Bekijk het origineel

Verhuizing van een Egyptenaar

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie
Print this document

Verhuizing van een Egyptenaar

Leids museum zet loodzwaar deksel van sarcofaag overeind

3 minuten leestijd

LEIDEN - Het deksel van de sarcofaag van Ahmose is loodzwaar. Een slordige 6000 kilo zwarte basalt drukt op het platte steekkarretje. Behoedzaam duwen vijf mannen de Egyptische grafsteen door de centrale hal van het Rijksmuseum van Oudheden in Leiden. Het zwaargewicht schuift centimeter voor centimeter langs de tempel van Taffeh naar zijn nieuwe plek. Een Egpytenaar verhuist.

Het Leidse museum werkt koortsachtig aan de tentoonstelling “Who’s Afraid of Ancient Blue?” Kolossale beelden uit Egypte en de klassieke wereld, in totaal 54, krijgen een plekje rond de tempel van godin Isis. Vanaf volgende week vrijdag is het publiek welkom.

De sarcofaag van Ahmose, hoofd van het gerechtshof in de tijd van farao Amasis (ongeveer 550 v. Chr.), is het zwaarste stuk uit de collectie. De kist alleen al weegt zo’n 10.000 kilo. Het gevaarte is 2,46 meter lang, 1,30 meter breed en 1,35 meter hoog. Ooit bevatte het een houten mummiekist met daarin het gebalsemde lichaam van Ahmose. Ruim twintig jaar lang stond het oude monument samen met een iets lichtere soortgenoot in de Egyptische afdeling van het museum, die nu grondig wordt verbouwd.

In de expositie is eigenlijk alleen plaats voor het massieve deksel met zijn duistere hiërogliefen, symbolen en afbeeldingen van goden. De kist zelf neemt te veel ruimte in beslag en wordt elders ondergebracht.

Ingewikkeld

Verplaatsing van het deksel is trouwens al ingewikkeld genoeg. Punt is dat het pronkstuk recht overeind gezet moet worden, rechts van de tempel. Dat red je niet alleen met een paar stevige knuisten. Daarom schakelde het museum transport- en verhuisbedrijf Saan in.

Een vernuftig hijsportaal bewijst hier goede diensten. Vijf paar handen duwen Ahmose voorzichtig onder de installatie. Sjorbanden kronkelen om de steenmassa. Kettingen ratelen, haken grijpen in elkaar, de spanning stijgt. Een laatste controle heeft plaats, en dan is hét moment daar. Geholpen door katrollen hijsen vier mannen het sarcofaagdeksel eendrachtig omhoog.

Tergend langzaam maakt de oude Egyptenaar zich los van de aarde. Museumpersoneel kijkt ademloos toe. Voorlichtster Birre Walvis volgt het schouwspel met een benauwd gezicht. „Ik vind het zo eng. Het zijn natuurlijk professionele verhuizers, maar voor ons is het een heel ongewone gebeurtenis”.

De twee mannen aan het hoofdeinde trekken wat harder aan de kettingen, zodat het beeld langzaam maar zeker verticaal komt te hangen. Als het eindelijk zo ver is, kan een houten pallet eronder worden geschoven. In het midden zit een vierkant gat, want het deksel heeft een uitstulping aan de onderkant.

Lunchen

Als blijkt dat het brok basalt exact boven de juiste plek hangt, laten de verhuizers hun last kalmpjes zakken. De klus is geklaard. Een opgelucht applausje weerklinkt. De vijf mannen grijnzen voldaan, toch wel trots op hun prestatie. Theo Wurzer brengt zijn gevoelens quasi-nonchalant, maar met een tevreden ondertoon onder woorden: „Zo, nu gaan we eerst lunchen”.

De expositie “Who’s Afraid of Ancient Blue?” duurt tot eind 1998. Dan verdwijnen de Egyptische oudheden weer uit de hal. Saan blijft in beeld.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 22 augustus 1997

Reformatorisch Dagblad | 28 Pagina's

Verhuizing van een Egyptenaar

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 22 augustus 1997

Reformatorisch Dagblad | 28 Pagina's

PDF Bekijken