Bekijk het origineel

De Azoren, groener dan groen

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie

De Azoren, groener dan groen

5 minuten leestijd

Faial, Pico, Grazioso, Sau Miguel, Torture, Santons Maria, Floris, Corso en Sau Jorge zijn de negen eilanden die samen de Azoren vormen, een gebied dat af en toe in het weerbericht opduikt. De Azoren zijn groener dan groen en rijk aan hortensia's. In de buurt van de eilanden zijn potvissen te zien.

De Azoren vormen een eilandengroep in de Atlantische oceaan, voor de kust van Noord-Afrika en Portugal. Deze vulkanische eilanden zijn Portugees grondgebied. De Azoren bezoeken is bepaald niet eenvoudig, maar zeker de moeite waard. Met het vliegtuig van Amsterdamnaar Lissabon en als het tegenzit de volgende dag verder naar het grootste eiland, Sau Miguel. Afhankelijk van je reisdoel kun je kiezen voor "eilandhoppen". Dit is dé manier om het pure Azoren-gevoel te ondergaan. Met kleine veerboten of per vliegtuig kunnen de diverse eilanden worden aangedaan. Voor de fervente zeilers die de oceaan oversteken, is het eiland Faial een belangrijke onderbreking tijdens de lange zeilreis van Europa naar Amerika. De eilanden hebben één ding met elkaar gemeen: ze zijn door de vele regenval groener dan groen. De natuur is van een ongelofelijke puurheid. De serene rust die er heerst door het ontbreken van grote hoeveelheden auto's is opzienbarend. In de zomermaanden kun je op Faial kleurrijke blauw-paarse linten in het landschap ontdekken, gevormd door de bloeiende hortensia's, die een hoogte van enkele meters kunnen bereiken.

Natuurattractie
Naast al het natuurschoon, dat op ieder eiland weer totaal verschillend is, kun je in de oceaan rond de eilanden een andere natuurattractie van wereldformaat zien. Het is namelijk een van de beste plaatsen om potvissen van dichtbij te kunnen waarnemen. De potvis is misschien wel de bekendste van alle walvisachtigen. De stompe vierkante kop is onmiskenbaar voor de potvis. Soms spoelen een of meer exemplaren op onze Noordzeekust aan. Vooral dan is de onmetelijke grootsheid van deze zoogdieren te zien. De lengte varieert van 13 tot 18,5 meter, ze wegen dan zo'n 20 tot 45 ton (45.000 kilo!). Potvissen zijn zoogdieren en moeten regelmatig boven water komen om lucht te happen, na ongeveer 20 minuten duiken ze weer naar de diepte, op zoek naar voedsel. Op een vroege morgen vertrek ik met een aantal fotografen van Faial naar het eiland Pico. Dit is een kleine oversteek. Vanaf de boot hebben we een prachtig uitzicht op de 2351 meter hoge vulkaanberg Pico. Ons speciale doel vandaag is het "whalewatchen" ofwel: proberen van dichtbij potvissen te zien.

Deining
Op Pico zijn kleine eco-toeristbedrijfjes gespecialiseerd in het kijken naar potvissen. Met een kleine rubberboot, een zodiak, gaan we proberen er zo dicht mogelijk bij te komen. Na ons eerst in een zwemvest te hebben geworsteld gaan we de Grote Oceaan op. Naar mijn idee is de zee niet echt rustig te noemen, maar onze gids en kapitein van vandaag. Serge, probeert ons gerust te stellen. Niets aan de hand, alleen een beetje deining. Later bleek die deining toch wel zo'n 2 tot 3 meter hoog te zijn. In volle vaart varen we, het veilige vasteland achterlatend, naar diepere delen. Als ik op een gegeven moment achterom kijk, zie ik tot mijn grote schrik dat het eiland verdwenen is. Al snel realiseer ik mij dat dat komt door de enorme deining. De grote vraag die mij bezighield voor vertrek was hoe ze in zo'n grote onmetelijke grijze oceaan een walvis kunnen spotten. Dat blijkt eenvoudiger dan ik dacht. Op het eiland Pico staat een kleine toren van enkele meters hoog, die uitzicht biedt op de zee. In deze uitkijkpost werd in het verleden door walvisspotters naar walvissen uitgekeken. De walvisjacht was immers een belangrijke inkomstenbron voor de eilanders. Door een sleuf van 10 cm hoog wordt met een verrekijker de zee afgetuurd. Zodra er een 'blow' te zien is, wordt een radiobericht aan onze gids Serge doorgegeven.

Sierlijke groet
Nadat we een flinke tijd hotsend en botsend over de golven gevaren hebben, komt er eindelijk een radiomelding binnen, waarna wij in korte tijd tot op enkele meters bij een kleine groep potvissen kunnen komen. Het golvende water maakt het maken van foto's niet eenvoudig. Met mijn benen steun zoekend aan de zijkant van het bootje, probeer ik staande de camera recht te houden en niet te bewegen. Mijn droom is om een mooie foto te maken van een onderduikende potvis, waarbij de staart nog net boven het water uitkomt en waar het water vanaf spettert. Snel reageren is hiervoor geboden. Ondertussen maakt onze onderwaterfotograaf zich gereed voor een duik in het water met zijn fotoapparatuur. Gewapend met een fles zuurstof op zijn rug laat hij zich rustig in het water zakken. De potvissen kijken nieuwsgierig naar hem op. Gelukkig blijven de reusachtige zwarte kolossen rustig zwemmen. Doordat potvissen in een vrijwel rechte lijn zwemmen is het voor Willem Kolvoort mogelijk om van zeer nabij de foto's van zijn leven te maken. Op een gegeven moment houden de potvissen het voor gezien. Eén voor één duiken ze met de meest sierlijke beweging die ik ooit bij een dier heb waargenomen in de nog steeds onstuimig golvende oceaan en als laatste groet gaat tenslotte de staartvin de lucht in.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van woensdag 21 juli 1999

Terdege | 80 Pagina's

De Azoren, groener dan groen

Bekijk de hele uitgave van woensdag 21 juli 1999

Terdege | 80 Pagina's

PDF Bekijken