Bekijk het origineel

BUITENISSIG

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie

BUITENISSIG

7 minuten leestijd

Oppas

Onderzoekster dr. Linda Bussey heeft een oplossing voorgesteld om de plaag van.tienerzwangerschappen in Amerika tegen te gaan: oppas. Volgens dr. Bussey gebeurt tienerseks voornamelijk thuis tussen drie en zes uur ‘s middags. Het tweeverdienergezin schept de situatie waarin de scholieren de mogelijkheid hebben om na de schooltijd elkaar onbegeleid te ontmoeten.

Dr. Bussey verwijst naar een studie onder tieners waarin 74 procent van de ondervraagden zegt dat hun meest recente seksuele ervaring thuis heeft plaatsgehad. Voor Bussey ligt een oplossing voor de hand: oppas. Christopher Check van het Rockford Instituut vindt het voorstel van Bussey ontoereikend. Hij meent dat een ouder thuis moet zijn. (JPE)

Aanklacht

De moeder van Christina Corrigan, het dertienjarige, meer dan 300 kilo wegende Amerikaanse meisje dat vorig jaar november aan een hartstilstand stierf, is beschuldigd van kindermishandeling. Het meisje bracht het einde van haar leven op een laken op de grond door, televisie kijkend en fastfood .etend. Als ze naar het toilet moest, slaagde ze er soms in zich langs de muur naar de badkamer voort te slepen, en soms deed ze haar behoefte liggend op haar laken.

Ze overleed aan een hartstilstand als gevolg van overgewicht, terwijl haar moeder even naar de supermarkt was. De moeder. Mariene Corrigan, kwam terug en merkte dat Christina niet meer ademde. Ze werd aangetroffen te midden van lege etensverpakkingen en haar eigen uitwerpselen. Bij een lengte van 1,60 meter woog ze 308 kilo. Haar rechterdij had een omtrek van 1,40 meter. „Wij vervolgen de moeder omdat ze haar kind verwaarloosde”, aldus de openbare aanklager van Contra Costa in Califomië, Brian Baker. „Als dit met een mager kind was gebeiffd, zouden we ook de moeder beschuldigen”.

Daaraan wordt getwijfeld door strijders voor de rechten van diïcke mensen. Een aantal van hen was in de rechtbank aanwezig bij de zaak tegen Mariene Corrigan. Zij zegt dat ze onschuldig is. Ze kan maximaal zes jaar gevangenisstraf krijgen.

„Het is geen misdaad dik te zijn, en het is ook geen misdaad een dik kind te hebben”, aldus Marilyn Wann, redactrice van het blad Fatlso?. Dikkemensenactivisten zeggen dat als het meisje aan anorexia was overleden, de rechtbank er waarschijnlijk heel anders tegenover zou staan. Corrigans advocaat Michael Mendoza zegt dat de moeder er niets aan kon doen. Ook hij vindt dat de aanklagers de nadruk te veel op de gewichtsaspecten leggen. Zo wordt er bijvoorbeeld veel aandacht gevestigd op het feit dat het dode meisje omringd was met fastfoodverpakkingen.

Cardoza wijst op Christina’s oudere halfbroer, die een normaal gewicht heeft. Moeder Mariene heeft gezegd dat ze wel inzag dat Christina’s gewicht een probleem was, maar dat het meisje steeds om eten vroeg, zodat ze uiteindelijk telkens weer toegaf. Ze ging niet met haar naar een dokter, omdat ze hoopte dat haar dochter uit zichzelf zou stoppen met haar eetgedrag.

De vraag is: hoe kon dit gebeuren? Hoe kon een dertienjarig meisje bijna 310 kilo wegen zonder dat iemand er iets aan deed? Uit onderzoek komt een beeld naar voren van familieleden, politieagenten, sociaal werkers en artsen die allemaal vonden dat er iets mis was - maar niemand die afdoende maatregelen nam. Zo was er een tante die zich zorgen maakte, maar dacht dat Christina onder doktersbehandeling was. Toen Christina nog maar zeven was en 90- kilo woog, kreeg het gezin bezoek van de kinderbescherming. Deze constateerde dat het huis naar urine rook, maar ging desondanks gerustgesteld weer weg omdat de moeder loog dat het meisje onder behandeling van een dokter was en dat het probleem onder controle was.

Ooit ging Christina wel naar een arts, die haar doorverwees naar een diëtiste. Maar na een paar bezoeken had Mariene Corrigan besloten daar mee te stoppen, omdat de behandeling geen direct effect had.

Christina’s 21-jarige halfbroer, die zes weken voor de dood van zijn zusje op zichzelf was gaan wonen, heeft de politie verteld dat hij het er juist met zijn moeder over had gehad dat Christina toch echt eens naar de dokter moest. Maar hij wees er ook op dat zijn moeder het erg zwaar had. Ze had een volledige baan, moest in haar eentje voor het meisje zorgen en droeg ook de verantwoordelijkheid voor haar eigen ouders. die ziekelijk zijn.

