Bekijk het origineel

Dorothy Kelly redde levens bij brandende Boeing

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie
Print this document

Dorothy Kelly redde levens bij brandende Boeing

7 minuten leestijd

Had ze alles vooraf geweten, dan was ze zeker niet ingestapt. Maar op 27 maart 1977 heeft stewardess Dorothy Kelly wel zin in een vluchtje naar Las Palmas. Zo'n lange reis levert haar een aardige cent op en dat kan ze net goed gebruiken. Dat de charter met bejaarde vakantiegangers zal uitdraaien op de grootste luchtramp uit de geschiedenis kan ze niet bevroeden. Aan het woord: een van de weinige overlevenden van de vliegramp op Tenerife.

Het is misschien wel omdat ze goed Frans spreekt dat Dorothy Kelly de ramp op Tenerife nog kan navertellen. Even voordat de Clipper Victor, een Boeing 747 van Pan American Airlines, in de avond van 26 maart 1977 vertrekt uit New York, schiet een collega haar aan. "Vind je het erg om in de eersteklas te werken vandaag? Ik ben niet zo zeker van mijn Franse accent tussen al deze mensen." Voor Dorothy is dat geen probleem. Ze woonde ruim een jaar in Genève en kreeg daar het Frans voldoende onder de knie. Als een half etmaal later een Boeing 747 van de KLM op het PanAm-toestel botst, zit Dorothy in het gedeelte van het toestel waar relatief gezien weinig slachtoffers vallen. Zou ze op dat moment achter in het vliegtuig gestaan hebben, dan had ook zij de luchtramp wellicht niet overleefd.

Het is een drukke vlucht. De dertien stewardessen van de Clipper Victor lopen zich werkelijk de benen uit het lijf om de 380 passagiers van een natje en droogje te voorzien. Helemaal als blijkt dat het toestel een ongeplande tussenlanding moet maken. Reden: een bom die afgaat op het vliegveld van Las Palmas. Daardoor blijft de luchthaven enkele uren dicht en moeten de Amerikanen uitwijken naar het naburige Tenerife. De passagiers zitten vol vragen over wat er aan de hand is. Als het toestel op de grond staat op de luchthaven van het eiland Tenerife neemt de spanning verder toe. Zeker als blijkt dat het wachten langer duurt dan voorzien.

Aan het einde van de middag op 27 maart krijgt de bemanning van de Boeing toestemming om te vertrekken. Gezagvoerder Victor Grubbs start de motoren en taxiet langzaam richting de startbaan. Enkele minuten eerder is een Boeing 747 van de KLM hem voorgegaan. Grubbs heeft de instructie bij afrit 3 de baan te verlaten, zodat het Nederlandse toestel kan opstijgen. Door de snel opkomende mist ziet de PanAm-bemanning echter die afslag over het hoofd. Op dat moment is de KLM-jumbo al begonnen aan de start.

Terwijl de Nederlandse Boeing met een snelheid van 250 kilometer per uur over de startbaan raast, staat Dorothy Kelly voor in de cabine van het PanAm-vliegtuig. In een interview met de Amerikaanse schrijfster Valerie Lester zegt ze daarover: "Op dat moment stond ik samen met een collega bij de rechtervoordeur. Ik herinner me geen explosie, alleen dat er allerlei dingen door de lucht vlogen. Niets leek meer zoals het even daarvoor nog was. Ik dacht dat er een bom was afgegaan, omdat we daar altijd rekening mee hielden, en ging zoeken naar een zuurstoffles om in de rook te kunnen rondlopen." Even na de klap wordt het stil. "Ik was me bewust van vuur, maar niet van de enorme brand die om ons heen woedde."

Het duurt even voor Kelly zich realiseert dat ze iets moet doen. Ze verkeert op dat moment in een lastige positie: via een gat in de vloer is ze in het vrachtruim beland. Met gebruik van al haar krachten weet ze zichzelf weer op te trekken naar de passagierscabine - of wat daar nog van over is. "Ik verloor mijn schoenen. Alles was onherkenbaar verwrongen, uit het lood, verward. Ik voelde me alsof ik was ontwaakt in een film."

