Digibron cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Digibron te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Digibron.

Bekijk het origineel

De hoge drempel naar de kerk

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie

De hoge drempel naar de kerk

Marco Nas: Gaandeweg ging ik meer van de preek begrijpen

6 minuten leestijd

VEENENDAAL - De drempel van de wereld naar de kerk is heel hoog. Zet dat er maar rustig in. Marco Nas (33) uit Veenendaal weet waar hij over praat. Ooit rooms gedoopt, maar nadien totaal van de kerk afgegroeid, kwam hij uiteindelijk terecht in de Gereformeerde Gemeenten. En de buitenkerkelijken, die nog altijd aan de andere kant van de drempel staan? Marco: "Ik stoor me eraan als kerkmensen vreemd naar hen zitten te kijken als ze een keer in de kerk komen."

In Baarn -"echt een rood dorp in die tijd"- groeide Marco Nas op, in een rooms-katholieke familie. "Oma was trouw rooms, maar in ons gezin werd dat snel minder. Moeder ging wel naar de mis, we zijn thuis ook allemaal gedoopt, maar vader stond op het standpunt dat als de kinderen niet meer naar de kerk wilden, ze dat zelf maar moesten weten."

Marco's beeld van de protestantse kerken bestond uit wat flarden. "Ik kan me nog herinneren dat een vriendje, hij was hervormd, tegen me zei, als ik vloekte: "Joh, je weet niet wat je zegt." En als mensen uit de buurt op zondag met een hoedje op naar de kerk gingen, zeiden we: Die zijn van de zwartekousenkerk. Er werd een beetje lacherig over gedaan. Die wereld stond heel ver van ons af."

Uitgaansleven

Marco volgde de landbouwschool. "Ik kreeg steeds meer schik in het uitgaansleven. Toen ik stage liep bij een boer in Bodegraven gingen we met een groep vrienden vaak stappen."

Daarna volgde een opleiding aan de politieschool. "We zaten daar intern, dus zag je elkaar de hele dag. Er werd veel gepraat, ook over het geloof. Op een gegeven moment wilde ik wel een keer naar de kerk. Een collega nam me toen mee naar de gereformeerde gemeente in Capelle aan den IJssel-Middelwatering. Dat was een heel bijzondere ervaring. Het klinkt misschien apart, maar het was alsof ik thuiskwam. Dit is het, dacht ik. Ik weet nog goed dat ds. Sonnevelt over David en Saul preekte. Dat sprak aan. Nee, het zingen van de psalmen stootte me niet af. Bij ons in Baarn werd veel Latijn gezongen. Dat was veel moeilijker."

Marco ging voortaan regelmatig naar de kerk. "Welk beeld ik van de kerkmensen had? Ik had het idee dat ze allemaal kinderen van God waren. Later kwam ik erachter dat het zo niet ligt. Aan de andere kant denken mensen ook snel te veel van je. Als je vanuit de wereld komt, ben je voor sommigen bijna vanzelf een kind van God. Van zo'n houding heb ik meer last dan gemak gehad. Natuurlijk, het is een wonder dat God me uit de wereld haalde. Maar dat is niet genoeg. Iedereen moet bekeerd worden."

Kerkscheuringen

Na zijn opleiding kreeg de jonge politieagent werk in Gouda. Hij ging wonen in het voor hem bekende Bodegraven. "Maar toen was ik alleen. Mijn oude vrienden konden weinig meer met me beginnen, want ik had een streep onder het verleden gezet."

In de gereformeerde gemeente van Bodegraven betekenden vooral de plaatselijke predikant ds. A. Bac en koster D. Broekhoff veel voor Marco. "Ds. Bac ging op catechisatie heel gewoon met me om. En ook in de pastorie was ik welkom. Bij hem heb ik veel geleerd. Behalve toen hij iets uitlegde over al die kerkscheuringen. Dat snapte ik niet. En het zei me niets. Hoe kun je dat aan een buitenkerkelijke uitleggen? Ik vind het een heel trieste zaak."

