Bekijk het origineel

Afgeluisterd

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie
Print this document

Afgeluisterd

4 minuten leestijd

Widor

Zijn organisten die streven naar een stijlgetrouwe en technisch perfecte uitvoering steriele droogstoppels? In onze gepolariseerde orgelwereld hoor je soms opmerkingen van die strekking; kennelijk zijn er mensen die pas emotie horen als het orgel een flink pak slaag krijgt. Dat zo’n explosieve benadering onvermijdelijk leidt tot slippertjes, wordt geaccepteerd of zelfs geapprecieerd als kenmerk van het ware muziek maken. Een dergelijk oordeel komt tot stand vanuit een referentiekader, vanuit een verwachtingspatroon waarbij vraagtekens gezet mogen wordeii. Wie wat verder kijkt dan z’n orgelneus lang is, ontmoet echt wel musici die muziek kunnen maken zonder dat stijl, getrouwheid en perfectie daaronder lijden. Toch zal het beeld van de romantische virtuoos die het publiek in verngt en zich intussen allerlei ermitteert, altijd tot de verjven spreken.

In de tweede aflevering uit de cd-seomplete Widor-symfonieën an van Vliet ergens tussen sche virtuoos en de stijlgeectionist, die echt geen l hoeft te zijn. Zijn uitvoemphonie VTI, gespeeld op -CoU-orgel van de St. Frans in Lyon, is een toonbeeld eid, zorgvuldigheid en groeit. Voor fijnproevers valt genieten. De rust en fijndie het orgelspel van Van itstraalt, mis ik nu en dan en uit Róuen, waar de V en VI werden vastgechtige klanken van deze 64 llende Cavaillé-CoU inspiVliet tot gedreven interpretaties

Wie zou ook onberoerd blijven oneld van zo’n Contre-Bomet? De ruige randjes aan de de vijfde symfonie, de felle ymphonie VI: het zijn morop de ene luisteraar meer zou wensen, terwijl een an: „Hier wordt pas echt mut!” Het weinig gespeelde ento, waarmee de opname ndigt, zal voor iedereen een verrassing zijn: barok in een romantische verpakliets Widoriade blijft een ject!

N.a.v “Widoriade: Symphonies pour orgue, Widor Vol. II. Herman van FECD 145-146.

Dick Sanderman

Idil Biret

Er is pianomuziek voor kinderen, die ze zelf zouden moeten kunnen spelen, en pianomuziek over kinderen. De muziek van Tsjaikovski op deze cd hoort tot de eerste soort, en die van Debussy vooral tot de tweede. Schumann zit daar een beetje tussenin. De pianist zal de ene soort met een andere instelling moeten spelen dan de andere. Dat lukt Idil Biret aardig. De van oorsprong Turkse pianiste, die al In 1954 prijzen won, opent met een doorsnee vertolking van Schumanns Kinderszenen. De dertien scènetjes worden netjes, hier en daar een beetje zoetig, neergezet. Het is wel hoorbaar dat Idil het meeste plezier aan de wat snellere stukjes beleeft.

Tsjaikovski heeft in zijn Op. 39 in zekere zin aangehaakt bij Schumann. Hij stopte ook een ruiterstukje, een bangmaakstukje en een “Traumerei” in zijn cyclus van 24 voor kinderen speelbare stukjes. Muzikaal gezien is dit geen hoogtepunt in zijn oeuvre. Daarvoor waren, denk ik, de technische beperkingen die hij zich moest opleggen om het voor kleine handjes speelbaar te houden, te groot. Dat hij desondanks, met slechts twee akkoorden, tot een humoristische schildering van een harmonica spelende boer komt, is zo gezien een hele prestatie. Jammer dat Idil Biret met name in deze serie eenvoud verwart met aanstellerij, en gevoel met sentimentaliteit. In de langzame deeltjes schommelt daardoor het tempo nog al eens onaanvaardbaar. Ook hier isze in de snellere deeltjes en de volksliedachtige stukje beter op dreef.

Debussy’s Children’s Corner is mijns inziens de sterkste cyclus op deze cd. Ik zou graag kinderen ontmoeten die hem kunnen spelen. Misschien lukt dat nog wel bij het olifantenslaapliedje of bij de serenade voor de pop. De meesten zullen moeten afhaken bij “The snow is dancing” en bij “Golliwogg’s Cakewalk", waarin Debussy speelt met jazzelementen. Hoe dan ook, het lukt Idil Biret goed, al is ze nu heel wat ouder dan het tienjarige meisje zoals ze op het boekje staat afgebeeld. Ze mag van mij wel iets zuiniger zijn met het rechterpedaal. De opname van deze Naxos-cd is goed te noemen. Voor Schumann en Debussy kunt u wellicht beter, in elkg eval duurder, terecht bij andere pianisten. Voorzover ik weet is dit de enige complete opname van Tsjaikovski’s Op. 39.

“Pianomuziek voor kinderen”, Idil Biret, piano. Naxos 8.550885.

K. Jansen

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 29 augustus 1997

Reformatorisch Dagblad | 28 Pagina's

Afgeluisterd

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 29 augustus 1997

Reformatorisch Dagblad | 28 Pagina's

PDF Bekijken