Digibron cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Digibron te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Digibron.

Bekijk het origineel

Afscheid van hervormd Hydepark

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie
Print this document

Afscheid van hervormd Hydepark

10 minuten leestijd

Hervormd en Hydepark. De twee woorden lijken onlosmakelijk met elkaar verbonden te zijn. Toch vergadert de hervormde synode vandaag voor de laatste keer in dit Doornse centrum. Een tijdperk van meer dan 35 jaar wordt hiermee afgesloten. Moment om eens terug te blikken. Herinneringen aan Hydepark.

Hydepark blijft een begrip

Voor (oud-)synodeleden blijft Hydepark een begrip. Als je de lange oprijlaan door het prachtige park oprijdt, geeft het je de indruk op een zeer bijzondere plek te komen. Overigens is dit park ook altijd een welkome wandelplaats geweest tijdens pauzes en lange schorsingen van vergaderingen. Groepjes keuvelende synodeleden, veelal langs lijnen van modaliteiten geordend, maakten er lange wandelingen. Hydepark blijft voor mij in de eerste plaats een park met prachtige wandelpaden in een heerlijk landschap.

De vergaderzaal is het tweede waar ik aan denk bij Hydepark. Het podium met daarop het moderamen. Links van het podium (gezien vanuit het moderamen) nog een verhoogd platform met daarop de talrijke adviseurs die de synode kende. Raden en adviesorganen, ze waren alle vertegenwoordigd; ze kregen weliswaar in de debatten als laatste het woord, maar hun woorden wogen zwaar.

Het grote middenvak van de zaal was bestemd voor de afgevaardigden: per provincie geordend. Dat was nog iets van de oude band tussen kerk en staat, op grond waarvan Gelderland als oudste kerkprovincie ook altijd eerst genoemd werd. Overigens werd elke synodezitting weer een nieuwe plek gezocht per provincie. Als synodelid kreeg je zo de gelegenheid vanuit elk perspectief de debatten mee te maken. Er waren ongunstige plekken en gunstigere: beoordeeld naar het zicht dat de preses op deze plek had en bepalend voor de volgorde van de sprekerslijst. Het is immers in een sprekersrij van 35 beter om als derde aan bod te zijn dan als 21e.

Hydepark als vergaderzaal voor de synode had iets intiems. Het samenleven in een brede (volks)- kerk, zoals de Nederlandse Hervormde Kerk, werd er zeker door bevorderd. Er bestaat dan ook een aanmerkelijk klimaatsverschil tussen de hervormde synodevergaderingen en die van de triosynode, gehouden in De Blije Werelt te Lunteren. Uiteraard speelt daarin de schaal een rol: een vergadering met 200 afgevaardigden is iets anders dan die met 75. Toch, denk ik, heeft ook de entourage van het gebouw hieraan bijgedragen. Op Hydepark waren we "onder ons", en dat kon van Lunteren niet gezegd worden.

De synodezittingen verliepen altijd langs het geordende patroon: sommige debatten waren zakelijk, andere gemoedelijk en weer andere emotioneel, bijvoorbeeld waar het ging over Samen op Weg en homofielen in de kerk. Van de laatstgenoemde synodezittingen ging iets dreigends uit. De tv was aanwezig, je struikelde over kabels en apparatuur, en de felle en emotionele debatten reso- neerden in de voor die gelegenheden te krappe vergaderzaal. De publieke tribune was dan overvol.

Ook dat zijn herinneringen aan Hydepark, waarbij de existentiële vraag zich opdrong: zijn we nu als ambtelijke vergadering van de kerk bezig, of proberen we voor de publieke tribune ons gelijk te halen? En ook hierin speelde het gebouw een rol: de twee sprekersplaatsen; de geluidsinstallatie die nogal eens kuren vertoonde; een preses die altijd weer de einden aan elkaar knoopte. Dat was ook Hydepark.

Ten slotte moet genoemd worden de gastvrijheid van de beheerder, deftig de "chatelaine" genoemd. Goede maaltijden in een ontspannen sfeer en gastvrijheid biedend aan eenieder.
Als ik nog synodelid was, zou ik Hydepark als vergaderplaats missen!

Drs. M. Burggraaf, synodelid van 1992-1997


Hydepark, synodepark

Ooit had ik een corduroy colbertjasje. Een lekkerder jasje heb ik nooit meer gehad. Ik kon er dan ook geen afstand van doen en heb het langer gedragen dan verantwoord was. Langzaam maar zeker groeide ik eruit en werd het te krap. Het vreemde is dat het, te klein en verouderd, toch altijd mijn favoriete jasje is gebleven.

Zo kijk ik terug op Hydepark. Acht synodejaren heb ik er doorgebracht. Mijn gedachten gaan terug naar al het goede dat ik er genoten heb. De huiselijke synodezaal waar verbondenheid, spanningen, ernst maar ook humor ons tot een kerkelijk huisgezin maakten. Het rustieke park eromheen dat ons wandelgangen bood als een hof van Eden. Een kok die met relatief sobere middelen weldadig kon uitpakken. Chatelaine Maartje, die ons als een gastvrouw ontving en als een moeder verzorgde en bijstond. De kapel en de kelder waar geloof en leven gevierd werden en waar onze zielenroerselen betreffende kerk en wereld diepgaand gedeeld werden. De charme en de last van met z'n tweeën één kamer bevolken. De nachtelijke tocht naar het toilet helemaal aan het andere eind van de gang en het extra vroeg opstaan om de rij wachtenden voor de douche te ontlopen. Het is alles goed geweest en het is ook goed dat de synode gaat verhuizen.

