Bekijk het origineel

Greenwich weert niet-ingezetenen uit park

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie

Greenwich weert niet-ingezetenen uit park

4 minuten leestijd

APELDOORN - In New York en omgeving zijn plekken genoeg te vinden waar de gemiddelde burger maar beter kan wegblijven. Vreemd genoeg geldt dat ook voor het park in het nabij Manhattan gelegen Greenwich. Dat ondervond twee jaar geleden Brenden Leydon, wiens trimroute hem in drafpas door het welvarende forensendorp voerde.

Op de bewuste avond was de rechtenstudent uit het minder chique, naburige Stamford begonnen met trimmen. Hij bracht het in eerste instantie niet verder dan de ingang van het Greenwich Point Park. Daar, bij een stukje strand, wat rozen en een paar picknicktafels bewaakt fier een wachthuis de toegang tot het landgoed. Mensen die niet uit de buurt komen -Leydon, bijvoorbeeldmogen het park niet in. Dat kan alleen met een speciale toegangspas die alleen de inwoners van Greenwich kunnen krijgen.

En die bezat Leydon uit Stamford niet. De 27-jarige trimmer rende gelaten een andere richting uit. Geen nood, een volgende keer kom ik er ongemerkt wel in, meende hij. Een verkeerde inschatting, want de volgende keer en de daaropvolgende keer en de keer daarna deed het wachthokje niet onder voor de Maginotlinie. - die bovendien, anders dan het beroemde voorbeeld, niet viel te omzeilen.

Dan de barrière maar juridisch beslechten, moet Leydon hebben gedacht. Hij studeert immers niet voor niets rechten. Hij zette een en ander op een rij en schakelde justitie in. Dit najaar zal een rechter in Stamford zich over de zaak buigen. Over de klacht van een Amerikaans burger die beweert dat hem om niet ter zake doende redenen toegang tot een publiek park wordt geweigerd.

Hek

De 58.000 inwoners van Greenwich staan plotseling massaal in de beklaagdenbank. Het toegangsbeleid tot het Point Park leidt plotsklaps tot verwijten als snobisme, klassenbeleid en zelfs racisme. De chique buitenwijk staat in de topvijftig van rijkste steden in de Verenigde Staten. De huizen ‘doen’ er niet zelden rond de een miljoen dollar. Het niet-blanke aandeel in de bevolking bedraagt echter slechts 7 procent.

„Wij worden verondersteld een “ongescheiden natie onder God” te zijn, maar zodra je achtertuin in het geding komt, kun je dat beginsel kennelijk bij het vuil zetten”, aldus Leydon. „Sinds ik de zaak aanhangig heb gemaakt, hebben veel inwoners van Greenwich mij al gebeld. Ze zeggen dat het hun niet zo veel uitmaakt of ik binnenkom, maar wel wie er misschien na mij binnenkomt”.

Volgens Leydon, zelf blank, komen dergelijke opmerkingen neer op schaamteloze verwijzingen naar zwarten in het aangrenzende Stamford en Port Chester.

Greenwich is niet de enige elitaire buitenwijk die te kampen heeft met op zijn minst schéve blikken. Van de oosttot de westkust proberen welvarende en rijke gemeenschappen lastige buitenstaanders te weren, die zich toegang willen verschaffen tot uitgerekend dSt stukje natuurschoon waar een hek voor staat. Maar tot nu toe hebben rechtbanken in diverse staten klagers in het gelijk gesteld. Ook hanteert een aantal staten wetgeving die de -beperkte- toegang tot landgoederen regelt.

Liefdadigheid

Wandelaars in het park van Greenwich zijn zich ondertussen pijnlijk bewust van de kwestie-Leydon. Zij ontkennen bij hoog en bij laag welke racis tische of elitaire beweegredenen dan ook voor de beperkte toegang tot ‘hun’ fraaie lapje grond. John Kennedy, die er samen met zijn vrouw rondkuiert, voelt zich niet geroepen de juridische aspecten te beoordelen. „Het is ergerlijk”, luidt zijn commentaar.

Om de schade tot ergernis beperkt te houden, zodat het- pasjesstelsel overeind kan blijven, hebben de inwoners van Greenwich een fonds gemaakt om de proceskosten het hoofd te bieden. Het geld stroomt nog steeds binnen, en bedraagt naar verluidt inmiddels vele duizenden dollars. Voor dat geld is Ralph EUiott aangetrokken, een vooraanstaand rechtsgeleerde die aan de Connecticut Law School doceert. De advocaat schat de zaak optimistisch in. „De verordeningen zijn zowel wettelijk alsook grondwettelijk in orde”, meent hij.

Of het beleid van Greenwich om buitenstaanders van het park en strand te weren niet bar elitair is, doet volgens EUiott niet ter zake.„Deze zaak gaat over het recht, niet over goede of slechte beleidskeuzes. Volksvertegenwoordigingen houden zich met beleid bezig, rechtsvragen zijn voor de rechter”, zegt hij.

Het recht de toegang te beperken zou voornamelijk te baseren zijn op het feit dat Greenwich sinds de aankoop van het park in 1947 nooit overheidssubsidie heeft aanvaard. „We hebben nooit een cent gekregen “, verdedigt gemeenteraadslid Tom Ragland zich. „We hebben dat park niet voor iedereen gekocht. Aan hefdadigheid doen we thuis, wel”.

(Bron: Herald Tribune)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van dinsdag 12 augustus 1997

Reformatorisch Dagblad | 12 Pagina's

Greenwich weert niet-ingezetenen uit park

Bekijk de hele uitgave van dinsdag 12 augustus 1997

Reformatorisch Dagblad | 12 Pagina's

PDF Bekijken