Bekijk het origineel

Een eenzame kerk in Schotland

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie
Print this document

Een eenzame kerk in Schotland

Ds. Scott nog niet optimistisch over herstel breuk binnen Free Church of Scotland

7 minuten leestijd

Hij stelt zich bescheiden op. "U hebt maar een kleine vis gevangen", zegt hij na afloop van het gesprek. Ds. William B. Scott is predikant van de Free Church of Scotland Continuing, de kerk die in 2000 ontstond na de scheuring binnen de Free Church of Scotland. Ds. Scott hoopt dat de breuk zo snel mogelijk geheeld wordt. "Maar daar ben ik niet optimistisch over."

De geestelijke situatie in Schotland vergelijkt de predikant met die uit de tijd van de Richteren. "Eenieder doet wat goed is in zijn ogen. We hebben Naomi's nodig, mensen die getuige zijn in een vijandige omgeving, die bereid zijn om voor het geloof te lijden."

Het was een bewogen jaar, 2000, toen de synode van de Free Church of Scotland (FCS) besloot dertig predikanten een tijdelijke schorsing op te leggen omdat zij zich niet distantieerden van de Free Church Defense Association (FCDA). Deze organisatie keerde zich in die jaren tegen het besluit van de synode van de FCS om geen actie te ondernemen tegen prof. Donald Macleod, hoogleraar van het seminarie van de Free Church of Scotland (FCS). Deze was sinds de jaren tachtig in opspraak vanwege zijn levenswandel.

Toen de synode in 2000 besloot de dertig predikanten tijdelijk te schorsen, scheidden als onmiddellijk antwoord 22 predikanten zich af. De Free Church of Scotland Continuing (FCSC) beschouwt zich sindsdien als de wettige voortzetting van de FCS. In de maanden na de "Division" schaarden zich nog vijftien andere predikanten bij dit kerkverband.

Zo'n 150 kilometer onder Glasgow dient ds. Scott de gemeente van de FCSC van Dumfries. Ds. Scott herinnert zich de toedracht rond zijn afzetting als de dag van gisteren. "Ik was op dat moment ziek. Zonder een oproep om voor de kerkenraad te verschijnen en zonder iets van haar besluit te weten, kreeg ik een brief waarin stond dat ik geschorst was. Dit was volstrekt tegen onze kerkorde. Maar het gevolg was wel dat wij en anderen ons gebouw moesten prijsgeven. We hebben nog gevraagd om het gebouw met hen te delen, maar zij zeiden resoluut nee."

Geen contacten

Na vier jaar zijn er nog steeds geen officiële contacten tussen de FCS en de FCSC. "De Free Church of Scotland beschouwt ons als predikanten die onder de tucht staan en wensen daarom geen contact. Er zijn wel officieuze contacten op individueel niveau en hier en daar is soms wat samenwerking bij bepaalde gebeurtenissen, zoals begrafenissen. Het is een traditie in de Schotse Hooglanden dat bij deze gelegenheden de ene predikant de schriftlezing verzorgt, een ander het gebed en dat weer een ander de preek houdt. Wij vragen ambtsdragers van de Free Church of Scotland om hun bijdrage te leveren, maar omgekeerd gebeurt dat nog steeds niet omdat wij voor hen geschorste predikanten zijn."

Ds. Scott, die in 2002 moderator (voorzitter) van de generale synode was, ziet bij de FCS wel weer een stroming die wil praten met de FCSC. "Enkelen uit onze kerken zien dat als een opening, zo zelfs dat ze denken ooit weer volledig bij elkaar komen. Ik heb daar mijn bedenkingen over, al mag je dit zien als een wolkje ter grootte van eens mans hand. De meeste van onze kerken vinden het wel winst dat we weer met elkaar in gesprek zijn en in ieder geval bereid zijn om onze eigendommen te delen."

De Schotse predikant gelooft niet dat zijn kerk schuld heeft aan de scheuring. "Natuurlijk hebben we allemaal onze zonden en gebreken, maar de fout was dat de FCS niet bereid was om de kwestie rond prof. Macleod volledig en open te onderzoeken. De oorzaak van de scheuring was dat de bezwaarden het recht om te protesteren werd onthouden. Zij hadden zich maar aan te passen aan de meerderheid. Het is triest dat het zo gebeurde, want beide kerken zijn één in de leer. We onderschrijven naast de Bijbel de Westminster belijdenisgeschriften. Er waren wel kleine theologische verschillen, maar omdat we in hetzelfde huis zaten leken die niet zo groot. Nu we in twee verschillende huizen zitten, zijn de verschillen groter geworden."

Het typeert ds. Scott dat hij niet veel over de verschillen wil doorpraten. "In Schotland bestaat een spreekwoord dat ook veel lijkt op een zegswijze in Nederland, namelijk dat je nooit de vuile was direct zichtbaar voor iedereen moet buitenhangen. Hoe minder je zegt, des te sneller zal wellicht verzoening kunnen worden bereikt."

