Digibron cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Digibron te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Digibron.

Bekijk het origineel

Zes ragdollkatten op de badkuip

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie
Print this document

Zes ragdollkatten op de badkuip

5 minuten leestijd

Even snuffelt de grote, mooie poes nieuwsgierig aan m'n pen, dan vlijt ze zich zachtjes neer op mijn notitieblok. "Ja, zo aanhankelijk en nieuwsgierig is een ragdollkat", lacht eigenares Monique Koelewijn uit Zeewolde. "Als ik in bad ga, zitten ze soms allezes op de rand. Het is geen kat voor mensen die nooit thuis zijn. Ze hebben veel aandacht nodig, maar ze zijn ontzettend lief en aanhankelijk."

"Tos, Tosca", de vier maanden oude poes laat Monique niet lang roepen. Ze wipt via het openstaande raam de kamer binnen. Tevreden laat ze zich door haar eigenares strelen. Door de mooie crème-met-donkerbruine vacht en donkerblauwe ogen is het een prachtig beest om te zien. "Dit was de mooiste kitten van het nest dat ik een paar maanden geleden had. Ik zou ze allemaal wel willen houden, maar dat kan gewoon niet."

Het ragdollras bestaat nog maar kort. Monique Koelewijn: "In de jaren '60 was er in de Verenigde Staten een kattenfokster, Ann Baker. Haar buurman had een witte angorapoes, Josephine. Die werd aangereden en verzorgd door Anns andere buren tot ze weer beter was. Toen Josephine een tijdje later kittens kreeg, waren die heel lief en hadden ze uitzonderlijk blauwe ogen. Ook bij latere nesten was dat steeds het geval. Ann Baker is toen met een fokprogramma begonnen. Ze noemde het nieuwe ras ragdoll. Dat betekent lappenpop. Je kunt deze katten namelijk helemaal door elkaar gooien. Ze houden zich dan heel slap. Ik doe dat overigens niet snel, want ik vind het geen leuke manier om met een kat om te gaan."

Passie

Het heeft een aantal jaren geduurd voordat de katten in Nederland te vinden waren. "In de jaren '80 zijn ze naar Engeland geëxporteerd en in de jaren '90 kwamen ze naar ons land. Nu is het een ras dat snel in populariteit groeit. Dat merk je bijvoorbeeld op shows."

Monique Koelewijn ontdekte het ras via een kattenboek. "Ik vond ze gelijk prachtig. Toen ben ik bij iemand gaan kijken die ze zelf had. Zij had nog een kitten. Die heb ik gekocht. Missy heb ik naar een dekkater gebracht. Ze kreeg één kitten, Sophia, Sofietje noem ik haar meestal. Missy had een ontzettend moeilijke bevalling. Daarom heb ik me in het ras verdiept en dan kom je van alles te weten. Nu weet ik bijvoorbeeld precies wat gezonde katten zijn en dat de genenpool in Nederland erg klein is. Vandaar dat ik zelf mijn katten uit andere landen haal. Laura, de moeder van Tosca, komt bijvoorbeeld uit Rome. Ik heb verder katten uit Canada en zelfs een uit Australië."

Dat maakt het fokken uiteraard niet goedkoper. "Voor een poes uit de VS betaal ik 1500 dollar. Daar komen dan de kosten van de vliegtocht nog bij. Je moet bij dit werk niet denken: Hé dat is leuk, dat ga ik ook even doen. Daar kom je van terug. Dit moet echt je passie zijn."

Ongeveer drie keer per jaar heeft Monique Koelewijn een nest. "Gemiddeld krijgen de poezen drie à vier kittens. De eerste tijd zijn ze op mijn slaapkamer te vinden, na de eerste inenting gaan ze naar beneden. Je hebt het er zo'n dertien tot vijftien weken ontzettend druk mee. Het is hier dan net een boerderij. Maar je krijgt er veel voor terug."

Schandalig verwend

Het is geen probleem om kopers voor de jonge dieren te vinden. "Ik heb vaak een wachtlijst. Via mijn website krijg ik aanvragen van over de hele wereld, zelfs uit Brazilië en het Midden-Oosten. Maar ik verkoop ze alleen maar aan mensen die ik ontmoet. Ze komen altijd van tevoren kennismaken. Tot nog toe zijn al mijn katten goed terechtgekomen. Regelmatig krijg ik nog foto's toegestuurd. Vaak worden de katten vreselijk verwend. Ze slapen bijvoorbeeld op het kussen van hun eigenaren."

De katten zijn een goed alternatief voor mensen die eigenlijk een hond zouden willen hebben, vindt Monique. "Ze zijn in staat om dingen uit te voeren die honden ook doen. Ze kunnen bijvoorbeeld apporteren en in een tuigje lopen. Mensen die geen ruimte hebben voor een hond of die bijvoorbeeld niet om de paar uur de straat op willen om hun hond uit te laten, hebben op deze manier toch een aanhankelijk huisdier."

Het karakter van een ragdoll omschrijft de inwoonster van Zeewolde als "heel lief. Ze draaien altijd om je heen. Het is het aanhankelijkste kattenras. Negatieve eigenschappen zou ik echt niet weten. Je moet ze wel veel aandacht geven. Wie daar geen tijd voor heeft, kan beter een solitair ingestelde kat nemen. Ragdolls kunnen uitstekend in groepsverband leven. Vaak liggen ze innig ineengestrengeld te spelen."

Qua verzorging levert het ras ook niet veel problemen op. "Ze hebben een halflange, zachte vacht. Maar hij klit niet, zoals bij perzen. Eén keer per week een kammetje erdoor halen is voldoende."

Kat en hond

De ragdoll is er in drie variëteiten. "Mitted, colourpoints en bicolour. Ragdolls zijn officieel gefokt in twee soorten kleuren, blue en seal - donkerbruin. Sinds kort is er een nieuwe variëteit bijgekomen, cream, dat is een rode kleur."

Katten krijgen in de rijtjeswoning van de familie Koelewijn alle ruimte. In een hoek van de kamer staat een kamerhoge krabpaal. Een nepficus onttrekt hier en daar het zicht op de plateaus waarop de katten heerlijk kunnen slapen. Aan het huis is een grote ren vastgebouwd. Via het openstaande kamerraam kunnen de katten voortdurend naar binnen en naar buiten. "Los buiten lopen mogen ze niet. Ze zijn te goed van vertrouwen. Ze gebruiken eigenlijk nooit hun nagels. Bovendien kunnen ze dan natuurlijk onder een auto terechtkomen."

Het gezegde "als kat en hond leven" is in ieder geval niet in huize Koelewijn ontstaan. De twee honden en zes katten leven in grote harmonie samen. "Molly -een grote zwarte hond- is zo voorzichtig met de poezen. Toen Missy ging bevallen wilde ze eigenlijk alleen maar bij Molly zijn. Die vond dat gewoon eng. Je zag hem kijken: Wat moet ik hier nu toch mee?"

Voor meer informatie: www.ragdollplanet.com.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van zaterdag 26 oktober 2002

Reformatorisch Dagblad | 40 Pagina's

Zes ragdollkatten op de badkuip

Bekijk de hele uitgave van zaterdag 26 oktober 2002

Reformatorisch Dagblad | 40 Pagina's

PDF Bekijken