Digibron cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Digibron te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Digibron.

Bekijk het origineel

Fransen waren vertrekkende Chirac al lang beu

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie
Print this document

Fransen waren vertrekkende Chirac al lang beu

4 minuten leestijd

PARIJS - Na een loopbaan van veertig jaar met wisselende successen heeft Jacques Chirac gisteravond zijn vertrek van het politieke toneel aangekondigd. In een televisietoespraak zei de Franse president zich niet nog eens kandidaat te zullen stellen voor een nieuwe termijn.

Twaalf jaar lang drukte de conservatieve politicus als staatshoofd zijn stempel op de Franse republiek; alleen de socialist François Mitterrand bekleedde het ambt langer.

Toch is de balans van zijn werk mager. De Fransen zijn de 74-jarige Chirac, die met ver-bazingwekkende politieke wendbaarheid, onfeilbaar machts-instinct en weinig principes aan de macht vasthield, al lang beu.

Sinds het verloren referendum over de Europese grondwet in mei 2005 gold Chirac als politiek afgedaan. Dat hij toentertijd in strijd met alle gaullistische logica niet is afgetreden, zegt veel over de politicus, die geen grootse historische prestaties heeft verricht en in twijfelgevallen zijn persoonlijke belangen boven die van het land liet prevaleren. Hij gaat bovendien de geschiedenis in als prototype van een traditionele politieke kaste, die ter financiering van de eigen partij ongegeneerd graaide uit de openbare kas.

Niet dat Chirac geen morele overtuigingen kent: een van zijn grootste verdiensten als president blijft de erkenning van Franse schuld voor de Jodenvervolging onder het Vichybewind. Kort na zijn aantreden in 1995 -in Duitsland was toen Helmut Kohl aan de macht en in Groot-Brittannië John Major- maakte Chirac een eind aan deze leugen van het naoorlogse Frankrijk.

Bovendien trok hij onvermoeid ten strijde tegen de rechts-extremisten van het Front National van Jean Marie Le Pen. "Dat is bijna iets lichamelijks. Racisme en vreemdelingenhaat verdraag ik gewoonweg niet", zegt Chirac in het interviewboek "De onbekende van het Elysée", waarmee hij de Fransen in de afgelopen week op zijn komende afscheid voorbereidde.

Minder bekend is Chiracs succesvolle ijveren voor grotere verkeersveiligheid in Frankrijk. Na zijn herverkiezing in 2002 riep hij het omlaagbrengen van het aantal verkeersslachtoffers uit tot een van de drie speerpunten van zijn beleid in zijn tweede ambtsperiode. Met een netwerk van flitspalen, verscherpte politiecontroles en mediacampagnes is het hem inderdaad gelukt om het aantal verkeersdoden in vijf jaar tijd met 43 procent omlaag te brengen tot onder de 5000.

In de buitenlandse politiek ontpopte Chirac zich als een Europeaan, die weliswaar hardnekkig voor de Franse belangen in Brussel opkwam, maar ook overtuigd was van de betekenis van Europa en de Duits-Franse betrekkingen. Het unilaterale machtsstreven van George Bush was hem vreemd; als woordvoerder van de tegenstanders van de oorlog in Irak werd hij in 2002 en 2003 bijzonder populair.

In de binnenlandse politiek liet Chirac na zijn overweldigende verkiezingszege op Le Pen een historische kans lopen om in te spelen op het hartstochtelijke verlangen van de Franse bevolking naar ingrijpende hervormingen en een nieuwe politieke cultuur. Hij liet de brede meerderheid, die hem als 'het mindere kwaad' tegen Le Pen bij zijn herverkiezing een droomresultaat in de schoot wierp, in de kou staan en regeerde het land alsof er niets gebeurd was. Al in 1995 had hij de kiezers beloofd de "sociale tweedeling" in het land te verkleinen, de rellen die in het najaar van 2005 in de banlieues uitbraken vormden daar een honend commentaar op.

De Fransen leerden hun Jacques en diens verkiezingsbeloften niet al te serieus te nemen. Als burgemeester van Parijs beloofde hij dat binnen tien jaar het water in de Seine weer schoon genoeg zou zijn om er in te kunnen zwemmen. Dat was in 1978. Chirac was toen al ex-premier (onder president Valéry Giscard d'Estaing) en bereidde vanuit het stadhuis van Parijs -waar hij er op kosten van de belastingbetaler een feodale levenswijze op nahield- zijn verovering van het Elysée voor. Tot twee keer toe bezorgde Mitterrand hem een bittere nederlaag.

"De Fransen houden niet van mijn man", pruilde zijn vrouw Bernadette. Toch slaagde Chirac erin zijn imago van bulldozer te veranderen in dat van een joviale en vertrouwenwekkende president die als geen ander op de jaarlijkse landbouwtentoonstelling in Parijs vakkundig de achterwerken van runderen betastte. Gretig presenteerde de geboren Parijzenaar, die zijn opleiding volgde aan de elitaire hogeschool voor bestuurders ENA, zich als vertegenwoordiger van de provincie, van het "echte Frankrijk" in plaats van de arrogante hoofdstad.

Als burgemeester van Parijs en oprichter van de neogaullistische partij RPR was Chirac verwikkeld in smeergeldaffaires, die ook de belangstelling trokken van de Franse justitie. Maar waar zijn kroonprins Alain Juppé veroordeeld werd en zijn hoop op het opvolgen van zijn politieke mentor de bodem ingeslagen zag worden, kon Chirac zich verschuilen achter de onschendbaarheid van zijn ambt. De val van Juppé luidde een van de laatste nederlagen in van Chirac, die hulpeloos moest toezien hoe zijn aartsrivaal Nicolas Sarkozy zich meester maakte van zijn UMP-partij en zich opwierp als de onbetwiste presidentskandidaat van rechts.

Het afzien van Chirac van een nieuwe presidentskandidatuur is slechts een voetnoot in de verkiezingsstrijd: de opiniepeilers vroegen in de afgelopen weken al niet eens meer naar hem.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van maandag 12 maart 2007

Reformatorisch Dagblad | 14 Pagina's

Fransen waren vertrekkende Chirac al lang beu

Bekijk de hele uitgave van maandag 12 maart 2007

Reformatorisch Dagblad | 14 Pagina's

PDF Bekijken