Opbouw

De FCSC moest helemaal van de grond af aan opgebouwd worden. Zo kwam er een opleiding, waaraan vijf predikanten als docent verbonden zijn. De FCSC heeft momenteel zeven studenten, "waar we zeker een plaats voor denken te vinden", zegt ds. Scott. Een van de overige predikanten is als zendeling werkzaam in Zambia, waar hij jonge mensen traint en toerust.

De naam Continuing als toevoeging bij de FCSC blijft, hoewel de Free Church of Scotland deze naam heeft bekritiseerd. De FCSC zou eerst maar eens moeten bewijzen dat de FCS het recht op haar naam verloren heeft. De toevoeging Continuing zou niet meer dan een "subtiel woordenspel" zijn.

Ds. Scott is het daar niet mee eens. "Ze vergeten dat elke kerk een naam heeft die misverstanden kan oproepen."

Eenzaam blijft de kleine kerk met zijn amper 2000 belijdende leden wel (de FCS telt ongeveer 16.000 leden). "We hebben buiten Schotland meer contacten dan binnen het land", zegt ds. Scott. Binnen Schotland is er een relatie met de Reformed Presbyterian Church of Scotland en de Associated Free Presbyterian Church of Scotland, de kerk die zich vele jaren geleden losmaakte van de Free Presbyterian Church of Scotland. Verder is de kerk lid van de British Evangelical Council.

In het buitenland zijn er goede contacten met kerken in Noord-Amerika. Met de Free Reformed Churches zijn er formele banden, met de Canadian Reformed Churches en de Heritage Netherlands Reformed Congregations zijn er informele banden. Bij het seminarie van laatstgenoemde kerk in Grand Rapids heeft ds. Maurice Roberts, een van de voormannen van de FCSC, enkele malen gedoceerd. De kerken in Noord-Amerika zijn volgens ds. Scott vooral hulpvaardig geweest door te bemiddelen bij de International Conference of Reformed Churches (ICRC), waardoor de FCSC lid kon worden van dit orgaan. Overigens maakt ook de FCS hier deel van uit.

Dat bracht Nederlandse kerken als de vrijgemaakten en de christelijke gereformeerden in verlegenheid, omdat ze binnen één orgaan een relatie hadden met beide kerken. Ds. Scott hoopt dat de relatie met genoemde Noord-Amerikaanse kerken zich zodanig ontwikkelt dat zij zusterkerken van de FCSC kunnen worden. "Zo nu en dan is er met de Free Reformed Churches zelfs kanselruil."

Prediking

De FCSC staat een prediking voor in de lijn van de Reformatie. Ds. Scott typeert de prediking van zijn kerk als "een warme, Evangeliegerichte prediking, sterk geworteld in de reformatorische traditie." Hij somt op wat zijn grote voorbeelden zijn: Calvijn, Rutherford, de Erskines, Gray, Boston en de beide broeders Andrew en Horatius Bonar. "Ik moet vaak denken aan McCheyne. Die vroeg eens aan een ambtsbroeder waarover hij gepreekt had. "Over de hel", antwoordde deze. Waarop McCheyne zei: "Heb je ook met tranen daarover gepreekt?" Er moet dus in elke preek een waarschuwende toonzetting te vinden zijn, maar dan ook uitnodigend, in tederheid en in liefde."

Ds. Scott is somber gestemd over Schotland. "We leven als in de tijd van de Richteren. Een ieder doet in ons land wat goed is in zijn ogen. Wie gaat nog te rade bij wat de Bijbel zelf aangaande goed of kwaad zegt? Dertig jaar geleden werd er in Schotland nog geluisterd als predikanten het Evangelie in de openlucht brachten. Vandaag de dag gebeurt dat niet meer. Er is een groot gebrek aan kennis van de meest eenvoudige bijbelse waarheden."

De predikant vergelijkt de secularisatie in Engeland en Schotland als een bosbrand. "Zo vernietigend is zij in haar werking. Christenen moeten realistisch zijn als ze zien op de bestaande situatie, maar ze mogen toch ook optimistisch zijn. David zegt dat tranen afvlieten uit zijn ogen, als hij ziet op de zonden van het volk, maar hij vestigt toch zijn hoop op God. We hebben tegenwoordig vooral Naomi's nodig, gelovigen die in de vijandige omgeving van Moab spreken over God. Naomi leed in een vreemde omgeving, maar bracht wel een buitenstaander, zoals Ruth, bij de God van Israël. Als wij meer Naomi's zouden zijn, zouden wij ook meer licht kunnen verspreiden."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van donderdag 22 april 2004

Reformatorisch Dagblad | 24 Pagina's

Een eenzame kerk in Schotland

Bekijk de hele uitgave van donderdag 22 april 2004

Reformatorisch Dagblad | 24 Pagina's

PDF Bekijken