Bekijk het origineel

Het vreemde feestje van Esley

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie

Het vreemde feestje van Esley

6 minuten leestijd

„Jullie komen toch ook?” Esley kijkt vragend naar Ingrid en Anne. Esley ziet er vlot uit en het lijkt of ze rijke ouders heeft. Maar ze hebben het echt niet zo breed. Ze wonen in een huurhuis en de buurt waarin ze wonen is ook niet zo fantastisch. Het lijkt meer op een achterbuurt.

Soms is het beter om er maar niet over straat te lopen. „Die allochtonen, dat wil je niet weten man, die slaan je zo neer. Maar niet alleen die buitenlanders, ook van die junks en zo”, zegt Robin als ze aan het praten zijn over het verjaardagsfeestje van Esley.

Robin zit in dezelfde klas als Esley. Ze wonen vlak naast elkaar en ze fietsen elke dag met elkaar mee als ze naar school gaan. Want het is best gevaarlijk om door die buurt alleen naar school te fietsen. Je weet maar nooit, je kunt zo in elkaar geslagen worden. Robin heeft vaak van die sterke verhalen. De ene keer is er iemand ontvoerd en de andere keer is de broer van z’n vriendje in elkaar geslagen. Niet veel kinderen geloven in die verhalen, maar toch is er wel eens wat van waar.

Om tien voor half vier staat er een groep meiden op het schoolplein te wachten. Esley is pas jarig geweest en ze houdt vandaag haar verjaardagsfeestje. Iedereen die uitgenodigd is staat al bij Esley. Maar als Esley iedereen natelt, zien ze dat Lissa er niet bij is. De meiden hadden dit al verwacht en maken zich er verder niet echt druk over. Lissa zit dan wel op een christelijke school, maar toch doet ze nergens aan. Het was de enige school in die buurt.

Als Lissa thuiskomt, verkleedt ze zich en gaat met haar vrienden naar hun favoriete hangplek; het speelpleintje. Ze roken, ze kletsen een beetje en soms verhandelen ze drugs onder elkaar. Ze schelden bijna iedereen uit die ze zien en voor ieder hebben ze wel een andere scheldnaam. Ook vinden ze het tof om iedereen in elkaar te slaan. Dan hebben ze het gevoel dat ze sterker zijn dan de ander en dat geeft hun gewoon een kick.

„Ga eerst nog maar even naar buiten, we gaan over een halfuurtje weg”, zegt Esley’s moeder tegen de club meiden. „Zullen we verstoppertje gaan doen?” stelt Esley voor. Alle meiden stemmen in. „Wel één ding: zeg niets tegen mensen die je uitschelden of je achterna komen. Want dat kan wel eens gevaarlijk zijn!” waarschuwt Esley.

Even later staat Esley te tellen. Ingrid en Anne, haar twee beste vriendinnen, lopen rustig naar het pleintje bij Esleys huis. Maar laat dat nou net het pleintje zijn waar Lissa altijd rondhangt met haar vrienden. Anne en Ingrid letten niet op de groep op het pleintje. Ze zien niet eens dat Lissa ertussen staat. Lissa heeft zich zo gek voor de dag laten komen, dat je haar niet eens meer herkent. Zij ziet Ingrid en Anne wel. Ineens roept een jongen uit de groep: „Hé, moet je daar zien, een stelletje rokkenlopers. Ziet er ook niet uit!”

Lissa krimpt in elkaar. Als die lui hier om haar heen eens wisten dat zij op school ook in rok loopt en dat die meiden er twee uit haar klas zijn! Anne en Ingrid schrikken even, maar denken dan aan wat hun vriendin heeft gezegd. Daarom lopen de twee meiden rustig door, maar toch vinden ze het vreselijk eng.

