Digibron cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Digibron te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Digibron.

Bekijk het origineel

Lotgenotencontact

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie

Lotgenotencontact

3 minuten leestijd

column

„Dat herken jij vast wel”, zegt de moeder die ik tegenkom in de supermarkt. Ik ken haar van het schoolplein, waar we weleens wat praten over onze kinderen, die ongeveer dezelfde leeftijd hebben. Nu is het een wat ongemakkelijk gesprek, zo in een gangpad. Met anderhalve meter tussen ons in moet ze wat harder praten dan gewoonlijk om zich verstaanbaar te maken. „...en toen ik net alles klaar had gezet en aan een telefoongesprek voor mijn werk begon, stormden de oudste twee al ruziemakend de kamer binnen.” Ze lacht er gelukkig bij.

„Lopen die van jou ook de hele dag in trainingspak?” gaat ze verder. En ik vertel hoe ik onze kinderen soms bijna dwing om wat anders aan te trekken. „„Die lúcht!” roep ik dan. Maar zij reageren met: „Dit zit gewoon lekker.””

Ik voel me wat ongemakkelijk als ik een man met een winkelwagen zie aankomen en wil het gesprek afronden. Maar ze heeft blijkbaar nog veel meer te delen. Ik druk me met kar en al tegen de stelling met snoepgoed om de klant te ontwijken. „Zal ik je zo thuis even bellen?” zeg ik. Ze knikt.

Het lijkt wel een soort lotgenotencontact, denk ik later op de fiets naar huis. Ik ben weleens op zo’n avond met allemaal ervaringsdeskundigen geweest. En dat is vaak voor de pauze al een feest van herkenning. „Heb jij ook dat...?” En: „Hoe ga jij om met...?” ’s Avonds ga je dan weer gesterkt naar huis. Blijkbaar waren mijn ervaringen toch vrij normaal.

Juist in deze weken geeft herkenning een stuk lucht, zo heb ik gemerkt. Niet alleen na dit wat ongemakkelijke gesprek in de supermarkt, maar ook toen ik afgelopen weken een dagboek bijhield, ervoer ik dat. „Toen jij het schreef, kon ik opeens om onze eigen situatie lachen”, schreef iemand. Zo werkt het blijkbaar.

Ik zoek thuis op internet op het trefwoord ”lotgenotencontact” en vind in een onderzoek dat ervaringsdeskundigen problemen minder snel bagatelliseren dan mensen die ze niet hebben meegemaakt. Daar kun je je natuurlijk wel iets bij voorstellen. Zij weten uit ervaring hoe het is om in hetzelfde schuitje te zitten. En nog een uitkomst: je blijkt jezelf opeens een stuk serieuzer te nemen, als anderen met wie je praat hetzelfde zeggen te ervaren.

Na het warme eten pak ik de telefoon. „Komt het even uit?” Pas heel veel later leg ik neer. Opgelucht. „Blijkbaar gaat het er hier thuis allemaal nog vrij normaal aan toe”, concludeer ik. Onder de gegeven omstandigheden dan.

Juist nu geeft die herkenning een stukje lucht

Dit artikel werd u aangeboden door: Reformatorisch Dagblad

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van zaterdag 11 april 2020

Reformatorisch Dagblad | 52 Pagina's

Lotgenotencontact

Bekijk de hele uitgave van zaterdag 11 april 2020

Reformatorisch Dagblad | 52 Pagina's

PDF Bekijken