduusd. Dat ze zoiets moesten meemaken. „Ik stond net koffie te schenken”, vertelt de bewoonster van een fraaie witgeverfde stacaravan. „Ik dacht, wat hoor ik nou. Onweer? Zulk gerommel was het. En toen die verschrikkelijke knal. Ik heb direct de kinderen uit bed getrokken. De dacht eerst aan een tornado of zoiets”.

Zij, en velen met haar, hebben dringend de glaszetter nodig. Vandalen hadden het niet beter kunnen doen. Overal knerpt het glas onder de schoenen van toegestroomde kijkers en vertegenwoordigers van de media. Een enkele caravan hangt scheef in de spanten: „Rijp voor de sloop”, aldus het commentaar van medevakantievierders.

Janken

Een gezette Hagenaar, „nee, geen naam”, zit te j anken op een bloembak voor het campingrestaurant bij de ingang. Of de pers niet wat voor hem kan doen. „Ik kom hier al vijf jaar, maar nou vind ik er niks meer aan. Het hoeft voor mij niet meer. Ik ga naar huis”. Even later maakt hij duidelijk dat niet alleen de ruiten van zijn caravan zijn gesneuveld, maar ook zijn verzameling glazen en stenen beeldjes. „Ik had een compleet museumpje, meneer. En nou is alles weg”.

Beheerder R. Hermans blikt somber voor zich uit als hem wordt gevraagd hoe het verder moet. „Dat kan ik nog niet precies zeggen. Het zal een bar ingewikkeld verhaal worden. Sommige oude caravans zijn niet verzekerd. En bij onszelf loopt het ook behoorlijk in de papieren”. Hij wijst naar de verbrijzelde ramen in het restaurant en zucht eens.

De relatie met WEKO is altijd goed geweest, vertelt de beheerder verder. „Goeie buren. Ik ben er van overtuigd dat Vie, er met elkaar wel uitkomen. Laten we eerst maar afwachten wat er precies is gebeurd. Dan volgt de oplossing van het schadeverhaal vanzelf”.

Excuses

De campinggasten hebben hun oordeel over de eierproductenbuurman al klaar. „Vanmorgen om zeven uur hebben we ze al gebeld dat er iets rookte voor het bedrijf’ „ vertelt een van hen. Ook de poUtie en het alarmnummer 11-2 kwamen er aan te pas. „En wat doen ze? Niets! En nou wij met de ellende zitten, zie j e ook niemand van WEKO. Ik had minstens iemand in een dikke Mercedes verwacht die zijn excuses kwam aanbieden”. De goegemeente monkelt instemmend.

Beheerder Hermans kan niet zeggen of er vóór de explosie al iets verontrustends zou zijn gezien. „Als ik op de mening van onze gasten zou afgaan, had ik nu al 130 verklaringen”. Mevrouw Van Beek moet niets hebben van die lauwheid. „Mijn zoon wilde vanmorgen naar Utrecht. Hij bleef tien minuten langer liggen dan hij van plan was. Dat is zijn redding geweest. Anders zou hij precies tijdens de klap op het parkeerterrein hebben gestaan”. En inderdaad, het had allemaal veel erger gekund.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van dinsdag 22 juli 1997

Reformatorisch Dagblad | 12 Pagina's

„We zijn aan de dood ontsnapt

Bekijk de hele uitgave van dinsdag 22 juli 1997

Reformatorisch Dagblad | 12 Pagina's

PDF Bekijken