Digibron cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Digibron te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Digibron.

Bekijk het origineel

Thuisblijfmoeder zoekt erkenning

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie
Print this document

Thuisblijfmoeder zoekt erkenning

"Ik doe heel belangrijk werk; ik zorg dat mijn kinderen evenwichtig opgroeien"

7 minuten leestijd

"Werk je ook?" vragen andere vrouwen vaak aan haar. Natuurlijk werkt Nicole Orriëns, moeder van vier kleine kinderen. Maar niet buitenshuis. Ze zorgt fulltime voor haar gezin. Daar kiest ze bewust voor, ook al is ze doctorandus in de psychologie. Nicole ontmoet veel onbegrip. Daarom startte ze een website op internet voor thuisblijfmoeders. "Wat ik zwaar vind aan het thuisblijfmoederschap, is het gebrek aan erkenning."

Na haar universitaire studie in Utrecht zocht Nicole, net als haar medestudenten, een baan. Dat lukte niet erg. De ene na de andere sollicitatie flopte. Nicole maakte van de nood een deugd en besloot aan een andere wens, een gezin stichten, voorrang te geven. "Ik heb altijd graag veel kinderen gewild."

Nicole trouwde en kreeg in korte tijd twee jongens en twee meisjes. "Wat een luxe, hè?" De oudste, Maartje, is zes. De jongste, Ot, telt vier maanden. Studiegenoten verklaarden Nicole voor gek. "Ze zeiden: Joh, zonde van je opleiding. Jammer hoor." Nicole heeft zelf nog geen seconde spijt van haar beslissing gehad. "Ik wil er gewoon helemaal voor de kinderen zijn."

Dat haar studie weggegooid is, bestrijdt de 31-jarige Doetinchemse moeder. "Psychologie vormt jezelf, maar is ook waardevol in de opvoeding. Je herkent bepaalde dingen bij je kinderen vanuit de literatuur. Bijvoorbeeld tekeningen die ze maken en gesprekjes die ze voeren. Daar kan ik precies van zeggen: Dat hoort bij die fase in hun ontwikkeling."

Veel vrouwen beschouwen een carrière buitenshuis als het summum, merkt Nicole. "Ze kijken meewarig naar moeders, zoals ik, die bewust afzien van een betaalde baan. Maar ze hebben een verkeerd beeld van het moederschap. Alsof je dan de hele dag thuis op de bank zit te niksen. Iedereen zegt ook: Je zít thuis. Dat is opvallend."

Doorgeschoten

Nog niet eens zo lang geleden was het vanzelfsprekend dat de vader buiten de deur werkte en de moeder voor de kinderen zorgde. Nicole vindt het prima dat dit automatisme voorbij is. "De emancipatie van de vrouw is heel goed geweest, maar in mijn ogen wel een beetje te ver doorgeschoten. We zijn nu bij het idee aangekomen dat het zorgen voor kinderen iets van mindere waarde is, maar dat is natuurlijk absoluut niet zo. Ik vind de opvoeding van mijn kinderen zo belangrijk, dat ik die niet wil uitbesteden."

Met vier kinderen is Nicole de hele dag druk. Ze bekent eerlijk dat ze het huishouden -stoffen, zuigen, bedden opmaken- "niks aan" vindt. "Maar", voegt ze eraan toe, "ik ben niet alleen druk met het huishouden, ook met de kinderen, juist omdat ik er voor hen wil zijn."

Naast haar gezin heeft Nicole een aantal dingen voor zichzelf. "Sinds een jaar geef ik aan echtparen de cursus "Samen bevallen". Dat doe ik hier thuis, op maandagavond. Mijn man past dan op de kinderen. Verder ben ik een praatgroepje gestart met moeders uit de straat. We komen één keer per twee weken bij elkaar. We hebben het dan over dingen waar we tegenaan lopen in de opvoeding, maar ook over iets banaals als: Waar zijn de schoenen het goedkoopst?"

Bespreekbaar

Begin dit jaar kwam er een activiteit bij. Nicole: "Ik ben een website gestart voor thuisblijfmoeders, uit behoefte aan contact met lotgenoten. Ik had deskundige hulp bij de hand, want mijn man heeft een bedrijfje voor de import van software." Nicole kreeg tot nu toe zo'n honderd reacties binnen, vrijwel zonder uitzondering van vrouwen die net als zij bewust kiezen voor het fulltime moederschap. "Door ervaringen uit te wisselen, vind je erkenning en herkenning bij elkaar."

Ook moeders die er juist voor kiezen parttime buiten de deur te werken, nodigt Nicole uit te reageren. "Ik wil niet bij voorbaat zeggen: Het een is goed, het ander slecht. Bij de Nederlandse nieuwsgroepen op internet waar ik lid van ben, is het wel of niet werken door vrouwen buitenshuis een verboden onderwerp. Vrouwen vlogen elkaar al mailend in de haren. Dat wil ik niet. Het onderwerp moet wat mij betreft bespreekbaar blijven."