Ze horen dat iemand hen achterna komt. Ineens wordt Anne vastgepakt en ze wordt zo hard geslagen dat ze op de grond valt en een kreet van pijn laat horen. Ingrid staat als aan de grond genageld en kan niets terug doen. Ineens� nog een kreet, nu van Ingrid. Een vreemde knul pakt haar vast, schopt keihard in haar maag en roept iets onverstaanbaars. Anne verliest haar bewustzijn, maar Ingrid gelukkig nog niet. Keihard roept Ingrid: „Eééééésley!”

Esley hoort haar naam roepen en ze weet van wie die stem is; van Ingrid! Ook hoorde ze net die kreet. Die stem, die kende ze ergens van, en nu weet ze ineens van wie die stem is. Ze roept eerst dat iedereen bij haar moet komen en dan rennen Esley en haar vriendinnen naar het pleintje. Daar zien ze Ingrid en Anne op de grond liggen.

„Marinka”, fluistert Esley in het oor van haar vriendin. „Wij gaan mijn moeder waarschuwen, nu meteen.” Ongemerkt lopen Esley en haar vriendin weg uit de groep. Maar zij zijn niet de enigen die weglopen van de groep. Ook Lissa loopt weg. Intussen hebben Marinka en Esley hun moeder gealarmeerd. Haar moeder heeft meteen 1-1-2 gebeld toen ze het hele verhaal had aangehoord. „Als ze nu maar niets bij die andere meiden hebben gedaan”, mompelt moeder. „Blijven jullie maar hier voordat er ook nog wat met jullie gebeurt. Ik blijf ook hier. De politie komt er al aan.”

Met loeiende sirene en met een wildzwaaiend zwaailicht arriveert de politie bij de groep mensen bij het speelpleintje. Vier agenten komen uit de auto gerend, van wie één naar Anne en Ingrid toe dringt. Beiden zijn gewond en niet zo’n klein beetje ook. De agent toetst een nummer in, praat wat door een mobieltje en even later komen er twee ambulances aanscheuren. Met piepende remmen komen ze tot stilstand.

Iemand verricht snel EHBO en dan worden de twee meiden in de ambulances gedragen. Snel worden ze naar het naar het ziekenhuis gereden. En de groep die achterblijft dan? De meiden van het verjaardagsfeestje worden naar huis gestuurd. Tja, nu komt er natuurlijk niet veel meer van het bowlen wat ze wilden gaan doen. Van het hele verjaardagsfeestje komt eigenlijk niet veel meer terecht. Het feestje wordt verschoven naar een andere dag. En al die jongelui dan? Ze worden gearresteerd en naar het politiebureau gebracht.

Niemand heeft in de gaten dat Lissa er niet bij is. Als ze ’s avonds op haar bed ligt en nadenkt over alles wat er gaande is, voelt ze haar ogen prikken. „Ik ben verkeerd geweest, ik ben tegen Gods wil ingegaan, ik hoor bij een groep die meiden uit mijn eigen klas pest, ik heb gerookt, gepest�” Zo ligt Lissa maar te denken en te piekeren op haar bed.

Haar moeder is niet thuis, die is net als alle andere dagen de hele dag werken. Haar vader woont ergens anders, want haar ouders zijn gescheiden. De rest van het gezin woont bij haar vader, dus eigenlijk is ze altijd alleen thuis. Toch geeft ze daar niet zo veel om, want haar moeder kijkt nooit naar Lissa om.

Later doet ze zelf nog aangifte bij de politie. Zij krijgt een minder zware straf omdat ze zo eerlijk is om zichzelf aan te geven bij de politie. Lissa wil voortaan niet meer horen bij die rare groep, nee, ze zal nu veel omgaan met Esley. En op het volgende verjaardagsfeestje is iedereen aanwezig, ook Lissa!

10-12 jaar, 1e prijs

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van zaterdag 6 september 2003

Reformatorisch Dagblad | 40 Pagina's

Het vreemde feestje van Esley

Bekijk de hele uitgave van zaterdag 6 september 2003

Reformatorisch Dagblad | 40 Pagina's

PDF Bekijken