Mijn favoriete jasje hangt nog steeds in de kast. Zo bewaar ik het in mijn hart. Mijn herinnering aan acht synodejaren op het goede Hydepark hang ik aan het stokje daarnaast.

Ds. W. B. Beekman, synodelid van 1990-1998, preses van 1994-1998


De IKON en Hydepark

Zo'n twintig jaar geleden kon het nog wel eens gebeuren dat de IKON tv-opnamen kwam maken van de synodevergaderingen op Hydepark. Zodra die rijkelijk bebaarde technici in hun avant-gardekledij met hun toen nog grote apparatuur verschenen en de felschijnende lampen begonnen te installeren, kwam er altijd wat onrust in de vergaderzaal. Bij de minst geïnteresseerde aanwezigen week de slaap, maar de meeste synodeleden behoorden tot de meer geïnteresseerden. Die vonden het een eer beeldvullend met hun gezicht in de Nederlandse huiskamers te verschijnen. Het aantal synodeleden dat zich meldde voor spreektijd over het te behandelen onderwerp -meestal ging het over Zuid-Afrika of dé neutronenbom of zo als de IKON-mensen verschenen steeg op zulke momenten opmerkelijk! Toch was een dergelijk gebeuren niet altijd even vreugdevol.

Zo herinner ik mjj een avond (was het 1977?) waarop de IKON-tv-club weer eens verscheen. Meteen hadden zich zo ongeveer twintig sprekers gemeld voor de volgende sprekersronde. Na de koffie van kwart over acht ging de zaak van start. De eerste spreker, die nog even tevoren zijn haren gefatsoeneerd en zijn kleding gecontroleerd had, kwam naar voren in de door de tv-lampen fel verlichte zaal. Hij posteerde zich achter het belangrijkste spreekgestoelte bij de staande klok en keek verwachtingsvol in de richting van de cameralens. Het werd stil in de zaal. De bebaarde leider van de opnameploeg knipte met de vingers: de camera begon te draaien. Meteen stak de spreker gloedvol van wal. Maar wat zag zijn schijnbaar achteloos oog? De camera keerde zich al zoemend van hem af, draaide 180 graden de andere kant op en begon opnamen te maken van een voor de gelegenheid zwaar geschminkt echtpaar dat op de publieke tribune plaats had genomen. De spreker was duidelijk verbaasd, maar bleef verwachtingsvol naar de camera kijkend doorpraten. Je zag op zijn gelaat de vraag weerspiegeld: Draait die camera nog niet terug? Aldus hopend sprak de geachte afgevaardigde van een Noord-Hollandse classis voort. Eén minuut, twee minuten, vier, zes .minuten. Eindeloos bleef de man hopen en praten. Na elf minuten spreken rondde de spreker ontgoocheld zijn verhaal af. De camera maakte nog steeds opnamen van het stel op de publieke tribune. Verslagen zocht de spreker zijn stoel weer op.

Eén troost echter! Jaren later heeft de spreker toch nog een zeer hoge post in de Nederlandse Hervormde Kerk gekregen. Alleen keek de IKON-tv toen bijna niet meer om naar om naar de synode.

Ds. M. Baan, synodelid van 1976-1978 en 1994-1996


In Hydepark meer hervormd?

Bij alle veranderingen in onze kerk gedurende de laatste jaren komt er een vermeldenswaardige bij. De vertrouwde eigen locatie in het hervormd seminariegebouw Hydepark moet door de synode worden verlaten. Een nuchtere reden, slechts renovatie en herschikking van ruimte, ligt eraan ten grondslag.

Maar dat betekent wel dat de ruimte van het landgoed, de nodigende heuse luidklok en de vertrouwde kapel voor synodeleden tot het verleden gaan behoren. Historie van een huis waar je hervormd was. Krap bemeten, gasten moesten inschikken, maar onmiskenbaar met een eigen sfeer. Voor de predikantleden al vanwege hun vormings- en terugkomweken. Als synodelid kwam je weer terug. Voor alle ambtsdragers omdat je soms verwonderd, soms gespannen de discussies volgde. Je proefde de breedte van je kerk, je ervoer soms de pijn van de verschillen, je werd geleid langs grenzen en je was toch weer steeds hervormd.

Plaatsen zoals Lunteren, Alphen aan de Rijn en andere hebben dat zo niet.
In Hydepark meer hervormd?
Met enige weemoed zou je willen knikken. Maar dan bedenk je dat mensen voorbijgaan, gebouwen vergaan, maar het Woord van God blijft, zelfs tot in in eeuwigheid. Het wordt een korte blik achterwaarts, een regeltje in de (kleine) kerkgeschiedenis. Maar dan toch een blik opwaarts met de bede: Heere, bewaar en vermeerder Uw kerk.

Ds. B. J. van Vreeswijk, synodelid vanaf 1994, preses vanaf 1998.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 18 juni 1999

Reformatorisch Dagblad | 26 Pagina's

Afscheid van hervormd Hydepark

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 18 juni 1999

Reformatorisch Dagblad | 26 Pagina's

PDF Bekijken