Bekijk het origineel

Prins Claus bestelt Urker schoenen op Koninginnedag

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie

Prins Claus bestelt Urker schoenen op Koninginnedag

8 minuten leestijd

Urk is op 30 april altijd rijk versierd, maar op Koninginnedag '94 is het nog uitbundiger van oranje en rood-wit-blauw voorzien. Zelfs honden zijn oranje gespoten. Reden daarvoor is niet de 85e verjaardag van prinses Juliana, maar het bezoek van de vorstin. Emmeloord krijgt ook visite. Op Urk maken enthousiaste mensenmassa's, ontelbare kinderen (al dan niet in buggy), zang, muziek en bezwijkende, dranghekken het bezoek tot een groot feest.

Bij de ingang van Urk staat een groot bord met "Oranje boven! Dinsdag toch ook?" Daaronder prijken enkele feloranje SGP-biljetten. Een duidehjk advies voor 3 mei. Het aanbod van kapsalon HairHne ("Alex, we wilen je puntjes bijknippen") is waarschijnlijk overbodig, want de kroonprins werd drie dagen eerder 27 jaar en zal voor die dag zijn kapsel wel in orde hebben gebracht. Ook in Emmeloord poogt men de kroonprinselijke aandacht te trekken. Dit dorp presenteert zich niet alleen; ook de tien omringende polderdorpjes zijn er vertegenwoordigd. Opvallend is de versiering van de poldertoren. Mensen die er dagelijks voorbij komen hebben al verwoede pogingen gedaan te ontdekken wat het laken met gekleurde vlakken toch mag voorstellen; pas op 30 april komt duidelijkheid: Het is een gedicht. Melken, mozaïek, tulpen, radiografisch bestuurbare autotjes, fietsjes, sinaasappels, asielzoekers en het keyboard-orkest Melodica (bestaande uit verstandelijk gehandicapten) vragen in de polder de aandacht.

Sloepenrace
Vervolgens gaat de stoet naar Urk. Daar heeft men zich na de kofiie met oranjesoezen achter de dranghekken, op daken, in bomen en in raamkozijnen geposteerd. Showband Urk heet de Koningin muzikaal welkom, waarna het hoge gezelschap zich naar het visserijpaviljoen begeeft:. Deze weidse benaming slaat op kramen met visverwerkingsdemonstraties. Even tevoren heefi; iemand van de kraambemanning het welgemeende advies „Denk om je bloeddruk" gekregen. „Daar heb ik geen last van", luidde het antwoord, maar als de Koningin echt bij jouw kraam stopt en een praatje maakt, gaat je hart wel wat sneller. De hoge gasten smullen van de warme gerookte paling. Met een klipper van Rijkswaterstaat, de Noord-Holland, steekt Hare Majesteit de haven over om op de Westhavenkade af te meren. De prinsen Maurits en Willem-Alexander en de vandaag 55 jaar geworden mr. Pieter maken de oversteek op iets actievere wijze. Zij gaan aan boord van de sloepen die in de havens hun wedstrijden houden. De menigte op de Westhavenkade houdt nauwlettend in de gaten of ze ook daadwerkelijk meeroeien. De prinsen krijgen een pluim. Een klein meisje vindt het lang duren eer de vorstin aan wal gaat. „Nou Koningin, spring!", adviseert ze. Er gaat een gejoel en gejuich op als het gezelschap op de kade stapt, zodat de blazers van de mondorgelclub nauwelijks meer te horen zijn. Maar na een koninklijke toeknik is alle leed vergeten.