Marco vindt het "heel belangrijk" hoe een koster mensen opvangt die voor het eerst in de kerk komen." Maar dan nog kunnen de kerkmensen zelf het een buitenkerkelijke knap moeilijk maken. "Pas kwam er een man met een leren jas en lang haar in de kerk. Ik zag de mensen vreemd naar hem kijken. Daar stoorde ik me verschrikkelijk aan. Ik voel me ook persoonlijk aangevallen. Ja, ho even, dacht ik, ik was er ook zo één! Een vrouw zonder hoed uit de kerk weggestuurd? Is dat echt ergens gebeurd? Dat is erg."

Preek

De drempel van de wereld naar de kerk zal er blijven, denkt Marco. "Het zijn twee verschillende werelden." Daarom heeft het volgens hem weinig zin om die drempel zo laag mogelijk te maken door de moderne cultuur, in de vorm van bijvoorbeeld eigentijdse muziek, in de kerk te halen. Een kortere en populairdere preek waar je in deze tijd regelmatig voor hoort pleiten? "Nee, niet doen."

"Zelf ben ik gaandeweg meer van de preek gaan begrijpen. Veel heb ik ook met mijn schoonmoeder gepraat. In haar leven zag ik in de praktijk wat ik in de Bijbel las. Dat was heel waardevol."

Het taalgebruik van de preek kan de drempel wel hoog maken, denkt Marco. "Pas hoorde ik in een preek de uitdrukking "wonderlijk te moede". Toen heb ik maar aan mijn vrouw gevraagd wat dat betekent. Vooral met doopdiensten weet je dat er mensen kunnen komen die anders nooit naar de kerk gaan. Ik ben blij als de dominee daarop let."

Marco geeft in de Veenendaalse gemeente inmiddels leiding aan een jeugdvereniging. "Gelukkig zijn er veel jongeren die positief tegenover de kerk staan. Maar voor anderen lijkt het een last te zijn. Dan denk ik: Jullie beseffen niet half hoe bevoorrecht je bent dat je van jongs af naar de kerk bent gegaan. Soms krijg ik de vraag: Mis je de tv nu niet? Nee, zeg ik dan, ik heb talloze films en sportwedstrijden gekeken, ik ben juist blij dat ik er van af ben."

Niet schamen

Op zijn werk praat Marco met collega's regelmatig over geloofszaken. "Waarom niet? Zij beginnen over voetbal, dan mag ik toch over de Bijbel beginnen? Ik vind het jammer als jongeren zich voor hun overtuiging schamen. Meestal is dat ook niet nodig. Je krijgt al wel snel te horen: Fijn voor jou dat je gelooft, ik houd het bij het mijne en dat moet je accepteren."

Toch vindt Marco het belangrijk dat de kerk open blijft staan voor niet-christenen. Aan het groene lampje in de kerk kan hij maar moeilijk wennen. "Mensen mogen dus niet zomaar naar binnen? Dat is vreemd, dat zie je nergens. In een vliegtuig misschien, waar je een stoel reserveert. Gelukkig is het bordje in de hal bij ons in Veenendaal vrij mild. De koster wil u een plaats wijzen, staat erop. Maar zo'n groen lampje, nee, dat stuit me tegen de borst. Zo gemakkelijk ontstaat het idee dat we het als kerkelijke gemeente goed met elkaar hebben. Liever geen vreemde mensen van buitenaf. Laten we als kerk juist gastvrij zijn en warmte uitstralen. Juist in deze tijd trek je daarmee mensen aan."

Het interkerkelijke Belmontberaad, dat een "positieve bijdrage wil leveren aan de vragen van onze tijd", belegt volgende week donderdag en vrijdag in Dalfsen opnieuw een conferentie. Als voorzet plaatsen we drie artikelen rond het thema van de conferentie: "Aan de andere kant... nieuwe gelovigen over de kloof". Vandaag deel 1, dinsdag deel 2.

Dit artikel werd u aangeboden door: Reformatorisch Dagblad

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van donderdag 29 maart 2001

Reformatorisch Dagblad | 24 Pagina's

De hoge drempel naar de kerk

Bekijk de hele uitgave van donderdag 29 maart 2001

Reformatorisch Dagblad | 24 Pagina's

PDF Bekijken