Eenmaal boven weet ze wat haar te doen staat. Met haar anders zo zachte stem schreeuwt ze het uit: "We moeten hier uit, we moeten springen, we moeten gaan." Zelf gaat ze door een gat in de romp naar buiten. Tijd om zich erover te verwonderen dat ze alleen al die supersprong van een meter of 8, 9 overleeft, is er niet. Ze begint te rennen. Als ze beseft dat haar verwondingen wel meevallen, keert ze terug naar het hevig brandende toestel. "Ik wist wat ik moest doen. Ik begon mensen weg te trekken bij het vliegtuig. () Er was overal vuur en explosies deden continu metaaldeeltjes door de lucht vliegen. Ik denk dat het op dat moment was dat ik iets wits onder het toestel zag. () Opeens realiseerde ik me dat het een van de vliegers was. Ik schreeuwde: "Kun je lopen?" Hij riep alleen maar: "Nee." Toen herkende ik gezagvoerder Grubbs. () Ik draaide hem om, greep hem onder zijn armen en rende achteruit met hem. We waren nog maar net weg toen een van de motoren explodeerde en witheet metaal over ons heen vloog. We wisten het te ontwijken en waren spoedig op veilige afstand. Een aantal seconden later begon het voorste deel van het vliegtuig omhoog te komen, om even later om te vallen."

Als de eerste ambulances arriveren dwingt een onbekende Dorothy zeer tegen haar zin in een auto te gaan zitten. Als ze vervolgens copiloot Bob Bragg terug ziet rennen naar het toestel bedenkt ze zich geen moment en gaat achter hem aan. Bij het vliegtuig aangekomen zien ze dat er geen passagiers meer naar buiten komen. "Dat was verschrikkelijk. De overgebleven mensen konden simpelweg niet ontsnappen en wij konden ze niet bereiken. Je kon ze zien achter de ramen terwijl ze verbrandden. Het was het meest afschuwelijke, afschuwelijke deel van het hele gebeuren. Ik herinner me het gillen en het zien van deze mensen. En dat je op zo'n moment niets kunt doen."

Dorothy Kelly wordt samen met een zwaargewond slachtoffer naar het ziekenhuis gereden. Daar aangekomen, merkt ze dat de chaos compleet is. Het duurt niet lang of ze staat een arts te assisteren bij de verzorging van een aantal compleet verbrande slachtoffers. Ze volgt zijn instructies op en begint de verbrande huid te verwijderen. "Ik voelde me goed tot we bij de nagels kwamen. Ik kon de huid daar niet overheen trekken en we moesten het afknippen. Voor mij was het een walgelijk iets, maar voor hem alleen maar de juiste procedure." Andere zwaargewonden voorziet ze van een label met hun naam erop. Volgens het ziekenhuispersoneel vergemakkelijkt dat de identificatie straks. Want dat velen snel zullen sterven staat vast.

Pas bij het bevestigen van de labels merkt Kelly dat haar arm niet in orde is. Ze gaat zitten en ziet dat er een bot uitsteekt. "Ik riep: Dus daarom doet het zo'n pijn." De volgende dag kijkt ze in de spiegel en herkent ze zichzelf niet meer. Weg is haar gladde huid en de gebruikelijke roze en witte huidskleur. In plaats daarvan ziet ze een gezicht met blauwe en paarse butsen, alsof ze zojuist uit de ring komt bij een bokswedstrijd. Als ze enkele dagen later het ziekenhuis verlaat, cirkelen verslaggevers om haar en haar collega's heen als vliegen om de strooppot. "Het ging non-stop door. Ik herinner me dat we er één keer aan ontsnapten. We zijn toen gaan wandelen in een park. Dat moment staat me nog helder voor ogen. We waren even weg uit de aandacht."

Terug in Amerika ontvangt Kelly een medaille voor haar koelbloedig optreden. Zelf heeft ze tijd nodig om het leven van alle dag weer op te pikken. Het duur achttien maanden voor ze weer aan het werk gaat. Tot 1991, het jaar waarin PanAm failliet gaat, blijft ze werken als stewardess. Dorothy Kelly pakt haar oude liefde weer op: ze verdiept zich opnieuw in de kunstwereld, waarin ze voor haar carrière als stewardess ook al werkte.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van zaterdag 23 maart 2002

Reformatorisch Dagblad | 44 Pagina's

Dorothy Kelly redde levens bij brandende Boeing

Bekijk de hele uitgave van zaterdag 23 maart 2002

Reformatorisch Dagblad | 44 Pagina's

PDF Bekijken