Bekijk het origineel

RESOLUTIES VN

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie
Print this document

RESOLUTIES VN

5 minuten leestijd

Resolutie 242 van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties (22 november 1967) volgde op de Zesdaagse Oorlog van juni 1967, waarin Israël de Westelijke Jordaanoever, de Gazastrook, de Golan en de Sinaï bezette. De resolutie roept op tot: Terugtrekking van Israëlische strijdkrachten uit gebieden van conflict. Het beëindigen van de staat van oorlog door alle partijen, erkenning van veiligheid, erkenning van en respect voor de soevereiniteit, territoriale integriteit en politieke onafhankelijkheid van elke staat in het gebied en het recht om in vrede te wonen binnen veilige en erkende grenzen, vrij van bedreigingen en handelingen van strijdkrachten.

Resolutie 338 van de Veiligheidsraad (22 oktober 1973) volgde op het uitbreken van de Jom Kippoeroorlog. De Veiligheidsraad roept de partijen op de gevechten onmiddellijk te staken en vredesonderhandelingen te beginnen met het doel een rechtvaardige en duurzame vrede te bereiken.

Resolutie 242 en 338 dienden als basis voor de vredesonderhandelingen tussen Israël en Egypte en de Palestijnen. Palestijnse partijen

Palestijnse Autoriteit De Palestijnse Nationale Autoriteit bestaat uit de president, Yasser Arafat, het kabinet, dat door de president is benoemd, en de Palestijnse Wetgevende Raad (het parlement). De rechterlijke macht is zwak ontwikkeld.

Palestijnse Bevrijdingsorganisatie De Palestijnse Bevrijdingsorganisatie PLO staat boven de Palestijnse Autoriteit. De voorzitter is Yasser Arafat. Verder heeft de PLO een uitvoerend comité. De Palestijnse Nationale Raad is het parlement van de PLO.

Algemene veiligheidsdienst De Algemene veiligheidsdienst (GSS) werd in mei 1994 officieel opgericht. De GSS, die ook wel simpelweg Palestijnse politie wordt genoemd, heeft tien verschillende afdelingen, waaronder de nationale veiligheidsmacht, de civiele politie, de algemene inlichtingen en de militaire inlichtingen.

Veiligheidsapparaten Buiten de GSS om creëerde Arafat twee andere veiligheidsapparaten, waaronder de speciale veiligheidsmacht en de presidentiële veiligheid. Ook vele Palestijnen buiten de officiële veiligheidsdiensten om dragen wapens. De bekendste militante groep is Tanzim.

Fatah Fatah begon als een guerrillagroep. Fatah is de grootste politieke partij onder de Palestijnen. Officieel is Fatah voor het vredesproces, maar veel Fatah-activisten vinden dat Fatah een militantere houding tegenover Israël moet aannemen.

Tanzim De Tanzim-organisatie is een militante groep binnen Fatah die wordt geleid door Marwan al-Barguti. Tanzim, dat buiten de Palestijnse politieapparaten om opereert, was de afgelopen dagen betrokken bij schietpartijen met Israëlische soldaten. Door hun militante houding hopen de Tanzim-activisten hun positie binnen het Palestijnse leiderschap te vergroten.

Hamas Hamas (islamitische verzetsbeweging) wordt geleid door de in Gaza wonende sjeik Achmed Yassin. Hamas is in Israël vooral berucht vanwege aanslagen door kamikazeterroristen. De beweging heeft de steun uitgebreid door een omvangrijk netwerk van sociale, educatie en medische instellingen op te bouwen. De militaire arm van Hamas heet Izzadin al-Qassem. Arafat neemt een tweeslachtige houding tegenover Hamas aan. Aan de ene kant worden de activisten getolereerd, aan de andere kant wordt er druk op hen uitgeoefend geen terreuraanslagen te plegen. Een andere bekende islamitische groep heet Islamitische Jihad. Hezbollah Ook Hezbollah (partij van Allah) speelt een rol in de huidige crisis. Hezbollah is de sjiitische partij in Libanon. De militaire arm van Hezbollah opereert onafhankelijk van de reguliere strijdkrachten. Hezbollah voerde in Libanon een guerrillaoorlog tegen het Israëlische leger, dat in het zuiden van Libanon een veiligheidszone controleerde. Het leger trok zich in mei terug. Vorige week zaterdag kidnapte Hezbollah drie Israëlische soldaten die op patrouille waren aan de noordgrens.

Hoofdrolspelers

Ehud Barak Premier en leider van de Eén Israël-factie, waarin de Arbeiderspartij de belangrijkste partij is. Hij won mei vorig jaar met een meerderheid van 56 procent de verkiezingen van de toenmalige Likud-leider, Benjamin Netanyahu. Barak werd in 1942 in kibboets Mishmar Hasharon geboren. Hij studeerde onder meer natuurkunde en wiskunde. Hij diende vele jaren in het leger, waar hij in 1991 de hoogste positie bereikte als chef-staf, in de rang van luitenant-generaal. Na het leger maakte hij carrière in de politiek. Hij was Knesset-lid, minister van Binnenlandse Zaken en minister van Buitenlandse Zaken. Barak ging van alle Israëlische premiers het verst in zijn bereidheid concessies te doen aan de Palestijnen.

Yasser Arafat Voorzitter van de Palestijnse Autoriteit en leider van Fatah, de grootste partij onder de Palestijnen. Hij werd in 1929 geboren. Zijn familie komt uit Palestina, maar in zijn jeugd verbleef hij lange tijd in Egypte. Tijdens zijn studie voor ingenieur in Caïro besteedde hij veel tijd en energie aan politieke activiteiten. Aan het einde van de jaren vijftig richtte hij de Fatah-guerrillagroep op. Hij zorgde ervoor dat de Palestijnse kwestie bekend werd in de Arabische wereld en daarbuiten. Zijn Israëlische tegenspelers zeggen dat hij geweld nog steeds als een optie ziet als hij zijn zin niet krijgt. Vele Palestijnen verwijten Arafat dat hij te veel concessies doet aan Israël en dat er onder zijn regime te veel corruptie en schending van mensenrechten bestaat.

Ariël Sharon Sharon nam het leiderschap van Likud over nadat Netanyahu zich na de verkiezingsnederlaag van vorig jaar uit de politiek terugtrok. De in 1928 Kfar Matal geboren Sharon maakte carrière in het leger. Hij was als commandant onder meer verantwoordelijk voor operaties over de grens en tegen Palestijnse commando's in de Gazastrook. In de Jom Kippoeroorlog van 1973 leidde hij een divisie aan het front met Egypte. In 1981 werd hij minister van Defensie, maar hij werd in 1983 gedwongen af te treden vanwege zijn medeverantwoordelijkheid voor de massamoord op Palestijnen in de kampen Sabra en Shatilla in Libanon. Sharon bleef echter in de politiek en werd onder meer minister van Handel en Industrie en Huisvesting. Hij is een havik in de Israëlische politiek.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van zaterdag 14 oktober 2000

Reformatorisch Dagblad | 44 Pagina's

RESOLUTIES VN

Bekijk de hele uitgave van zaterdag 14 oktober 2000

Reformatorisch Dagblad | 44 Pagina's

PDF Bekijken