Bekijk het origineel

Publiek kruis in islamitische staat

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie
Print this document

Publiek kruis in islamitische staat

Prof. James: Alleen intellectueel geloven is probleem voor de kerk

5 minuten leestijd

GUJRANWALA - Midden in Gujranwala staat een kerk met een kolossaal kruis. „Dat is de gemeente van dr. Carl McIntire”, antwoordt prof. Arthur James. „Een afscheiding. Hij is ten ons”. Ds. James is voorzitter van de synode van de Presbyterian Church of Pakistan. Tevens fungeert hij als rector voor het Gujranwala Theological Seminary. Dat draagt een op de Reformatie gebaseerd karakter.

Een publiek kruis in een islamitische staat als Pakistan. Kan dat zomaar? „De grootste concentratie christenen van ons land leeft in dit gebied”, antwoordt moderator James. Samen met een priester organiseerde hij enkele jaren geleden een openlijk protest. „Dat was toen de regering de persoonlijke godsdienstige overtuiging op ons identiteitsbewijs wilde plaatsen. Er gingen 40.000 mensen de straat op. De overheid schrok. Zulke aantallen had ze niet verwacht. Het wetsvoorstel werd dan ook niet aangenomen”.

De relatie met rooms-katholieken beperkt zich overigens tot samenwerking terzake van nationale kwesties. „Er bestaan natuurlijk ook sociale contacten, bijvoorbeeld tijdens’begrafenissen en trouwerijen”. Ds. James houdt nadrukkelijk vast aan de onveranderlijkheid van brood en wijn. Zoals hij ook de heilige doop erkent indien deze in een andere kerk plaatshad. Bij pinksterkerken bijvoorbeeld. „Eens is altijd”. Maar de passage uit de Heidelbergse Catechismus -deze behoort tot de belijdenis van zijn kerken- over de paapse mis als „vervloekte afgoderij” is in de Urduvertaling aangepast. „Aan de context van onze cultuur”.

Presbyterian Church

De wortels van de kerk die ds. James dient, liggen in het zendingswerk van de United Presbyterian Church of the United States. Daarmee onderhouden de Pakistani nog altijd contact. Minstens zo belangrijk als de Heidelbergse Catechismus is derhalve de Westminster Confessie. Beide geschriften zijn niet slechts toegankelijk in de officiële Urdu-taal, maar ook in het Punjabi. In die spraak drukken vooral die vele mensen in dit gebied zich uit die de kunst van lezen en schrijven niet machtig zijn.

Al jong, omstreeks hun veertiende jaar, leggen nieuwe leden geloofsbelijdenis af. „Zij leren de Catechismus uit het hoofd”. De synodepreses kent het Nederlandse woord “bevinding” niet. Maar hij geeft met het oog op het maatschappelijk leven als grootste probleem, van zijn kerk aan dat de meeste leden alleen in intellectuele zin christen zijn. „Slechts op papier”.

De noodzaak van persoonlijke ervaring van de drie stukken in de Heidelbergse Catechismus beaamt hij volmondig. Evenals het onmisbare van de wedergeboorte. Maar hij benadrukt ook dat moeilijkheden zoals die zich aan een minderheid in Pakistan opdringen een louterende werking uitoefenen.

De Presbyterian Church of Pakistan kwam tot openbaring in 1854. Zij telt nu negentien presbyteries, 208 gemeenten, 220 predikanten en 37 catecheten. Het aantal leden en doopleden bedraagt „tussen de 200.000 en 300.000”. Het gaat daarbij met name om landarbeiders. De RK-Kerk telt meer straatvegers onder haar aanhang.

”Dollar Christianity”

„De Rooms-Katholieke Kerk is omvangrijker dan de onze”, beaamt ds. James.. „Zij ging eerder aan het werk en heeft geld. Daarom kan ze meer doen voor arme mensen. Als kerk moet je wel uitkijken voor “dollar Christianity”. De twee eerste slachtoffers van de islamitische wetsbepalingen tegen godslastering waren leden van onze gemeenten”. Al in 1580 zond de RK-Kerk missionarissen naar India, waartoe Pakistan destijds behoorde. Tot 1849, toen de Britten een groot deel van het toenmalig India annexeerden, had hun werk weinig vrucht.

Of er in Gujranwala sprake is van bijbelverspreiding? Het kan gebeuren dat moslims in privé-contacten om Gods Woord vragen. „Twee weken geleden had ik een telefoongesprek met een predikant ergens uit het land. De chef van de passport-officers wilde graag tien exemplaren ontvangen. Jlij betaalde 65 rupi (ongeveer drieënhalve gulden, GR) per stuk. Ik kan de vrucht daarvan niet doorzien. Maar zulke dingen gebeuren vaker”.

Volgens de in 1981 gehouden volkstelling zou het aantal christenen 1,3 procent van de bevolking bedragen. Maar nauwkeurigheid bleek bij de vaststelling van dat getal ver te zoeken. „Mijn schatting ligt tussen de 7 en 8 procent”.

Als reden waarom de Presbyteriaanse Church of Pakistan niet meeging in de samensmelting van anglicanen, presbyterianen, lutheranen en methodisten die tot de Church of Pakistan leidde, geeft ds. James op: leerverschil. „Onder de anglicanen zijn er bijvoorbeeld die bidden voor de doden. Zij willen daarvan geen afstand doen. Wij konden er niet mee instemmen. Maar in de dienstverlenende organen van onze kerk zitten ook leden van de Church of Pakistan”.

Opleiding

Niet alle mensen kunnen lezen. „De Presbyteriaanse Kerk begon lang geleden als eerste met het geven van basisonderwijs. Maar de vader van de huidige oppositieleider Benazir Bhoetto nationaliseerde in 1972 de onderwijsinstellingen van dit soort. De kerk liet haar taak om opnieuw tot schoolstichting over te gaan echter niet liggen. Op die manier immers kan de Bijbel de bevolking bereiken”.

Ook staan er op het terrein waar ds. James woonachtig is forse voorzieningen voor brede technische educatie. Van timmerman tot computerdeskundige. Dat begon bij de opening van een weeshuis rond 1900. De jongens leerden in eerste instantie schoenen fabrice

Uniek is het in 1877 gestichte theologisch college. Dat telt momenteel 665 studenten. In het bestuur hebben ook een paar leden zitting uit andere kerken. Zoals de streng-orthodoxe Associated Reformed Presbyterian Church of Sahiwal. Zevenentwintig studenten behoren niet tot de Presbyterian Church of Pakistan. „Studieboeken? Het materiaal in onze eigen context is schaars. Wij wer ken er hard aan. Jazeker, John Owen staat ook in onze bibliotheek. En Luther en Calvijn zijn als bron heel belangrijk”.

„Onze Presbyterian Church wil niet betalen voor de opleiding van dames. Toch is juist de vorming van christenvrouwen die midden in onze islamitische maatschappij staan in deze cultuur van groot belang. Neen, onze kerk kent geen vrouwelijke predikanten”.

Dit is de laatste aflevering van een zesdelige serie over christenen in Pakistan.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van woensdag 20 augustus 1997

Reformatorisch Dagblad | 12 Pagina's

Publiek kruis in islamitische staat

Bekijk de hele uitgave van woensdag 20 augustus 1997

Reformatorisch Dagblad | 12 Pagina's

PDF Bekijken