Digibron cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Digibron te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Digibron.

Bekijk het origineel

Eindeloze belofte

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie

Eindeloze belofte

4 minuten leestijd

Geld lenen en het nooit meer terugkrijgen. Daar trapt toch niemand in. Als het aan de banken ligt wel. Nu de aandelenmarkten verbleken en de beleggers minder risico willen lopen, komen de financiële instellingen met een nieuw product: de zogenaamde eeuwigdurende obligatie.

Eind vorige maand kondigde ING de uitgifte van een eeuwigdurende achtergestelde lening aan. De bankverzekeraar zei te mikken op beleggers die een goed rendement zoeken bij een relatief laag risico. De stukken bieden met hun vaste rente de eigenaar de zekerheid van de obligatie. Die rente zal zo tussen de 6,25 en 6,5 procent liggen.

De bank is niet de eerste die met een zogenoemde perpetual komt. De eeuwigdurende obligatie is sinds begin dit jaar aan een gestage opmars bezig. ABN Amro, Fortis, Wolters Kluwer en Aegon hebben met deze obligaties hun schuldenlast aanzienlijk verlicht. Omdat de obligatie achtergesteld is en in principe niet wordt afgelost, vormt zij een deel van het eigen vermogen van een onderneming. Het lijkt daarom veel op een aandeel. Om de kleine beleggers voor zich te winnen, gaf ING relatief kleine coupures van 100 euro uit. Ook bij de andere emissies was er sprake van dit soort hapklare brokken.

Perpetual

Waarom doen de financiële instellingen en bedrijven dit? Simpelweg om geld binnen te halen. De bank die de emissie voor een bedrijf begeleidt, krijgt daarvoor provisie. Nu de aandelenuitgiftes bijna tot stilstand zijn gekomen, vormt de perpetual een welkome inkomstenbron. Het bedrijf dat de lening plaatst, mag de obligatierente aftrekken van de bedrijfslasten, terwijl het dividend op aandelen van de winst afgaat.

Voor de particulier lijkt de eeuwigdurende obligatie heel aantrekkelijk. Er is weinig risico en de rente, die varieert tussen de 6 en bijna 7 procent, is flink hoger dan die op een spaarbankboekje. Met het nieuwe belastingstelsel is het voor de particulier dubbel genieten. De fiscus gaat ervan uit dat iedere belastingplichtige minimaal 4 procent rendement op zijn vermogen haalt. Wie ver daarboven scoort, houdt meer over.

Schaduwzijde

Zoals alles heeft ook de perpetual een schaduwzijde. De particuliere belegger moet zich niet laten verblinden door de hoge rente. Hij levert zich door de obligaties over aan de grillen van een onderneming. Die bepaalt immers het moment waarop terugbetaald wordt. Als dat al gebeurt, want zolang het bedrijf tevreden is over de voorwaarden, gebeurt er niets.

Als rente en inflatie flink oplopen, wordt de belegger met een eindeloze belofte opgescheept. Hij krijgt dan jaar op jaar de rente, maar zijn inleg houdt de onderneming. Is de rente gedaald dan zal de schuld snel worden afgelost. Bij een obligatie met een beperkte looptijd kan dit ook gebeuren, maar dan zijn de financiële gevolgen veel beter te overzien.

Nu zullen financiële instellingen als ING tegenwerpen dat de belegger zijn obligatie altijd via de beurs kan verkopen. Inderdaad krijgen de perpetuals een beursnotering. Stijgt de rente, dan zal de koers onder de uitgiftekoers dalen. Door die notering zit de belegger er niet voor altijd aan vast, maar kan hij via de beurs verkopen met winst of verlies.

Betrekkelijk

Het begrip eeuwigdurend blijkt bij nader inzien ook betrekkelijk te zijn. In het geval van ING behoudt de bank-verzekeraar zich het recht voor vanaf het vijfde jaar bij iedere rentebetaling de lening tegen 100 procent af te lossen. Vervroegde aflossing is altijd in het nadeel van de particuliere belegger. Hij kan proberen zijn obligaties via de beurs te verkopen, maar moet daarvoor wel een koper vinden. Die kopers zijn de grote professionele beleggers die weten dat hun een vervroegde aflossing boven het hoofd hangt, wat de koers drukt.

Het is dan ook niet verwonderlijk dat de professionele beleggers niet en masse inschrijven op de emissies voor perpetuals. Zij vinden de voorwaarden niet goed genoeg. Ze willen betere. Daarnaast geven ze de zeggenschap over hun eigen geld niet graag uit handen. Hun geld lenen ze met liefde uit, maar dan op hun condities.

Voor de kleine belegger is een dergelijk eisenpakket niet weggelegd. Hij moet zich terdege achter de oren krabben of de eeuwigdurende obligaties wel iets voor hem zijn. Snel instappen omdat de bank zegt dat er veel belangstelling voor de emissie is, is onnodig. Nu de obligaties een beursnotering krijgen, kunnen ze altijd nog gekocht worden. Misschien wel tegen een lagere dan de uitgiftekoers.

Dit artikel werd u aangeboden door: Reformatorisch Dagblad

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van zaterdag 22 september 2001

Reformatorisch Dagblad | 43 Pagina's

Eindeloze belofte

Bekijk de hele uitgave van zaterdag 22 september 2001

Reformatorisch Dagblad | 43 Pagina's

PDF Bekijken