Digibron cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Digibron te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Digibron.

Bekijk het origineel

De internationale boemel naar Montreal

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie
Print this document

De internationale boemel naar Montreal

7 minuten leestijd

"Men neemt er de tijd, men praat er met elkaar, terwijl men bij ons in New York alleen maar haast heeft", zegt Maude Crusting. Met haar man Brian heeft ze een paar dagen in Montreal doorgebracht. Beiden viel het geweldige verschil in sfeer op tussen Canada en hun eigen woonplaats, waar volgens hen alleen maar wordt gepraat, gedacht en gedroomd over dat ene, allesoverheersende onderwerp, geld.

Het oudere echtpaar is in gesprek geraakt met Catherine Collins, die onderweg is met haar eenjarig zoontje Stephen. De jonge moeder was voor een uitgebreid familiebezoek in Joliette, niet ver van Montreal, waar haar zuster trouwde. "Mijn man had geen tijd om zolang weg te blijven uit New York. Hij kwam de dag voor het huwelijk naar Montreal gevlogen en vloog twee dagen later weer terug. Ik geeft de voorkeur aan de trein; dan acclimatiseer ik beter", zo meent Catherine. Zij is Canadese en woont met man en zoon in New York.

Na de septemberaanslagen hebben zij even overwogen New York te verlaten en terug te keren naar Catherines geboortestreek, de Franstalige Canadese provincie Québec. "Uiteindelijk hebben wij besloten toch in New York te blijven, ondanks het risico van mogelijk nieuwe aanslagen. M'n man spreekt en verstaat wel Frans, maar hij is niet tweetalig, zoals ik. Hij zou in Canada helemaal opnieuw moeten beginnen en daar schrok hij toch voor terug", aldus de Canadese. Het gesprek tussen de Crustings en Catherine gaat zo nog een tijdlang door, voedsel gevend aan de vraag of er werkelijk zo'n groot verschil is tussen New York en Montreal.

Tempo

Reizen per trein van New York naar Montreal en terug is in ieder geval een gemoedelijke onderneming. Verwacht niet dat de Adirondack-trein de 400 mijl (645 kilometer) tussen beide steden in hetzelfde tempo overbrugt zoals wij in Europa nu gewend zijn van de TGV. Allesbehalve zeg. Deze internationale trein vertrekt te laat, lijkt als een échte boemel overal te stoppen en komt met nog meer vertraging aan dan bij het vertrek.

Men moet ten minste tien uur rekenen voor de afstand, daarbij inbegrepen uiteraard de grenscontrole. Een controle waarbij overigens niemand enige belangstelling toonde voor onze bagage, de Canadese douaniers niet en hun Amerikaanse collega's evenmin. Men was aan beide zijden van de grens alleen in papieren geïnteresseerd. "Wat komt u hier doen? Waar logeert u?" New York en Montreal vertonen overeenkomsten. Beide steden zijn rond een eiland geconcentreerd. Manhattan wat betreft New York met de Hudsonrivier aan de oostkant en de East River aan de westelijke zijde. Het eiland Montreal ligt in de St.-Lawrencerivier.

Eilanden dus met tal van bruggen en uiteraard ruimteproblemen. In New York heeft men de oplossing gezocht in hoogbouw. Montreal breidde gewoon buiten het centrale eiland uit. Dat is een opvallend verschil wanneer men vanuit New York in Montreal arriveert: de bescheiden skyline van een stad waarin oudere architectuur nog niet is vervangen door de pompeuze torens van staal en glas die New York domineren. Ofschoon de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat deze bouwwerken ook in Montreal steeds dominanter worden.

Amerikanen die horen dat je de trein pakt naar Montreal, benijden je. "O, wat heerlijk. Montreal is net Europa", verzuchtte een kennis. Dat mag voor New Yorkers misschien zo lijken, maar de tweede stad van Canada haalt het toch niet bij tal van Europese steden waar je eenvoudig de geschiedenis induikt. Montreal is voor Europese begrippen jong, namelijk gesticht in 1642. Niet lang dus nadat de VOC in 1625 de handelspost Nieuw-Amsterdam stichtte, dat later New York zou worden. Handel was het belangrijkste doel voor de creatie van beide vestigingen. Met de Fransen dominant in wat later Montreal zou worden en de Britten in New York vanaf 1664, nadat Peter Stuyvesant het gezag aan de Britten overdroeg.

Franse fleur

Montreal is beduidend kleinschaliger dan New York en dat maakt de stad gezelliger. Met een bevolking bovendien die in gedrag en kleding Franse fleur vertoont, een zekere elegantie die men in New York zelden ziet. Het is er goed toeven als je Frans spreekt, ofschoon de bewoners van Montreal tweetalig zijn en je er dus met Engels ook goed terechtkan. Beide steden bieden geïnteresseerden tal van bezienswaardigheden, te veel om in kort bestek op te noemen.

