Digibron cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Digibron te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Digibron.

Bekijk het origineel

Stuw en dam

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie
Print this document

Stuw en dam

3 minuten leestijd

Waar water stroomt, verschijnen dijken. Waar bejubeld wordt, is de kritiek niet ver. Altijd weer dat ritme: woord en weerwoord, stuw en dam. Gezangen? Houd het toch bij de psalmen! De mooiste roman sinds jaren? Stilistisch een prul! Er is niets nieuws onder de zon, en niets verontrustends aan de einder. Zolang er tussen stuw en dam maar geen ijskoud meer ontstaat, waarin alles wat lieflijk en welluidend was stilletjes verdrinkt.

Laat dat met ”Mintijteer” niet gebeuren, in elk geval. Hoewel lieflijk en welluidend niet het eerste is waar je bij deze roman aan denkt. ”Mintijteer” is het rauwe verslag van diepe rouw, geschreven door een nog jonge Duitse auteur die zich als puber „heel zachtjes” van God losmaakte, weer begon met bidden toen haar vader kanker kreeg en na diens overlijden opnieuw door een dal ging toen ook haar broer ongeneeslijk ziek bleek te zijn. Maar voor wie het uiteindelijk glashelder werd: God bestaat.

Na recensies vol ontzag en de enthousiaste ervaringen van lezers kwam –je kon erop wachten– de dam. De tegenstem. „Mierzoete titel.” „Schreeuwend taalregister.” „Laat te weinig ruimte aan de lezer.” Dat laatste snap ik wel, want ook ik heb het boek ergens halverwege weg willen leggen. Zo veel emotionele erupties, de ene braakgolf na de andere. Over God, de mensen, de kerk. Magnis bedient zich graag van ferme taal, waar ik eerlijk is eerlijk ook nogal eens om gegrinnikt heb.

Maar heeft een boek geen ziel? En moet je naar die ziel niet meer luisteren dan naar de zinnen op zich? Zoals je een mens in een diepe crisis laat uitpraten, al vindt hij de goede en welgevoeglijke woorden niet. Zeg je dan: „Iets subtieler graag”? Je wacht en weet: dit proces is nodig. Bij Magnis heet het zelfs ”Eine Bekehrung”. Het Bijbelboek Job had kunnen eindigen bij het prachtige vers: „De Heere heeft gegeven, en de Heere heeft genomen, de Naam des Heeren zij geloofd!” Waarom nog die eindeloze klachten, waar zijn vrienden van walgen? Fijn om te horen (lezen) is het niet. Elke uiting van twijfel jegens God, hoe menselijk ook, is en blijft zonde.

Maar bij Job én bij Esther Maria Magnis druipt het oog… tot God. Een oog waar het vuil uit moet om Hem te kunnen zien in Zijn schoonheid en onbegrijpelijke grootheid.

Zo kunnen er in deze moderne roman een paar onvergetelijke Godservaringen staan. Heel mooi subtiel beschreven. Heel voelbaar is de eenzaamheid die het gevolg ervan is, want je kunt uiteindelijk niemand uitleggen hoe gelukkig, en hoe zeker… „En ook mij bemint Hij teer.”

De „mierzoete” titel van dit boek is ontleend aan een gezang. De ziel ervan zingt Datheen: „Al de grote waterstromen zijn Heer’, over mij gegaan/ en mij over ’t hoofd gekomen; maar Gij hebt mij bijgestaan.”

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van zaterdag 8 oktober 2016

Reformatorisch Dagblad | 20 Pagina's

Stuw en dam

Bekijk de hele uitgave van zaterdag 8 oktober 2016

Reformatorisch Dagblad | 20 Pagina's

PDF Bekijken