Bekijk het origineel

Bespeler van een verfijnd instrument

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie

Bespeler van een verfijnd instrument

Lavinia Meijer: Een harp kan ook hard en gemeen klinken

6 minuten leestijd

Na het winnen van een wagonlading prijzen, staat Lavinia Meijer (1983) voor een nieuwe uitdaging. Als "Rising Star" mag de harpiste haar opwachting in belangrijke concertzalen in binnen- en buitenland maken. Om het publiek te veroveren met haar instrument. Woensdag doet ze de Kleine Zaal in het Amsterdamse Concertgebouw aan.

Meijers passie voor muziek en voor de harp komt eigenlijk vanuit het niets op. "Ik ben opgegroeid in een niet-muzikale familie. Mijn ouders hebben mi j samen met mijn broer geadopteerd uit Zuid-Korea. Hoe het met de muzikaliteit van mijn biologische ouders is gesteld, weet ik niet. Mijn broer speelde in elk geval doedelzak.

Op mijn achtste wilde ik een instrument uitkiezen om te bespelen. Mijn oog viel op de harp. Ik vond het een mysterieus en verfijnd instrument. Al die snaren, 47 stuks, spraken mij aan. Toen ik mijn ouders vertelde dat ik harp wilde leren spelen, vroegen ze of ik niet iets kleiner kon uitkiezen. Een instrument dat ik onder mijn arm mee kon nemen, zoals een dwarsfluit. We spraken af een jaar te wachten om te kijken of ik bij mijn keus bleef. Dit was het geval. Op mijn negende ben ik naar de muziekschool in Bennekom gegaan."

In de begintijd studeerde Meijer niet meer dan andere leeftijdsgenoten. "Vaak een half uur per week, vlak voor de les. Na tweeënhalf jaar stuurde een invaller van de muziekschool mij naar het Utrechts Conservatorium om voor te spelen bij harpdocente Erika Waardenburg. Waardenburg nam me direct op in haar Jong Talentklas. Daar worden kinderen begeleid totdat ze oud genoeg zijn om aan de echte conservatoriumopleiding te beginnen.

Vanaf mijn elfde reisde ik zes jaar lang elke week een keer naar Utrecht voor harp- en theorielessen. Om mijn gymnasiumopleiding met het harpspelen te kunnen combineren, stond ik elke ochtend om vijf uur op om te studeren, 's avonds lag ik weer vroeg in bed. Dagelijks speelde ik minstens twee uur harp.

Vanaf mijn dertiende nam ik op aanraden van Erika Waardenburg regelmatig aan concoursen deel. Ik won verschillende prijzen, waarna veel concerten volgden. Ik merkte dat ik het leuk vond om op te treden, om via de muziek met mensen te communiceren. Daarom besloot ik rond mijn vijftiende door te gaan met de harp.

De harp is als het ware een verlengstuk van mijzelf. Een direct instrument, dat dicht bij de menselijke stem staat, vind ik. Je maakt klank, dynamiek en kleur met je vingers. De pedalen zijn enkel nodig om verschillende toonhoogtes te kunnen creëren."

U hebt geen last van plankenkoorts?

"Nee, natuurlijk wel van een stuk gezonde spanning voor een concert. Het was goed voor me om op jonge leeftijd podiumervaring op te doen.

Concoursen zijn ook waardevol. Je hebt een doel waar je naartoe werkt: het te spelen programma steeds verder perfectioneren. Toch kreeg ik moeite met muziekwedstrijden. Juryleden hebben elk een eigen visie op de manier van harp spelen. Ik vroeg me tijdens de voorbereiding van harpconcoursen steeds vaker af wat juryleden van me wilden, in plaats van mij puur op de muziek zelf te richten. Het maakte me onzeker."

Toch scoorde u goed tijdens concoursen.

"Ja, maar elke keer als ik de eerste prijs niet in de wacht sleepte, had ik een soort dip. Er volgde dan een tijd van herstel. Voorlopig doe ik niet meer aan concoursen mee. Ik wil me richten op het verder ontwikkelen van mijn eigen spel."

Wat is uw missie als harpiste?

