Digibron cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Digibron te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Digibron.

Bekijk het origineel

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie
Print this document

"Misschien ben ik als advocaat lui, maar ik denk praktisch"

4 minuten leestijd

AMSTERDAM - Criminelen kennen zijn telefoonnummer uit het hoofd. Zeker zij die door de rechtbank zijn veroordeeld en in hoger beroep bijgestaan willen worden door een gewiekste advocaat. Mr. Piet H. Doedens kreeg Rob van Z. vrij, draaide mee in de Hakkelaarszaak en staat drugsbaron Charles Z. bij. Toch: "Ik vind mijn werkzaamheden minimaal."

't Is een bijtertje. Met zijn eigenaardige, soms azijnzure vorm van humor kan Doedens getuigen alle hoeken van de rechtszaal laten zien. Niet zelden moet de rechter ingrijpen omdat een getuige in snikken dreigt uit te barsten. "Toen ik twintig jaar geleden met dit vak begon, vergeleek ik het vaak met muziek. Je hebt verschillende musici nodig, piano, cello en viool bijvoorbeeld, die volgens een vast patroon mooie, zuivere muziek voortbrengen. De rechtspraak blijkt toch anders in elkaar te zitten."

De meester nam gisteren in Amsterdam het eerste exemplaar van het boek "De 30 meest geruchtmakende misdaden van de Lage Landen" in ontvangst. Bij die gelegenheid werd de Utrechtse advocaat "de grootmeester van het Nederlandse strafpleitersgilde" genoemd.

Toe maar.

"Ach, het gaat om een beeld dat anderen van je geven. Ik bezit geen kasteel, heb geen auto, zelfs geen zaktelefoon. Voor zo'n typering schaam ik mij niet, maar ik word er ook niet opgewonden van."

Doedens kreeg het boek van ex-Panorama-journalist Peter Smolders omdat het favoriete hoofdstuk van Smolders over de zogenaamde paskamermoord gaat. "Bijna de gerechtelijke dwaling van de eeuw", aldus Smolders. Op 30 november 1984 werd de 21-jarige verkoopster Sandra van Raalten op gruwelijke wijze vermoord in boetiek Manouk in het centrum van Zaandam. Ze werd gevonden in de paskamer achter in de winkel. Twee jaar later werd Rob van Zaane gearresteerd en in eerste instantie tot twaalf jaar cel veroordeeld. Zijn tweede advocaat, Doedens, weet de veroordeling in hoger beroep om te buigen in vrijspraak.

"Bij het lezen van het vonnis viel ik van de ene verbazing in de andere", vertelde Doedens gisteren. "De rechtbank was volledig afgegaan op de bevindingen van een speurhond. Die had bij een sorteerproef mijn cliënt aangewezen als dader. Tijdens de zitting bij het hof heb ik aangetoond dat de begeleider van die hond rare sprongen maakte. Zo vroeg ik hem: Maakt die hond wel eens fouten? Zei die man: Niet tijdens diensturen."

Van twaalf jaar cel naar niets, mooi succesje voor u.

"Ik ben niet zo'n type advocaat die staat te juichen als er een vrijspraak volgt. Ik vind mijn werkzaamheden minimaal. Rechters en officieren van justitie zitten vaak te slapen. In grote zaken pleit ik voor een second opinion door bijvoorbeeld andere politiemensen die fris tegen de zaak aankijken. Kijk, justitie krijgt in veel gevallen van de politie een dossier aangereikt en neemt weinig kritisch over wat daarin staat. Terwijl het bij de politie ontbreekt aan juridische kennis. Een eis is dan snel geformuleerd. Rechters zijn geneigd om een vrij redelijk klinkende argumentatie van de officier over te nemen."

De rechter neemt de eis vaak over. Je zou zeggen: U en uw vakbroeders zijn gemakzuchtig.

"Kennelijk wordt er onvoldoende gewaakt. Je moet er constant bovenop zitten."

In de Puttense moordzaak ving u bot bij uw verzoek om heropening van het onderzoek. Dat terwijl de twee veroordeelde mannen zeggen onschuldig te zijn en hun DNA-profiel niet overeenkomt met dat wat aangetroffen is bij de vermoorde stewardess.

"Klopt. Men vond dat ik met mijn vraag het stelsel van strafrecht doorbrak. Maar ik ga door; ik kan niet zo goed tegen mijn verlies. Het is altijd zo dat als het DNA-profiel niet klopt, je als verdachte onmiddellijk op straat staat. Ik denk er nu over om me rechtstreeks tot het ministerie van Justitie te richten. Op het lichaam van Christel Ambrosius zijn namelijk naast spermasporen ook twee haren gevonden. Ik wil dat het openbaar ministerie de haren aan mij ter beschikking stelt. Als na DNA-onderzoek blijkt dat de haren en het sperma van een en dezelfde persoon zijn, kan de veroordeling feitelijk en juridisch niet."

En als u uw zin niet krijgt?

"Kan ik altijd nog de pers inschakelen. Er zijn een heleboel zaken die ik doe waar geen hond ooit wat van hoort. Als het in het belang van de zaak is, bewandel ik alle wegen die mogelijk zijn. Vlak voor een zitting werd ik eens bij de rechters geroepen om de agenda voor die dag af te stemmen. Zaten die mannen de ochtendkrant te lezen. "Hé Doedens, je staat er ook in", zeiden ze. Als iets in de krant staat, gaan mensen blijkbaar wel reageren. Misschien ben ik in dat opzicht als advocaat wel lui. Maar ik denk ook praktisch."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 3 september 1999

Reformatorisch Dagblad | 22 Pagina's

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 3 september 1999

Reformatorisch Dagblad | 22 Pagina's

PDF Bekijken