Bekijk het origineel

Heimwee onder Japanse kerkklokken

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie
Print this document

Heimwee onder Japanse kerkklokken

Mariëlle Mostert is tijdens vakantie gastvrouw voor zakenlieden in Tokio

3 minuten leestijd

Het is weer eens wat anders dan komkommers plukken in de kas van Siem in Den Hoorn of helpen in de bakkerij van “Kees bakt ‘t zelf’ in Delft. Mariëlle Mostert uit de prinsenstad verblijft sinds begin juli in Tokio, de hoofstad vaii Japan. Haar vakantiewerk bestaat uit bet gastvrouw spelen voor Japanse zakenlieden die in een van de gerenommeerde restaurants ter plaatse, een vorkje komen prikken.

„Eerst vond ik het allemaal nogal verdacht”, laat de kersvers gediplomeerde vwo-leerlinge van het Rotterdamse ‘Revius’ weten. In mei van dit jaar viel haar oog op een advertentie in een landelijk ochtendblad waarin meisjes werden gevraagd voor Japan. „Ik moest naar Amsterdam om te solliciteren in een of ander duur hotel. Mijn moeder wilde graag ook weten wat voor vlees ze in de kuip had en is meegegaan. Ze is bij het hele sollicitatiegesprek gebleven.

Ook hebben we daarna navraag gedaan bij diverse instanties over het bedrijf dat de meisjes uitzendt”.

Klaarblijkelijk is alles toch betrouwbaar overgekomen, want op donderdag 3 juli vertrok Mariëlle via Londen naar Tokio. De tickets voor haar vlucht -inclusief het retourkaartje- lagen klaar op Schiphol. Na een vliegreis van bijna vijftien uur arriveerde ze in Japan, waar ze werd opgewacht door mensen van de organisatie. Die brachten haar naar een appartement in de buurt van het restaurant waar ze zou komen te werken.

Bijbedoelingen

„Ik zit hier met een aantal meisjes, afkomstig uit Canada, de Verenigde Staten, Mexico en Australië”, meldt de 18-jarige globetrotter. „We hebben het erg gezellig met elkaar. We werken ook in hetzelfde restaurant”.

Die werkzaamheden bestaan uit gastvrouwschap. „We schenken de drankjes in voor de gasten, houden de tafel een beetje schoon en de boel in de gaten en praten met de bezoekers. Ze schijnen het erg op prijs te stellen dat ze met buitenlandse meisjes kunnen praten”. „En helemaal verder geen bijbedoelingen”, haast de Delftse eraan toe te voegen: „Wat dat betreft is het allemaal meegevallen; je hebt -ondanks dat je alles hebt uitgezocht en bent nagegaantoch nog best een beetje een eng gevoel als je hier komt”.

Zes dagen in de week moet Mariëlle in het restaurant opdraven, zondags is ze vrij, maar het is in de Japanse hoofdstad niet eenvoudig een christelijke kerkdienst te bezoeken. „Hier in de buurt hoorde ik de eerste zondag kerkklokken en muziek, maar dat bleek een dienst in het Japans, daar verstond ik niks van”. De volgende zondag ontdekte ze een baptistenkerk. waar Engels de voertaal was. „Daar heb ik aardige kennissen opgedaan”, vertelt Mariëlle. „Een mevrouw van de Nederlandse ambassade nodigde me uit om eens langs te komen. We hebben lekker zitten kletsen en spelletjes gedaan”.

Heimwee

Spannend is het allemaal wel, zo ver weg, al is het niet voor het eerst dat zij vakantiewerk in het buitenland doet. Vorig jaar werkte Mariëlle als vrijwilliger in het Zahalonziekenhuis in het Israëlische Jaffa, maar dit is volgens haar toch weer heel anders. „Ik heb hier al een aardbevinkje meegemaakt. Dat is griezelig”, vertelt ze.

Daarnaast valt het gemis van familie, vriend en vrienden haar niet mee. „Heimwee heb ik zo af en toe wel. En de hele dag Engels praten, dat is ook vermoeiend”, vindt de Delftse, die na de vakantie in Utrecht rechten wil gaan studeren.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 29 augustus 1997

Reformatorisch Dagblad | 28 Pagina's

Heimwee onder Japanse kerkklokken

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 29 augustus 1997

Reformatorisch Dagblad | 28 Pagina's

PDF Bekijken