"Tijdens concerten geef ik graag mondeling toelichting op het programma en vertel iets over mijn instrument. Dat brengt mensen dichter naar de harp toe. Mijn doel is de harp als solo-instrument te promoten. Om te laten zien welke mogelijkheden het instrument biedt, speel ik tijdens concerten een divers programma, dat zich uitstrekt van de barok tot vandaag de dag. Ik kan nog een heel leven vooruit. Geen enkele harpist heeft ooit alle bestaande harpcomposities kunnen spelen. Er wordt regelmatig nieuwe muziek geschreven, waarin componisten zoeken naar nieuwe klanken.

Barokcomponisten hebben weinig voor de harp gecomponeerd, daarom bewerk ik stukken van bijvoorbeeld Bach en Scarlatti. Daarbij wil ik geen klavecimbel imiteren, maar de harp laten klinken als een volwaardig instrument.

Mensen blijken vaak een stereotiep beeld van dit instrument te hebben: romantisch en zacht. Best begrijpelijk, want in een orkest worden harpklanken geabsorbeerd door de andere instrumenten. Na een soloconcert hoor ik vaak dat bezoekers verrast zijn door de volle klank en de veelzijdigheid van het instrument."

Welke klank probeert u aan uw instrument te ontlokken?

"Dat is moeilijk te omschrijven. Het klinkt misschien wat vaag, ik wil zo veel mogelijk klanken naar boven halen. Expressieve, warme geluiden."

Kan een harp ook schuren, gemeen klinken?

"Zeker. Dat is bijvoorbeeld te horen in een werk over vier gevaarlijke spinnen van Paul Patterson. Je kunt mensen zonder problemen laten schrikken met harde geluiden. Zoiets moet wel onderdeel zijn van de bedoeling van de muziek.

De harp kent ook beperkingen. Snel een reeks opeenvolgende tonen spelen en vibrato's maken, lukt niet."

Hoe is het met harpisten in ons land gesteld?

"Het niveau ligt een stuk hoger dan vijftig jaar geleden. Rosa Spier en Phia Berghout waren toen de grote namen. Tegenwoordig zijn er meer goede harpisten die aan de weg timmeren. Het aantal Nederlandse harpstudenten aan conservatoria is fors toegenomen. Wie er uiteindelijk naar een solocarrière groeit, blijft de vraag."

Bestaan er overlevingskansen voor harpisten?

"Haha, jawel. Het gaat op dit moment goed met me. Ik geef soloconcerten, speel in ensembles, val in bij orkesten en geef een beetje les. De markt voor harpisten is klein, maar er zijn ook veel minder harpisten dan pianisten of violisten. Je moet als musicus zélf initiatieven nemen, zoeken naar mogelijkheden om concerten te geven. Zo breng ik 13 april in Muziekcentrum Vredenburg een harpconcert van de Argentijnse componist Carlos Michans in première met de Radio Kamer Filharmonie. Ik heb hem benaderd om voor mij te schrijven.

Jezelf managen is een andere, leerzame en leuke kant van het beroep. Het brengt het geheel in balans. Eerlijk gezegd ambieer ik op dit moment geen orkestbaan, alhoewel ik veel geleerd heb van het invallen bij orkesten. Maar de vrijheid om te experimenteren en overal heen te kunnen reizen, bevalt me erg goed. Wanneer er een baan bij een toporkest vrijkomt, ga ik overigens wel auditeren."

"Rising Star"

Lavinia Meijer studeerde harp aan de conservatoria van Utrecht en Amsterdam bij Erika Waardenburg. Ze volgde diverse masterclasses. Op jonge leeftijd won zij nationale en internationale prijzen. Eerste prijzen bij de Stichting Jong Muziektalent Nederland, het Prinses Christina Concours, het tweede Nationaal Harpconcours en bij de International Harp Competition in België. Tweede of derde prijzen bij muziekwedstrijden in Zwitserland, Frankrijk, Israël, Oostenrijk en Amerika. Vorig jaar won ze de Vriendenkrans van het Concertgebouw.

In 2004 kwam haar cd "1685" uit, met muziek van Bach, Händel en Scarlatti. Meijer concerteert in binnen- en buitenland en is uitgenodigd om in de nieuwe serie "Rising Stars" solorecitals te geven in steden als Keulen, Parijs, Wenen, Amsterdam en New York. Er zijn momenteel verschillende composities voor de harpiste in de maak.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van maandag 2 oktober 2006

Reformatorisch Dagblad | 16 Pagina's

Bespeler van een verfijnd instrument

Bekijk de hele uitgave van maandag 2 oktober 2006

Reformatorisch Dagblad | 16 Pagina's

PDF Bekijken