Pure zenuwen
Nu de Koningin aan wal is, breken overal de dranghekken open; agenten pogen wanhopig een sluitende rij te vormen. Men wil achter 'haar' aan en wel zo snel mogelijk. Urk is rijk aan steegjes en binnendoortjes, maar helaas stuit je overal op hekken. Dus worden heggen gemolesteerd om een doorgang te vormen. De vorstin is inmiddels, via een uitvoering van de citerclub, bij een klederdrachtshow beland en draagt een extra bos bloemen (oranjerode rozen). Ook prinses Margriet is met zo'n ruiker bedacht. Het in dracht gestoken kinderkoor "Klein maar dapper" zingt Urker liedjes. Bij de klederdracht horen speciale schoenen. De schoenmakers hoeven niets te zeggen, is hen meegedeeld, want een vrouw zal de Koningin rondleiden. Zonder begeleidster stapt Hare Majesteit echter op hen a£ Van pure zenuwen, zoals hij later zelf verklaart, trekt een der ambachtslui het leer stuk van de muil die hij onder handen heeft. Snel legt hij z'n duim erop en gaat verder, maar opnieuw trekt hij het leer kapot, terwijl zijn hoge toeschouwster zich lovend uitlaat over het ambacht. Om de aandacht van zijn missers af te leiden biedt de vakman haar spontaan een kindermuiltje aan en zet zich dan trillend van emotie weer op z'n stoel. Pas dan ontwaart hij de uitgestoken hand van de Koningin, die hem wil bedanken. Met een hoofd als een boei legt hij z'n klamme hand in de hare. Tot overmaat van ramp tonen ook de jonge Oranjes interesse. Zenuwachtig legt de schoenmaker uit dat hij niet verder kan, omdat hij het leer heeft stukgetrokken. „Hoe kan dat dan, u bent toch een vakman?" „Jawel", is het antwoord, „maar het gebeurt niet iedere dag dat de Koningin op je handen staat te kijken!" Een goedmaker is dat prins Claus een paar Urker mannenschoenen bestelt, maat 45. Een mevrouw die op enkele meters afstand van de Koningin in een rolstoel zit en vanwege > de drukte niets kan zien, zegt berustend: „Ik kijk straks wel op televisie."

"In de zoom"
De wandeling gaat verder door een smal straatje langs hagen mensen, die zodra de Koningin passeert het hek losmaken. Een paar buitenlanders zijn het gekrioel zat. „Nun, was jetzt?", vraagt de een, en de ander verzucht: „Ruhe!" Bij het oorlogsmonument -de Koningin heeft alweer een fraai boeket te pakken- zingt een minikoortje, Geke's tiental, over vrede. Daarna worden tientallen duiven losgelaten. Het "Oranje boven" dat het tiental nu inzet, wordt door het publiek overgenomen, maar bij het Kerkje aan de Zee overstemd door massale koorzang: "Neêrland en Oranje". Het ontlokt een niet-Urker de opmerking: „Dit is toch veel mooier dan Oranje boven!" „God, bescherm Oranje en ons va-a-derland!", klinkt het machtig over de Urker bult. De Koningin geniet volop. Het zou de Urkers niet verwonderen als ze nog eens incognito hun plaats aandeed. Terwijl de koren "Komt nu met zang" inzetten, stappen de hoogheden in oldtimers. Stapvoets gaat het nu door een groot deel van het dorp, op weg naar het Wilhelminapark. Daar is een "oranjemarkt" aan de gang. De muziek hier yofmt een schrille tegenstelling met de welluidende zang bij het oude kerkje. Struikelend over kinderwagens en buggy's probeert het publiek iets van de Koningin op te vangen. Een man achter een kraampje: „Ik had haar in de zoom! M'n rolletje is nu vol, ik heb er op de haven al 25 gemaakt!"

Canon
De kroonprins steelt de show door met twee uitgestoken handen door de smalle "corridor" te wandelen. Broer Constantijn werkt iets selectiever: „Hé, heb ik jou al niet gehad?", voegt hij een meisje toe dat anderhalfuur geleden ook een hand van 'm kreeg. Sommige dames zijn trouwens ook kieskeurig. „We moeten Willem hebben", krijgt een der prinsen te horen als hij zijn hand uitsteekt. Gehoorzaam geeft hij het door aan zijn oudste neef Maar voor elke prins is er luid gejuich als hij kans ziet een basketbal in het doel te gooien. Bij het achter het park gelegen gemeentehuis zal de schooljeugd voor het hoge gezelschap een late aubade ("ochtendzang", maar het loopt tegen tweeën) ten gehore brengen. De toegestroomde massa zingt vol overgave met de kinderen mee, zij het in een wat ander tempo, want men kan de dirigent niet zien. Maar de spontane canon klinkt ook goed. Als ter afsluiting het Wilhelmus heeft geklonken („Ze zongen mee hoor, ik zag het") en het vorstelijke gezelschap zich in het gemeentehuis terugtrekt, vraagt een vrouw zich hardop af „Nou, wat nou?" „Nou an de kost", antwoordt haar buurvrouw nuchter.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van woensdag 18 mei 1994

Terdege | 80 Pagina's

Prins Claus bestelt Urker schoenen op Koninginnedag

Bekijk de hele uitgave van woensdag 18 mei 1994

Terdege | 80 Pagina's

PDF Bekijken