Digibron cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Digibron te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Digibron.

Bekijk het origineel

Een rondje wandelen met een lama

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie
Print this document

Een rondje wandelen met een lama

Miranda: Als Cock spuugt ben je niet blij, hij geeft dan een enorme rochel

5 minuten leestijd

De zestienjarige Miranda van Pelt uit de Ridderkerkse wijk Rijsoord was maar wat blij toen haar ouders zeven jaar geleden een lama kochten. Sindsdien is ze niet meer bij het dier weg te slaan. Regelmatig gaat Miranda met Cock, zo heet hij, op stap. Dan trekken de twee veel bekijks: "Mensen kijken op zich al vreemd als ze een lama in de wei zien, laat staan als er iemand mee wandelt."

Het feest was compleet toen de ouders van Miranda na de lama nog twee alpaca's en drie wallaby's aanschaften. "We hadden al een heleboel dieren, maar dit was weer eens wat anders", zegt Miranda nuchter.

Voordat de lama's en kangoeroes kwamen, liepen rondom de woning van de familie Van Pelt al paarden, pony's en geiten. Honden en katten zorgen binnenshuis voor gezelligheid. Een echte beestenboel dus, precies waar Miranda van houdt. "Ik ben met dieren opgegroeid, mijn ouders hadden al een pony toen ik nog maar net geboren was. Eenmaal oud genoeg begon ik het dier te voeren en te poetsen. Lama's had ik toen nog niet zo vaak gezien, alleen in de dierentuin natuurlijk."

De moeder van Miranda vertelt hoe de liefde voor lama's begon. "We logeerden in België bij kennissen en die hadden ongeveer zeventig lama's. Die van ons was eigenlijk bestemd voor iemand anders, maar die meneer zag ervan af. Mijn man bood aan het dier tijdelijk bij ons onder te brengen. Dat beviel zo goed dat Cock hier is gebleven."

Met de fles

Een aantal jaar nadat Cock bij de familie Van Pelt thuiskwam, kocht het gezin twee alpaca's, een kleinere soort lama. Beide alpaca's waren nog heel jong toen ze naar Rijsoord kwamen. "We hebben ze met de fles groot gebracht", zegt Miranda trots. Ook haar moeder was meteen gek op Punky (hengst) en Biba (merrie). "Ik was meteen smoorverliefd op dat kleine mannetje", zegt ze.

De lama's dartelen vrolijk tussen de paarden en pony's op een stukje weiland. De drie wallaby's, een klein formaat kangoeroe, kocht de familie via een advertentie van particulieren in Nederland. De buideldieren staan op een apart stukje grond aan de andere kant van het huis. Miranda: "De kangoeroes willen niet bij de lama's, dat vinden ze eng. Toen ik het een keer probeerde, renden de dieren in paniek weg.

Het zijn echt stressbeesten. Als er mensen aan het hek staan, blijven ze altijd op een afstandje. Oorspronkelijk zijn ze geen mensen gewend."

Bekijks

Miranda verzorgt de dieren samen met haar moeder en oudere zusje. Miranda zelf neemt het leeuwendeel voor haar rekening. Volgens haar hebben lama's en kangoeroes geen speciaal menu nodig. "In de zomer eten ze gras, in de winter voer ik ze kuilgras, een soort hooi. Daarbij eten ze paardenbrokken en soms brood, peren of appels. De kangoeroes krijgen ook wilgentakken."

Zowel de lama's als de buideldieren staan in de wei langs een dijk. Omdat ze zeldzaam zijn, trekken ze veel bekijks. "Vooral in het weekend hoor je vaak gepiep van banden, regelmatig ontstaan er verkeersopstoppingen", zegt mevrouw Van Pelt. "Fietsers en automobilisten rijden meestal terug. Soms stappen hele gezinnen uit de auto en nemen foto's. Er is wel eens een koper geweest voor de dieren, maar daar beginnen we natuurlijk niet aan. Het zijn voor ons net huisdieren, je raakt eraan gehecht."

Lastdier

De wallaby's komen oorspronkelijk uit Australië en leven daar in de wilde natuur, ver van de mensen. De lama's komen voornamelijk in Peru voor, in Zuid-Amerika, waar ze vaak als lastdier worden gebruikt. Ook worden er racewedstrijden mee gehouden. Volgens Miranda zijn lama's minder schuw dan kangoeroes. "Biba is heel aanhankelijk en zoent iedereen die de wei in komt, terwijl Punky, het mannetje, juist zeer dominant is.

Ik word daar wel eens niet goed van. Dan blijft hij bijvoorbeeld ijskoud voor de deuropening staan als ik een van de paarden naar binnen breng. Ik moet hem dan opzij duwen. Je merkt daardoor dat dieren een eigen karakter hebben, en dat is leuk. De wallaby's laten zich niet zo makkelijk aaien."

Regelmatig gaat Miranda met Cock, de grootste lama, wandelen. Ze doet hem dan een halsband om en met de lama aan de riem loopt ze het fietspad langs de rijksweg af. Veel personen kijken dan om. "Mensen kijken op zich al vreemd als ze een lama in de wei zien, laat staan als er iemand mee wandelt."

Klein koppie

De twee alpaca's krijgen voorlopig nog geen jong, hoewel de familie Van Pelt dat vurig hoopt. De wallaby's hebben echter al gepaard. "Van de bevalling zie je niet veel", zegt Miranda. "Maar toen het kleintje pas geboren was, zag je iedere keer zijn koppie uit het hok steken. Je zag hem groeien en het was heel leuk om te zien hoe hij om zijn moeder heen liep te springen."

Volgens mevrouw Van Pelt zijn er in Nederland niet veel mensen die lama's houden. Voor de schaapscheerders was het dan ook een ongewone klus om de dieren van hun vacht te ontdoen. "Ze worden eenmaal per twee jaar geschoren en dat levert volle zakken met wol op. De schaapscheerders hadden hun fototoestel meegenomen en schoten een rolletje vol", zegt ze.

Spugen

Lama's staan erom bekend dat ze wel eens spugen. Mevrouw Van Pelt: "Dat is altijd het eerste wat mensen ons vragen. Maar een lama spuugt alleen als hij zich bedreigd voelt. Net als een paard dat trapt of een hond die bijt. Onze lama's spugen wel naar elkaar als ze ruzie hebben."

Miranda: "Laatst vertelde een jongen dat ook hij was bespuwd. Maar ja, die stond met een groepje te klieren. Als ze eenmaal naar je spugen ben je niet blij, het is namelijk een gigantische rochel."

Tegen Miranda zijn de dieren poeslief. De liefde voor dieren is bij haar zo sterk dat ze later dierenarts wil worden. "Ik wil gewoon iets voor dieren betekenen. Als ze pijn hebben wil ik ze het liefst beter maken."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van Saturday 8 September 2001

Reformatorisch Dagblad | 44 Pagina's

Een rondje wandelen met een lama

Bekijk de hele uitgave van Saturday 8 September 2001

Reformatorisch Dagblad | 44 Pagina's

PDF Bekijken