Bekijk het origineel

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie

"Bonn wantrouwde beleid van Kennedy"

Na bezoek president kwam alles goed

2 minuten leestijd

APELDOORN - Onder John F. Kennedy bereikte de relatie tussen de Verenigde Staten en West-Duitsland een dieptepunt. Bonn keek anders tegen Europese veiligheidspolitiek aan dan Washington. Na het legendarische bezoek van de Amerikaanse president -"Ich bin ein Berliner"- groeiden de betrekkingen weer tot een stevige band uit.

De wereld aan het eind van de jaren vijftig zag er anders uit dan aan het einde van de Tweede Wereldoorlog. In de verhouding tussen Oost en West sprongen drie zaken in het oog. De wederopbouw van Europa verliep naar wens. Tussen de VS en de Sowjet-Unie bestond een zeker nucleair evenwicht. En het strijdtoneel voor de Koude Oorlog verschoof naar de Derde Wereld.

De Zwitserse wetenschappers Andreas Wenger en Christof Münger stelden onlangs in de Neue Zürcher Zeitung dat de Amerikaanse regering, die het buitenlandse beleid op deze nieuwe situatie toespitste, vanuit Bonn argwanend werd gadegeslagen. Bondskanselier Konrad Adenauer vreesde dat Kennedy veel te toegeeflijk was aan de communisten. Toen de Amerikanen begin 1961 besloten ten aanzien van Berlijn slechts handhaving van de status-quo na te streven, en daarmee impliciet een handtekening onder de deling van Duitsland zetten, leek Adenauer in zijn gelijk bevestigd.

Toen in datzelfde jaar de Muur verrees, nam de wrijving tussen beide bondgenoten toe. Toch leek de strategie van Kennedy om Sowjet-leider Chroestsjov een eind tegemoet te komen zijn vruchten af te werpen. In het voorjaar van 1962 was de spanning rond Berlijn alweer afgenomen. Maar Bonn, dat de hereniging van Duitsland in gevaar zag komen, probeerde de dreigende ontspanning in het geniep tegen te werken. Om de zelfstandigheid van de Bondsrepubliek te benadrukken zocht Adenauer toenadering tot de eigenzinnige Franse president De Gaulle.

Omslag

Washington begreep het signaal. Om het westelijke bondgenootschap bijeen te houden, hervatte het de atoomproeven, en vergrootte het zijn nucleaire arsenaal. Met de Cuba-crisis in oktober 1962 bereikte de Koude Oorlog een onvermijdelijk nieuw hoogtepunt. De daaropvolgende blokkade van het Caraïbische eiland door de Amerikanen werd echter niet gevolgd door een te verwachten Russische blokkade van West-Berlijn. Kennedy putte hieruit moed, en zette ondanks de tegenstand van Adenauer zijn Duitsland-beleid door.

Om het wantrouwen van de West-Duitsers weg te nemen, stak de Amerikaanse president in de zomer van 1963 de Atlantische Oceaan over. Het bezoek werd een dooslaggevend succes, en markeerde een omslag in de relatie. Na het aftreden van Adenauer in hetzelfde jaar verbeterden de betrekkingen geleidelijk aan. De gezamenlijke belangen wogen sterker dan de meningsverschillen, en de as Washington-Bonn bleef de ruggengraat van het vrije Westen. Tegelijkertijd lukte het Kennedy met de Sowjet-Unie een modus vivendi voor Midden-Europa overeen te komen, West-Duitse tegenstand ten spijt.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van woensdag 9 september 1998

Reformatorisch Dagblad | 24 Pagina's

Bekijk de hele uitgave van woensdag 9 september 1998

Reformatorisch Dagblad | 24 Pagina's

PDF Bekijken