Maar wie besluit deze treinreis te maken, doet er goed aan onderweg ergens uit te stappen. Uw verslaggever deed dat in Westport, aan het prachtige Champlainmeer. Trekt je vandaar landinwaarts (westwaarts), dan komt je in het hartje van het Adirondackgebied, het grootste beschermde natuurgebied in de Verenigde Staten, groter zelfs dan het beroemde Yellowstonepark.

Met dit verschil dat het Yellowstonepark in staatshanden is en het Champlainmeer voor de helft particulier bezit is. Tal van mensen proberen een stuk land te kopen om er zich te vestigen, om het tempo, de haast, het lawaai van de moderne maatschappij te ontvluchten. "Dat is al heel lang zo geweest, maar begon zich in de loop van de negentiende eeuw pas te ontwikkelen tot een échte beweging. "Behoud het Adirondackgebied" als wildernis om een stuk van het oorspronkelijke Amerika voor het nageslacht te bewaren. Economisch was de druk niet zo groot om dit gebied te ontwikkelen, want het bestaat voor een groot gedeelte uit onvruchtbare rotsgrond. Niet geschikt voor landbouw dus", zo vertelt Paul Schneider, een journalist en historicus die een uitgebreide geschiedenis over het gebied heeft geschreven.

Beverhuiden

Schneider wijst erop dat het de Nederlanders waren die hier hun eerste handelsvestiging creëerden, namelijk Beverwijck. Dat was waar men nu Albany vindt, de hoofdstad van de staat New York. "Het werd Beverwijck genoemd omdat beverhuiden, die zij kochten van de Mohawk-indianen, de belangrijkste handelswaar vormden. Je ziet hier overigens een duidelijk verschil met het gedrag van de Britten later en trouwens ook van de Fransen noordelijker in wat nu Canada is. Die waren duidelijk uit op de verovering van gebied. De Hollanders waren alleen gericht op handel", aldus Schneider tijdens een gesprek in het Adirondack Museum in Elizabethtown, niet ver van Lake Placid, waar zowel in 1932 als in 1980 de Olympische Winterspelen werden gehouden.

Enorme skischansen ontsieren daar het landschap, dat verder werkelijk overweldigend is. De meeste toeristen komen in de herfst naar het Adirondackgebied. Men komt dan voor de rijke schakering herfstkleuren in een gebied dat veel weg heeft van de Belgische Ardennen. Door de vele berken doet het ook denken aan Rusland. Mogelijk was dat de reden voor de Russische schrijver Alexander Solzjenitsyn om zich in 1976 in de naburige staat Vermont te vestigen, nadat hij in 1974 uit de toenmalige Sovjet-Unie was verbannen.

In de zomer kan men in het Adirondackgebied heerlijk wandelen, kanoën, fietsen en genieten van een wijde wildernis. In de winter wordt er geskied en gelanglauft. De treinreis van New York naar het Adirondackgebied is een mooie tocht. Maar vooral traag op het lange, kronkelige, eensporige traject langs het Champlainmeer, waar men soms op een stuk dubbelspoor moet wachten op een of meer tegenliggers. Reist men verder door naar Montreal, dan beginnen tegen de Canadese grens maïsvelden die niet lijken te eindigen.

Spanningen

Hoe idyllisch het Adirondackgebied buitenstaanders ook lijkt, het blijkt sociaal niet zonder spanningen. Schneider: "Je ziet hier hetzelfde gebeuren als indertijd in het jonge Amerika. De mensen die hier wonen vinden het welletjes en proberen te verhinderen dat er nog nieuwelingen bijkomen. Volgens de wet mogen er duizend nieuwe huizen per jaar gebouwd worden. Dat lijkt weinig, maar langzaam maar zeker wordt het hier toch voller. "Stop die stroom" is het motto van een groep bewoners die Adirondack wil houden zoals het nu is. Dat zal wel niet lukken, maar feit is dat dit gebied op een paar uur reizen van New York toch nog een oorspronkelijk stuk Amerikaanse wildernis biedt. Met sommige plaatsen die nog in dezelfde ongerepte staat verkeren als toen de eerste Hollandse handelaren hier ruim drieënhalve eeuw geleden binnentrokken", zo besluit Paul Schneider.

Dit is de laatste aflevering in een reeks over treinreizen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van zaterdag 24 augustus 2002

Reformatorisch Dagblad | 32 Pagina's

De internationale boemel naar Montreal

Bekijk de hele uitgave van zaterdag 24 augustus 2002

Reformatorisch Dagblad | 32 Pagina's

PDF Bekijken