Digibron cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Digibron te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Digibron.

Bekijk het origineel

Ik ben bang

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie

Ik ben bang

4 minuten leestijd

Als directeur van een school voor speciaal (basis)onderwijs krijg ik ze regelmatig onder ogen: verslagen van gesprekken, gevoerd met ouders die een zorgenkind van de Heere hebben gekregen. Een kind met een (lichte) verstandelijke handicap. Eén zin springt er dikwijls uit: Ik ben bang dat mijn kind naar het speciaal onderwijs moet.

Ik ben bang. Het gaat hier niet om het kind, maar om vader of moeder. Zij zijn bang! Het kan soms een schokkende ontdekking zijn te constateren dat jouw kind niet gewoon zal kunnen functioneren op een reguliere basisschool. En de eersten die hiermee moeten leren leven zijn niet de kinderen, maar de ouders. Dat geeft soms verdriet, boosheid en angst voor de toekomst. Zowel het kind als de ouders hebben blijvende zorg nodig.

Laten we de situatie waarin deze ouders zich bevinden niet onderschatten. Alleen al op het sociale vlak. Meestal komt er 's morgens een taxi of een busje voorrijden om het kind naar school te brengen. De hele dag van huis; soms laat in de middag thuis. De vriendjes van de kerk en uit de straat hebben dan hun afspraakjes al gemaakt en zijn volop aan 't spelen. Het kind neemt zo overduidelijk een aparte positie in. Toekomstverwachtingen vallen in duigen en moeten bijgesteld worden. Wat kan het een strijd geven om dat te aanvaarden en in de handen van de Heere te leggen.

Ik ben óók bang. Bang dat de mogelijkheden voor het verkrijgen van een zogenaamd 'rugzakje' het acceptatieproces bij ouders van een verstandelijk gehandicapt kind in de weg staat en het welzijn van het kind niet bevordert. Ook als er voor gewoon basisonderwijs wordt gekozen: de handicap blijft. Het kind dient tijdens de schoolloopbaan voldoende bagage mee te krijgen. Daarbij is het van eminent belang dat het kind zich dáár ontwikkelt waar het zich veilig voelt. Een verstandelijk gehandicapte heeft een omgeving nodig die duidelijk gestructureerd en overzichtelijk is.

Ik ben bang dat het reguliere basisonderwijs onvoldoende rekening kan houden met de ernst van de handicap. Het zal doorgaans meer letten op de verstandelijke dan op de sociaal-emotionele ontwikkeling. Het staan in kerk en maatschappij vraagt voor onze verstandelijk gehandicapte medemens soms heel wat. Hoe ouder hij wordt, hoe meer vragen hij kan stellen: Waarom kan ik geen autorijles nemen? Ik wil ook verkering. Kan ik net als mijn zus op kamers? Deze vragen zullen beantwoord moeten worden: eerlijk en met goede argumenten.

De vraag is of veel kinderen en jongeren met een verstandelijke handicap zich uiteindelijk wel thuis voelen in de 'gewone' wereld. Laatst heb ik me door een psycholoog laten vertellen dat de kans om psychische problemen te krijgen bij gehandicapten vier keer zo groot is als bij niet-gehandicapten . Dit schijnt veroorzaakt te worden door overvraging en het steeds maar moeten leven en leren onder stress.

Onderwijsgevenden moeten zich steeds afvragen: Wat kan, wat mag van dit kind verwacht worden zonder de eisen te hoog te stellen? Er moet niet gestreefd worden naar het maximale, maar naar het optimale. Hoe kan het kind zo zelfstandig mogelijk in onze maatschappij staan? Dan is het verstandelijk gehandicapte kind niet minder, maar wel anders. Daar moeten we niet krampachtig over doen. We hoeven niet bang te zijn om een zorgenkind naar het speciaal onderwijs te laten gaan. Op de school voor zeer moeilijk lerenden heerst een pedagogisch klimaat waar iedereen zich geaccepteerd en veilig voelt. Een betere leeromgeving om de gaven en talenten die de Heere ook aan een kind met een verstandelijke handicap gegeven heeft, kunnen we niet wensen.

D. J. A. de Braal, directeur Samuël/Eben-Haëzerschool voor speciaal onderwijs (sbo/zml) te Kapelle

Dit artikel werd u aangeboden door: Reformatorisch Dagblad

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 12 december 2003

Reformatorisch Dagblad | 24 Pagina's

Ik ben bang

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 12 december 2003

Reformatorisch Dagblad | 24 Pagina's

PDF Bekijken