Ook de schoolgeschiedenis van Christina roept vragen op. Op haar oude lagere school waren de leerkrachten bezorgd over haar gewicht, maar kwamen ze niet tussenbeide omdat het meisje geen problemen leek te hebben. In 1995 besloot ze echter niet meer naar school te gaan, maar blijkbaar is er nooit een leerplichtambtenaar naar het gezin toe geweest, wat in theorie wel had moeten gebeuren. Danna Fabella, hoofd van de kinderbescherming in Contra Costa, heeft de vraag al eerder samengevat: „Waar was iedereen?” (Bron: AP) Schapen en bokken

Wat te doen om excessen van het massatoerisme te beteugelen? Christian Tyler wijdde zaterdag in het eindeweekskatem van de Financial Times een interessant artikel aan deze materie. De Westminster Abbey behoort bijvoorbeeld het toonbeeld van sereniteit te zijn, ware het niet dat horden gretige bezoekers op zweterige zomerdagen deze indrukwekkende kerk zowat in een kermis veranderen. Bewakers pogen met iets wat het evenwicht houdt tussen onverstoorbaarheid en woede de chaos een beetje te reguleren, maar ze kunnen niet alles in de hand houden.

Overigens kampen ook heilige plaatsen elders met dergelijke problemen, aldus Tyler. „Zelfs als bezoekers religieus zijn, negeren ze het verzoek om het gebed te respecteren en de stilte te eerbiedigen. En als ze nieuwsgierig zijn, maken ze inbreuk op de atmosfeer van oudheid en mysterie die kerkelijke architectuur en monumenten doorgaans uitstralen”.

In de St.-Vituskathedraal in Praag zouden toeristen in de ommegangen bijkans dansen wanneer ze niet zo dicht tegen elkaar aan stonden. Camera’s flitsen en videois zoomen vrolijk en profaan in op de godsgebouwen. Gidsen met scharen balsturige volgelingen blaffen luid op hun meutes in om de boel in bedwang te houden, maar veroorzaken daarbij zelf de nodige herrie. Tyler merkt op dat hij deze zomer zag hoe twee bussen een lading Hollandse toeristen bij de kathedraal van Chartres dropten, „whose rowdy inmates appeared not to have read the notices asking for silence”.

Verder zag Tyler dat de indrukwekkende middeleeuwse uitstraUng van de Nótre Dame in Parijs wreed werd verstoord door, vrij vertaald, een parade van weinig verheffende kledij. Bejaarde Duitsers riepen hier om het hardst om zich verstaanbaar te maken, Scandinavische jongeren schopten keet en Italianen (die toch beter zouden moeten weten) redeneerden volop met elkaar bij het altaar.

Hoe, vraagt Tyler zich af, te voorkomen dat schapen zich als bokken gedragen in gewijde regionen? Door entreegeld te heffen soms, waartoe enkele jaren geleden de St. Pauls Cathedral in Londen besloot? Maar ja, dat wekt de indruk dat de mammon boven de Almachtige wordt gesteld. Niemand weet precies hoeveel mensen zich door entreegeld laten afschrikken en op de drempel van de kerk rechtsomkeert maken.

Degenen die de contemplatie zoeken scheiden van rumoerige sightseeërs is niet altijd makkelijk. In de Westminster Abbey probeerde men dat wel. Vorige week is er drie dagen geëxperimenteerd met iets wat, indien succesvol, komend voorjaar regel wordt. Het idee komt er kort gezegd op neer dat de schapen van de bokken worden gescheiden. Er wordt een soort kanaal gemaakt voor de koninklijke graftombes en de andere beroemde monumenten. Wie dit terrein wil betreden, betaalt vier pond. Eenieder die alleen met spirituele motieven de Abbey wenst in te gaan, wordt via een apart kanaal alleen naar het schip van de kerk geleid.

Rest nu de beoordeling hoe het project uitvalt. Sightseeërs zullen dus moeten betalen en worden meteen doorgesluisd naar de koninklijke tombes, maar bonafide gelovigen, met inbegrip van degenen die het graf van de onbekende soldaat een hommage willen brengen, zullen gratis naar het schip worden geleid zodat dit zijn monastieke rust zal herkrijgen. Negen bokken tegenover een schaap, schatten Abbey-functionarissen.

De operatie-Westminster draagt, heel toepasselijk, de naam “Recovering the calm”. Achterliggende reden: „We willen met onze missie de mensen stimuleren de kerken te gebruiken op de manier waarvoor ze zijn gemaakt”. (MvB) I

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van woensdag 20 augustus 1997

Reformatorisch Dagblad | 12 Pagina's

BUITENISSIG

Bekijk de hele uitgave van woensdag 20 augustus 1997

Reformatorisch Dagblad | 12 Pagina's

PDF Bekijken