Zonder haar nevenactiviteiten zou Nicole het leven thuis toch een beetje saai vinden. "Ik heb een intellectuele stimulans nodig. Als ik de kinderen 's ochtends naar school heb gebracht en ik rijd naar huis, dan zie ik soms op tegen het werk dat wacht. Dan ga ik op de bank zitten en kijk om me heen: Wat zal ik gaan doen? Toen ik nog studeerde, werden mijn dagen bepaald door de colleges die ik volgde. Als thuisblijfmoeder moet ik mijn dagen zelf invullen. Het heeft een paar jaar geduurd voordat ik m'n draai had gevonden."

De afgelopen zomervakantie vond Nicole pittig. "Mijn man is pas gestart met z'n bedrijfje en moet daar op dit moment ontzettend veel tijd insteken. Hij kon geen vrij nemen. Daarom moest ik zes weken alleen met de kinderen optrekken. Nu er twee van de vier weer naar school gaan, heb ik het wat rustiger."

Oppassen

De zorg voor kinderen wordt ondergewaardeerd in Nederland, vindt Nicole. "Ook de regering maakt zich daar schuldig aan. Die is te veel gefocust op arbeid. Vrouwen worden sterk gestimuleerd betaald werk te gaan doen, maar al die kinderen dan? Waar moeten die heen? Naar crèches, zeggen ze. Maar krijgen ze daar de aandacht die ze nodig hebben? Ik geloof er niets van; de groepen zijn te groot."

Het veelvuldig laten oppassen van opa en oma vindt Nicole ook geen oplossing. "Ik surfde laatst op een website voor senioren. Daar schreef een oma dat ze nachtmerries kreeg van het oppassen. Ze had het gevoel dat ze voor de tweede keer kinderen moest opvoeden: eerst haar eigen kinderen, nu haar kleinkinderen. Ik hoef ook niet om de haverklap bij m'n moeder aan te kloppen. In bijzondere gevallen wil ze altijd oppassen, maar ze zegt: Ik heb mijn tijd gehad. En terecht. Het zijn mijn kinderen, dus ik ben verantwoordelijk voor hen."

Het argument dat er een groot personeelstekort is in vrijwel alle sectoren op de arbeidsmarkt en vrouwen daarom aan de slag moeten, bezorgt Nicole geen schuldgevoel. "Ik vind dat ik heel belangrijk werk doe. Ik zorg ervoor dat mijn kinderen evenwichtig opgroeien."

Nicole wil ouders die beiden buiten de deur werken, niet veroordelen, maar zelf zal ze er nooit voor kiezen zolang haar kinderen klein zijn. "Ze komen dan echt aandacht tekort. Sommige ouders proberen dat te compenseren met het zogeheten kwaliteitsuurtje: 's avonds van zeven tot acht allebei heel intensief met je kinderen bezig zijn. Dat lijkt leuk, maar aandacht voor je kinderen kun je niet programmeren. Op zo'n moment zul je net zien dat je kinderen even geen boodschap aan je hebben. Je moet er gewoon de hele dag voor hen zijn."

Uitkijken

Nicoles keus voor het thuisblijfmoederschap heeft financiële gevolgen. Haar man moet alleen de kost verdienen. "Een tweede inkomen zou best welkom zijn, zeker omdat het bedrijfje van mijn man nog niet genoeg oplevert. We moeten echt uitkijken met ons geld. Aan de andere kant moet ik zeggen dat je je materiële neigingen wel verliest. Je behoefte om te kopen neemt vanzelf af. En we talen niet naar twee auto's of dure vakanties."

Dat neemt niet weg dat de overheid gezinnen met kinderen best wat meer geld mag geven, zeker als de vader als enige een inkomen heeft, vindt Nicole. "De kinderbijslag moet absoluut omhoog; die is niet toereikend."

Sommigen pleiten voor een moeder-CAO. Er is zelfs een vakbond voor dat doel opgericht. Die zegt: Het moederschap is een fulltime baan; daar hoort dus een salaris bij. De bond denkt aan 2500 gulden netto per maand, plus het recht op pensioen, WAO, VUT en WW. Nicole twijfelt of dit de oplossing is. "Een CAO betekent weliswaar erkenning van het thuisblijfmoederschap, maar er zitten veel haken en ogen aan. Wat doe je als alle kinderen op school zitten? Krijgt de moeder dan minder salaris? En loop je niet het risico van staatsbemoeienis met de opvoeding? Het is wel geld van de overheid."

Ook al vinden andere vrouwen Nicole een echte huismus, zelf is ze het daar absoluut niet mee eens. "Ik heb een goed evenwicht gevonden tussen het moederschap en mijn persoonlijke ontwikkeling."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 14 september 2001

Reformatorisch Dagblad | 22 Pagina's

Thuisblijfmoeder zoekt erkenning

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 14 september 2001

Reformatorisch Dagblad | 22 Pagina's

PDF Bekijken