Bekijk het origineel

Na Boekarest Belgrado?

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie

Na Boekarest Belgrado?

4 minuten leestijd

Vazallen, robotten, lakeien van de Amerikanen zijn het! Lieden die president Clinton een passend verjaarscadeau wensen aan te bieden: het vaderland. Met die aantijging bestreden de perspapegaaien van het regime-Milosevic de massabetoging van de 'verenigde' Servische oppositie van gisteravond in Belgrado.

Welnu, die zwartmakerij sorteerde niet het gewenste effect. Naar schatting 150.000 demonstranten keerden zich openlijk én onmiskenbaar tegen het jarenlange oorlogszuchtige wanbeleid van "Slobo".

Toch bleef de politieke schade voor de Joegoslavische president beperkt. Want voor de zoveelste keer manifesteerde zich de enorme verdeeldheid binnen de gelederen van diens voornaamste tegenstanders. Opnieuw spande daarbij de kameleontische voorman van de Servische Vernieuwingsbeweging, Vuk Draskovic, de kroon. Eerst zegde hij zijn medewerking aan de protestbijeenkomst af. Desalniettemin dook hij op het cruciale moment uit het donker op om met zijn retorische talenten alsnog de show te stelen.

Die kunstgreep pakte trouwens niet onverdeeld gelukkig uit voor Draskovic. Vooral de aanhang van zijn rivaal in de Servische oppositiebeweging, Zoran Djindjic, liet zijn misnoegen duidelijk blijken. Een langdurig, striemend fluitconcert was Draskovic' deel.

Wie (voorlopig!) de lachende derde is bij deze disharmonie, laat zich makkelijk raden. Hoe meer zijn opponenten elkaar vliegen afvangen, des te beter voor Slobodan Milosevic. Zó vormen zij in elk geval geen geloofwaardig alternatief voor de huidige coalitie van socialisten, ultranationalisten en verstokte communisten.

Het is echter niet alleen al te grote profileringsdrang die 's lands oppositie verlamt. Wellicht van wezenlijker belang is de verwarring over haar strategie. Zeker, deze onzekerheid hangt nauw samen met Milosevic' ultieme machtsbasis, een uitstekend uitgerust en goed gesalarieerd politieapparaat. Dit elementaire gegeven hoeft daarentegen niet per se een gezamenlijke strijdtactiek van Draskovic en Djindjic in de weg te staan.

Even zag het daar trouwens wel naar uit. In eerste instantie omhelsden ze beiden de idee van een groep hervormingsgezinde economen per 1 september een overgangsregering van experts in te stellen. Een jaar lang zouden die laatsten van het regime-Milosevic en de oppositie volkomen onbelemmerd hun gang mogen gaan. Het doel is tweeledig: doorbreking van het fnuikende internationale isolement van Servië door drastische binnenlandse hervormingsmaatregelen in combinatie met de voorbereiding van nieuwe verkiezingen.

Dit zeer nobel klinkende, maar in feite volstrekt naïeve reddingsplan ligt vandaag de dag in duigen. Natuurlijk staan Milosevic en consorten niet uit eigen beweging de macht af. Dat is wel het laatste wat men van deze machtsbezetenen kan verwachten. Daarnaast distantieerde ook Vuk Draskovic zich inmiddels klip en klaar van deze verheven patriottische operatie. Een "regering van experts van de straat" kon eenvoudig tot niets goeds leiden.

Nee, Draskovic voelt tegenwoordig veel meer voor een vervroegde stembusgang. En daarmee zit hij helemaal op de lijn van het kamp van Milosevic. Op welhaast schampere wijze toont dat zich nú tot een stembusstrijd bereid. "Nou ja, als de oppositie zo nodig wil, maar er zijn op het ogenblik wel belangrijker zaken aan de orde", oreerde woordvoerder Ivica Dacic hooghartig.

Voor een eerlijke confrontatie zijn echter vrije toegang voor alle partije n tot de media plus internationale controle op de stembusgang eerste voorwaarden, vinden zowel de partij van Draskovic als die van Djindjic. Met name die inmenging van buitenaf wijst Milosevic' radicale bondgenoot, Vojislav Seselj, reeds bij voorbaat af. Zijn coalitiepartners, zeg het echtpaar Milosevic, zullen daar heus niet anders over denken.

Dieper is evenwel andermaal de kloof tussen Draskovic en Djindjic. De eerste blijft knipogen, de coöperatie zoeken met de volgelingen van Milosevic. Voor hem is het aftreden van het Joegoslavische staatshoofd niet een eerste vereiste alvorens er verkiezingen kunnen plaatshebben.

Djindjic ziet dat anders. Het vertrek van Milosevic is zijns inziens "de eerste stap naar veranderingen." Daarom ook klampt hij zich vast aan "de druk van de straat.".

Die druk heeft Milosevic al eens eerder en veel forser dan thans weten te weerstaan, ja simpelweg uit te zitten. Dankzij een eerzuchtige, hopeloos verdeelde 'verenigde' oppositie. Geen wonder dat weldenkende Servische burgers sowieso walgen van het hele politieke bedrijf. Komt het soms in Belgrado tien jaar na Boekarest evenzeer tot een bloedige explosie van opgehoopte frustraties? Dat schrikbeeld circuleert al geruime tijd na een decennium vol beschamende nationale nederlagen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 20 augustus 1999

Reformatorisch Dagblad | 16 Pagina's

Na Boekarest Belgrado?

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 20 augustus 1999

Reformatorisch Dagblad | 16 Pagina's

PDF Bekijken