Bekijk het origineel

Voet op de ladder, kwast in de hand

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie

Voet op de ladder, kwast in de hand

Leerlingen Arie, Arjan, Hans en Edwin brengen zelfs de vakantie op school door

5 minuten leestijd

Een doorsnee scholier blijft tijdens de vakantie thuis of gaat eropuit. Een paar weken zonder leraren, boeken of les. Op de ‘Guido’ zijn sommige jongeren zo enthousiast, dat ze zelfs in de vrije uren de weg naar school weten te vinden. Ramen lappen, boeken zoeken en vooral verven. Vakantie op school blijkt heel gezellig te zijn.

De ladders staan tegen het gebouw. Klim je er op, dan kijk je zo het klaslokaal in. Het is maar goed dat er deze weken geen les wordt gegeven op het Wartburg College, locatie Guido de Brés in Rotterdam. Jongeren die normaal gesproken in de schoolbanken zitten, staan nu met hun kwast in de aanslag om de school van een nieuw laagje te voorzien. Hebben Arie, Arjan, Hans en Edwin even geluk dat het zonnetje schijnt.

Vriendjespolitiek

In totaal zijn er twaalf actievelingen. De meesten doen dit werk al een aantal jaar. „Binnengekomen via een pa die leraar is, of van horen zeggen”, blijkt de normale gang van zaken te zijn. Dat neigt naar vriendjespohtiek. „Welnee, iedereen is welkom, maar je moet het inderdaad wéten. De meeste scholieren van de Guido hebben er geen idee van dat dit gebeurt”,

Iedere zomervakantie zetten de jongeren de donkerbruine, houten kozijnen in de lak. Daardoor blijven ze goed, of tenminste beter dan wanneer er niets aan gedaan zou worden. Op sommige plek ken zijn stukken afgebladderd. Aan deze gedeelten is volgens de werkers geen eèr meer te behalen. „J)aar kun je wel tien keer overheen gaan, je bhjft de lehjke, kale plekken altijd zien”.

De parkeerplaats staat vol bolides. Van feesten in eeni uitgestorven school is dus geen sprake. Leraren vergaderen over de rapporten van het afgelopen jaar. Ideaal, wanneer je daar in de buurt als leerling goed je best staat te doen? Een tiende puntje extra zit er wel in, of niet? De jongeren reageren massaal. „Het is volgens ons eerder het omgekeerde, zij waren ook blij eindelijk van die leerlingen verlost te zijn. Ze vinden het knap irritant wanneer wij in de lerarenkamer van hun soep mee-eten”.

Geen meisjes

De werktijden zijn officieel van acht tot half vijf Daartussendoor hebben ze twee keer een kwartier en een keer een halfuur pauze. In die tijd zitten de jongens met elkaar in het schaftlokaal, waar normaal gesproken geschiedenis wordt gegeven. Vooral de cola blijkt favoriet.

„Het werk is zwaar”, daar zijn ze het over eens. „Zeker als je normaal gesproken alleen maar in de schoolbanken hangt”. Is het daarom dat de jongeren het niet zo nauw met de kwartiertjes pauze nemen? Deze vrije minuten blijken al snel een halfuur te duren.

Is het verdacht dat het slechts jongens zijn die in de vakantieploeg zitten? Is het werk echt zo zwaar? „Schuren, schilderen, verven en wiebelen op een ladder blijkt werk voor jongens te zijn. Er is wel een aantal meisjes: die werken in de bibliotheek. Ze speuren boeken die kwijt zijn op en zetten alles weer op de goede plaats. Eerlijk gezegd zien wij die meiden bijna niet. Zij hebben andere werktijden en een andere baas”.

De vakantiewerkers zien zich geschaard bnder de onderhoudsman van de school. Hij is deze weken het hoofd van de vriendenclub. „Toen we aankwamen, zei hij direct dat het dit jaar strenger zou zijn dan de jaren ervoor. In die tijd liepen we er soms een beetje de kantjes van af. Er stond koek, waarvan we er op een dag al snel tien wegwerkten. Ook van de cola en soep gingen hters naar binnen. Nu nemen we brood van huis mee, stapels.

Overigens valt het met die strengheid mee. De onderhoudsman is vandaag nog maar twee keer langsgekomen om te controleren of het allemaal nog goed gaat. Beide keren waren we aan het werk”.

In de fabriek

Voor Arjan en Arie is het dit jaar niet het eerste vakantiebaantje. Ze deden beiden vwo-examen en hebben er dus al een aantal vrije weken opzitten. Arie stond zeven weken in een voedselfabriek, waar hij blikken eten in een doos plaatste. Arjan zocht tekeningen uit in het archief van een architectenbureau. Allebei hadden ze het goed naar hun zin, alhoewel er volgens hen niets boven een baantje samen met je vrienden gaat.

Er wordt op school heel wat gelachen. „Soms doen we een wed strijd: wie het eerst boven aan de ladder staat. Eén ding is op die momenten zeker: Arjan verhest. Hij heeft last van hoogtevrees en kijkt al zuur wanneer hij voor de foto de ladder op wordt gestuurd. Tijdens het werk heeft hij er overigens niet zo’n last van. Hij neemt voornamelijk de onderste ramen voor zijn rekening.

De meeste jongeren leren op school met de verfkwast omgaan. Anderen kregen hun opleiding thuis. Arie: „We zijn druk aan het verbouwen. Er is altijd wel iets dat ik onderhanden kan nemen”. Zijn ‘zakkers’ bij een echte schilder uit den boze, de leeriingen komen ze nog wel eens tegen. „Geen nood: je laat het drogen, schuurt even en lakt er weer overheen. Geen leerUng die er later nog iets van ziet”.

Het grote verschil met een lesdag is het geld. „Normaal betaal je voor een schooldag, nu krijg je er nog iets voor terug, zelfs meer dan het minimumloon”. ledere week krijgen de leerhngen een envelop: contant, maar natuurhjk wel wit. Grootste uitgavenpost blijkt de vakantie zelf te zijn. Een colaatje op een terrasje, een kampeervakantie aan zee, alles kost geld. En dat moet natuurlijk ergens vandaan komen.

Dit is het vijfde verhaal in een serie over opmerlielijke vakantiebaantjes. Volgende week: duiken tussen dolfijnen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van maandag 4 augustus 1997

Reformatorisch Dagblad | 14 Pagina's

Voet op de ladder, kwast in de hand

Bekijk de hele uitgave van maandag 4 augustus 1997

Reformatorisch Dagblad | 14 Pagina's

PDF Bekijken