Bekijk het origineel

Veilig gevoel

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie

Veilig gevoel

4 minuten leestijd

Fijn hè, dat de vakantieperiode achter de rug is? Bij mijn bezoek aan bejaarden hoor ik in de zomer vaak de verzuchting dat ze blij zijn als de vakantie voorbij is. Als ik vraag waarom, krijg ik meestal een antwoord dat erop neer komt dat men blij is dat iedereen weer thuis is en dat er geen ongelukken zijn gebeurd. Nu maken velen grote reizen en er gebeuren in de vakantieperiode allerlei nare zaken. Als zodanig is het best te begrijpen dat er zuchten van verlichting geslaakt worden als kinderen en bekenden weer veilig zijn teruggekeerd.

We weten dat afstanden tegenwoordig nauwelijks een rol meer spelen. Je kunt vanuit ieder land bellen alsof het naast de deur is. En als het nodig is, kun je, eventueel met het vliegtuig, snel terug zijn. Inderdaad, verstandelijk geredeneerd kan ver weg heel dichtbij zijn, maar voor je gevoel ben je toch ver van elkaar verwijderd. We staan dagelijks aan veel gevaren bloot. Thuis, onderweg of op het werk kunnen ons allerlei dingen overkomen. Dat realiseert ieder zich wel, maar toch, het idee dat familieleden iets overkomt als ze op vakantie zijn, is anders.

Bij ouderen komt daar nog de angst bij dat ze ziek worden als de kinderen ver weg zijn. Het helpt niet of je beweert dat de kinderen als het nodig is heel snel thuis kunnen zijn. Het gevoel is er en daar helpt geen verstandelijk redeneren tegen. We weten dat wanneer we ziek worden of een ongeluk ons treft, familieleden ons niet kunnen genezen. Toch maakt het besef dat kinderen in de buurt zijn, dat we in een vertrouwde omgeving zijn, het voor onze beleving anders.

Op de achtergrond bemerk ik vaak nog iets. Ik noem dit maar het "veilige nest"-idee. Als we zelf van vakantie terugkomen en de eigen deur achter ons sluiten, hebben we het prettige gevoel weer thuis te zijn, hoe fijn de vakantie ook was. Al zijn kinderen al lang de deur uit, hebben ze een eigen gezin en wonen ze in een andere plaats, dan nog ervaren ouders het thuiskomen van de kinderen als een terugkeren in het eigen nest.

Of je nu veel of weinig reist of gereisd hebt, het is altijd weer fijn om thuis te komen. Een plaats te hebben waar je je thuis voelt. Dit gevoel is er al bij jonge kinderen. Ze willen soms graag logeren, maar wat zijn ze blij als ze weer thuis zijn, al zijn ze maar drie straten verderop geweest. Moeder en vader denken vaak dat ze hun kinderen niet kunnen missen, maar de kinderen zijn ook hun vertrouwde omgeving kwijt. Beseffen we wel voldoende hoe belangrijk het voor kinderen is dat ze een vertrouwde omgeving hebben, waar ze veiligheid en geborgenheid kunnen vinden? Zo zoeken we allemaal een plekje als onze veilige thuishaven. Hoe eenvoudig, klein of armoedig soms, maar toch een plaats waar je jezelf kunt zijn en je thuis kunt voelen.

Is dit niet een van de basisbehoeften van ieder mens? Een dak boven je hoofd te hebben. Denk je eens in wat het is om op de vlucht te zijn, van huis en haard verdreven, zonder zicht op terugkeer. Hoeveel mensen zijn er niet ontheemd. Vluchtelingen, asielzoekers die soms al jaren in kampen en centra verblijven en niet weten waar ze terechtkomen. Of verblijf eens enige tijd in het ziekenhuis. Hoe graag wil je niet naar huis, ook al is de verzorging nog zo goed. Voor je gevoel gaat er niets boven thuis zijn.

Toch, als het goed is, zijn we vreemdelingen die ons hier nooit helemaal thuisvoelen. We zijn op reis, al hebben we nooit ons huis of onze geboorteomgeving verlaten. We reizen in de tijd. De trein lijkt bij het ouder worden steeds sneller te gaan rijden. We weten dat het niet zo is, maar voor ons gevoel vliegen de weken, maanden en jaren voorbij. De mensen om ons heen veranderen, de omgeving verandert.

Als we jong zijn, zou het wel wat sneller mogen en als we oud zijn, zouden we wel aan de noodrem willen trekken, maar de levenstrein gaat gestaag voort. Er komen regelmatig nieuwe mensen binnen en er stappen er ook steeds uit. Wanneer zal het onze tijd zijn om uit te stappen? Kennen we de eindbestemming die ons wacht en is er een veilig thuis, waar we naar verlangen? Er is een Vaderland met veel woningen en een volkomen geborgenheid. Alleen daar zijn we voor altijd veilig.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 17 september 2004

Reformatorisch Dagblad | 24 Pagina's

Veilig gevoel

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 17 september 2004

Reformatorisch Dagblad | 24 Pagina's

PDF Bekijken